TR
EN
AR
FR
RU
UR
Kasetler lütfen!
Eveeet!... Bu kez fazla gecikmedi. Kasetleri "dinlendirme" süresi bu kez biraz kısa tutuldu. Sabırsız parmaklar "play" tuşuna bu kez biraz önce bastılar... Ve huzurlarınızda Tayyip Erdoğan!
Biliyorsunuz, "yabancılar"ın icadı olan kasete görüntü kaydetme tekniğine yakın yıllarda Türkler'in de küçük bir katkısı oldu: "Kaset dinlendirme tekniği"! Yani, ilerede tekrar seyretmek istediğiniz görüntü ve sesi kaydedip, uygun bir ortamda (nemsiz, ışıktan ve sıcaktan uzak) belli bir dönem için dinlendiriyorsunuz. Sonrası kolay... Ne zaman ki kasetin olgunlaştığına kanaat getiriyorsunuz, yapacağınız tek işlem kaseti yerinden çıkarıp "player"a sürmekten ibaret! Dediğim gibi, zor bir işlem değil, "turşu kurmak" kadar kolay...
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin Refah'a ilişkin kararına katılmayan "3 yargıç"ın dikkatini de çekmişti. Bu "3 yargıç" kaleme aldıkları muhalefet şerhinde, haklı olarak, mahkemeye delil olarak sunulan konuşma ve görüntülerin (kasetlerin) çoook önceden kaydedilmiş olduğuna dikkat çekmiyorlar mıydı? Yani kısaca, bu ülkede bütün milletin bildiği bu "zamanlama" onların da dikkatini çekmiyor muydu? Evet, bugün Türkiye'de artık 7 yaşından 70 yaşına kadar herkes biliyor ki, "uygun ortamlar"da (nemsiz, ışıktan ve sıcaktan uzak) çoook kaset var. Besbelli ki "uygun ortamlar"da olgunlaşması beklenen ("turşu"dan söz etsek "dönmesi beklenen" derdik) herkesin, herşeyin ve belki "uçan kuşların" bile kaydedildiği çoook kaset var. İyi bir şey tabii ki... Ülke tarihinin yazımı için çok yerinde bir uygulama. Türkiye'de yeni yeni başlayan "sözlü tarih" uygulamalarına da ileride çok yararı olabilir. Çünkü kasetlerde hem "söz" var hem de "görüntü"!
Tayyip Erdoğan'ın 1994'te yaptığı bir konuşmadan Kanal D Anahaber'in himmetiyle haberdar olmayan kaldı mı? Kaçıranlar üzülmesinler; bu "film" nasıl olsa en az bir hafta vizyonda kalacaktır. Ayrıca dünkü gazetelere de bakılabilir. Birçok gazetede manşetti: "Bu sözler Tayyip'in" (Milliyet), "Önce kasetin dili çözüldü" (Hürriyet), Erdoğan'ın gerçek yüzü" (Cumhuriyet)...
Toparlayacak olursak: Bu ülkede birilerinin kaset biriktirdiği muhakkak. Bu ülkede birilerinin bazı televizyon kanallarının kaset ihtiyacını karşıladığı muhakkak. Bu ülkede kaset biriktiren birilerinin, bu kasetlere ihtiyacı olan televizyon kanallarıyla "zamanlama" konusunda hemfikir oldukları da muhakkak...
İsterseniz şimdi de meselenin diğer yönüne bakalım. Meselenin bir yönünü yeterince konuştuk sanırım, daha fazla uzatmaya gerek yok..
Tayyip Erdoğan'ın 1994'te yaptığı konuşmayı ben de birçoğunuz gibi hem televizyonda seyredim dinledim, hem de gazetelerde okudum. Gecikmeden söyleyeyim ki, içerik olarak da üslup olarak da benden geçer not alabilecek bir konuşma değil bu. Sadece konuşmayı değil, görebildiğim kadarıyla dinleyicinin ruh halini de beğenmedim. Erdoğan, neler anlatıyor öyle? Erdoğan'ın hangi sözü yerinde, haklı ve doğru? "Çok çocukça bir konuşma" diyeceğim ama o da olmaz çünkü hiç de "çocukça" değil; yani "çocukların" günahını almak istemem! Konuşma metnini kaç keredir gözden geçirmeme rağmen, "İşte hiç değilse bu doğru!" diyebileceğim bir tek cümle bulamıyorum. Oysa 1994'ün Erdoğan'ı kendisinden ne kadar da emin; kendisiyle ne kadar da "barışık"... Belli ki söylediklerine dair kafasında en ufak bir kuşku yok. Yani dogmatik mi dogmatik... Konuşmasında tasvir ettiği dünyanın olabilirliği, çekiciliği ve de belki en önemlisi özlenebilirliğinden söz etmek mümkün değil. Herşey karma karışık; herşey olduğundan bambaşka...
"Ama Erdoğan o konuşmayı 1994'te yaptı; o zamandan beri çok değişti!" dediğinizi duyar gibiyim. Ama dikkat ederseniz, Erdoğan, bu konuşmayı lise, üniversite, gençlik yıllarında yapmıyor. Bu konuşmayı yaparken İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı gibi önemli bir siyasi mevkide bulunuyor.
Dünkü Akşam gazetesi Erdoğan'dan söz konusu kaset hakkında bir mülakat almış. Erdoğan, "Birçok konuda fikirlerimi değiştirdim. Ben artık yeni Tayyip'im, o Tayyip değilim" diyor. Erdoğan'ın 1994 konuşmasına ilişkin yaptığı açıklamayı uzun uzun aktarmaya gerek yok. Bence bütün açıklaması "O Tayyip değilim" cümlesinde yatıyor. Pekiyi o zaman bu işin altından nasıl kalkalım? Bana soracak olursanız, Erdoğan'ın "O Tayyip değilim" açıklaması samimi bir açıklamadır. Sizi bilmem ama ben insanların ağızlarından çıkan sözlerin (buna 1994 konuşması da dahil) ciddiye alınmasından yanayım. Fakat bu "samimiyet" neyi nereye kadar açıklayabilir? Erdoğan bizi sadece bir birey, bir arkadaş, bir dost, bir tanıdık kişi olarak ilgilendirmiyor ki... Erdoğan, "iktidara yürüdüğü"nü söyleyen bir partinin genel başkanı. Dolayısıyla, Erdoğan'dan "hesap sormak" herkesten önce biz "sıradan" insanların, yani seçmenlerin görevi. O halde Erdoğan'ın yapması gereken, "O Tayyip değilim" açıklamasını destekleyecek biçimde konuşmak, konuşmak... konuşmaktır.. "Tramvay" ve benzeri sorulara takılmış gazetecilere cevap yetiştirmesi gerektiğinden söz etmiyorum. Halka, seçmene konuşmalı, "zor" bir iş olan siyasetten ne anladığını 1994'teki kadar ayrıntılı olmasa da bıkmadan usanmadan anlatmalıdır...
Biliyorsunuz, "yabancılar"ın icadı olan kasete görüntü kaydetme tekniğine yakın yıllarda Türkler'in de küçük bir katkısı oldu: "Kaset dinlendirme tekniği"! Yani, ilerede tekrar seyretmek istediğiniz görüntü ve sesi kaydedip, uygun bir ortamda (nemsiz, ışıktan ve sıcaktan uzak) belli bir dönem için dinlendiriyorsunuz. Sonrası kolay... Ne zaman ki kasetin olgunlaştığına kanaat getiriyorsunuz, yapacağınız tek işlem kaseti yerinden çıkarıp "player"a sürmekten ibaret! Dediğim gibi, zor bir işlem değil, "turşu kurmak" kadar kolay...
Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin Refah'a ilişkin kararına katılmayan "3 yargıç"ın dikkatini de çekmişti. Bu "3 yargıç" kaleme aldıkları muhalefet şerhinde, haklı olarak, mahkemeye delil olarak sunulan konuşma ve görüntülerin (kasetlerin) çoook önceden kaydedilmiş olduğuna dikkat çekmiyorlar mıydı? Yani kısaca, bu ülkede bütün milletin bildiği bu "zamanlama" onların da dikkatini çekmiyor muydu? Evet, bugün Türkiye'de artık 7 yaşından 70 yaşına kadar herkes biliyor ki, "uygun ortamlar"da (nemsiz, ışıktan ve sıcaktan uzak) çoook kaset var. Besbelli ki "uygun ortamlar"da olgunlaşması beklenen ("turşu"dan söz etsek "dönmesi beklenen" derdik) herkesin, herşeyin ve belki "uçan kuşların" bile kaydedildiği çoook kaset var. İyi bir şey tabii ki... Ülke tarihinin yazımı için çok yerinde bir uygulama. Türkiye'de yeni yeni başlayan "sözlü tarih" uygulamalarına da ileride çok yararı olabilir. Çünkü kasetlerde hem "söz" var hem de "görüntü"!
Tayyip Erdoğan'ın 1994'te yaptığı bir konuşmadan Kanal D Anahaber'in himmetiyle haberdar olmayan kaldı mı? Kaçıranlar üzülmesinler; bu "film" nasıl olsa en az bir hafta vizyonda kalacaktır. Ayrıca dünkü gazetelere de bakılabilir. Birçok gazetede manşetti: "Bu sözler Tayyip'in" (Milliyet), "Önce kasetin dili çözüldü" (Hürriyet), Erdoğan'ın gerçek yüzü" (Cumhuriyet)...
Toparlayacak olursak: Bu ülkede birilerinin kaset biriktirdiği muhakkak. Bu ülkede birilerinin bazı televizyon kanallarının kaset ihtiyacını karşıladığı muhakkak. Bu ülkede kaset biriktiren birilerinin, bu kasetlere ihtiyacı olan televizyon kanallarıyla "zamanlama" konusunda hemfikir oldukları da muhakkak...
İsterseniz şimdi de meselenin diğer yönüne bakalım. Meselenin bir yönünü yeterince konuştuk sanırım, daha fazla uzatmaya gerek yok..
Tayyip Erdoğan'ın 1994'te yaptığı konuşmayı ben de birçoğunuz gibi hem televizyonda seyredim dinledim, hem de gazetelerde okudum. Gecikmeden söyleyeyim ki, içerik olarak da üslup olarak da benden geçer not alabilecek bir konuşma değil bu. Sadece konuşmayı değil, görebildiğim kadarıyla dinleyicinin ruh halini de beğenmedim. Erdoğan, neler anlatıyor öyle? Erdoğan'ın hangi sözü yerinde, haklı ve doğru? "Çok çocukça bir konuşma" diyeceğim ama o da olmaz çünkü hiç de "çocukça" değil; yani "çocukların" günahını almak istemem! Konuşma metnini kaç keredir gözden geçirmeme rağmen, "İşte hiç değilse bu doğru!" diyebileceğim bir tek cümle bulamıyorum. Oysa 1994'ün Erdoğan'ı kendisinden ne kadar da emin; kendisiyle ne kadar da "barışık"... Belli ki söylediklerine dair kafasında en ufak bir kuşku yok. Yani dogmatik mi dogmatik... Konuşmasında tasvir ettiği dünyanın olabilirliği, çekiciliği ve de belki en önemlisi özlenebilirliğinden söz etmek mümkün değil. Herşey karma karışık; herşey olduğundan bambaşka...
"Ama Erdoğan o konuşmayı 1994'te yaptı; o zamandan beri çok değişti!" dediğinizi duyar gibiyim. Ama dikkat ederseniz, Erdoğan, bu konuşmayı lise, üniversite, gençlik yıllarında yapmıyor. Bu konuşmayı yaparken İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı gibi önemli bir siyasi mevkide bulunuyor.
Dünkü Akşam gazetesi Erdoğan'dan söz konusu kaset hakkında bir mülakat almış. Erdoğan, "Birçok konuda fikirlerimi değiştirdim. Ben artık yeni Tayyip'im, o Tayyip değilim" diyor. Erdoğan'ın 1994 konuşmasına ilişkin yaptığı açıklamayı uzun uzun aktarmaya gerek yok. Bence bütün açıklaması "O Tayyip değilim" cümlesinde yatıyor. Pekiyi o zaman bu işin altından nasıl kalkalım? Bana soracak olursanız, Erdoğan'ın "O Tayyip değilim" açıklaması samimi bir açıklamadır. Sizi bilmem ama ben insanların ağızlarından çıkan sözlerin (buna 1994 konuşması da dahil) ciddiye alınmasından yanayım. Fakat bu "samimiyet" neyi nereye kadar açıklayabilir? Erdoğan bizi sadece bir birey, bir arkadaş, bir dost, bir tanıdık kişi olarak ilgilendirmiyor ki... Erdoğan, "iktidara yürüdüğü"nü söyleyen bir partinin genel başkanı. Dolayısıyla, Erdoğan'dan "hesap sormak" herkesten önce biz "sıradan" insanların, yani seçmenlerin görevi. O halde Erdoğan'ın yapması gereken, "O Tayyip değilim" açıklamasını destekleyecek biçimde konuşmak, konuşmak... konuşmaktır.. "Tramvay" ve benzeri sorulara takılmış gazetecilere cevap yetiştirmesi gerektiğinden söz etmiyorum. Halka, seçmene konuşmalı, "zor" bir iş olan siyasetten ne anladığını 1994'teki kadar ayrıntılı olmasa da bıkmadan usanmadan anlatmalıdır...
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.