Mühendisler"le bir daha asla

Uzun yıllardır cevabı tam verilemeyen bir soruydu: İstanbul''da havaalanının ve otoyolun burnunun dibinde (dolayısıyla ses kirliliğine çok açık), kutu kutu üst üste yığılmış 15-20 katlı yapılar oluşturan konutlar nasıl oluyor da yüzbinlerce dolara müşteri bulabiliyordu? Niçin? Toplum olarak üzerimizden uçakların kalkıp inmesinden özel bir keyif mi alıyorduk? Onuncu kattaki dairemizin balkonuna oturup otoyoldaki otomobilleri saymak gibi bir vakit geçirme alışkanlığımız mı vardı? Yoksa, asansörle aşağıya indirip çocuk parkına bıraktığımız çocuğumuzu penceremizden dürbünle izlemek için mi bu mahalleye taşınmıştık? Hem de avuç avuç para ödeyerek; hem de gözümüze kestirdiğimiz "kısım"larda bir yer kapabilmek için günlerce sıraya girerek. Anlaşılır gibi değil; gerçekten anlaşılır gibi değil...

Batı''da İkinci Savaş sonrası konut açığını kapatmak için mecburen başlatılan çok katlı toplu/sosyal konutlar bizde "lüks"ün ve "prestij"in alameti olarak peynir ekmek gibi satılıyordu. Yapıldıklarından 20 yıl sonra Batı''da "problemli mahalleler"in problemli konutlarına dönüşen bu gayri insani, çirkin ve yaşanması zor konutlar bizde zenginleşen Türkiye''nin iftihar vesilesini oluşturuyordu. Mecburiyetten değil, inanılması neredeyse imkansız bir biçimde "gönüllü" olarak seçilen bir konut ve tabii ki hayat tarzı.

Fazla değil iki kuşak önce çardak altında çay demleyen insanlar nasıl oldu da altı üstü, sağı solu "komşu" olan bu çirkin kulelere gönül verdiler? Gerçekten anlaşılır gibi değil...

Sorunun cevabını geçen yazıda kısaca vermiştim, tekrar edeyim: Onları "mühendisler" iğfal etti! Hani şu "kalkınmacı", bilgiç, hayatın tamamının hesap makinesine pekâla girebileceğini bitmez tükenmez bir laf kalabalığıyla millete dayatan "mühendisler."

Önümdeki gazete haberi "Ataköy''ün statik planları kayıp" diyor. "Tüketicinin Erkan Abisi"nin (bana soracak olursanız, ülkenin en büyük gazetesinde bu başlıkla bir sayfanın varlığı da, medya dünyamızın "sosyal konutçuluğu"nun bir göstergesidir. Ne oluyoruz? "Baba", "Abla" derken bir "Abi"lik mi eksik kalmıştı?) bildirdiğine göre, Ataköy''deki Emlakbank Konutlarından 7, 8 ve 9''uncu "kısım"ların statik planları dolaptayken 1, 2, 3, 4 ve 5''inci kısımların projeleri bulunamıyormuş.

Şaka değil, bu kısımlarda oturanlar statik planlarını deprem sonrası hasar tesbiti yaptırabilmek için istiyorlar. Yine "Abi"nin köşesinden öğrendiğimize göre, işin peşini bırakmayan gazeteciler Emlakbank yetkililerinden gerekli dersi de almışlar. Şöyle diyor bir yetkili: "Devletin yaptığı konutlar sağlamdır. Devlet çalmaz. Bu binaları hırsız müteahhitler yapmıyor ki, demirinden betonundan çalsın. Projeler kayıp, ama bina sağlamlılığının tesbiti için proje şart değil." (!) Amma öfkeli bir yetkili! Ne var bunda bu kadar kızacak? Sanki ortada "devlet çalar" diyenler var. "Devlet çalar" demenin anlamsız kaçacağını herkes biliyor: herkesin söylediği "devletten çalarlar"dan ibaret!

Tam da bu Emlakbank haberini bitirmiştim ki gözüme İçişleri Bakanı Tantan''ın İstanbul''da depreme karşı alınacak önlemlerin konuşulduğu toplantı sonrası yaptığı açıklama ilişti. Tantan şöyle diyor: "İstanbul''u masaya yatırıp, en ucundan öbür ucuna kadar fiziki olarak, mevcut binaların depreme dayanıklılığının tek tek belirlenmesini ve yıkılması..." (!) İstanbul''u "bir ucundan öbür ucuna" şöyle bir güzel "masaya yatırmak"! Kolay mı İstanbul''u masaya yatırmak? Bırakın oranı yüzde yetmişlerle ifade edilen şehirdeki kaçak yapıları, devletin çalmadan çırpmadan inşa ettiği söylenen Emlakbank Konutları''nı bile şu haliyle masaya yatırmak mümkün değil. Bence, İstanbul''daki toplantının ne anlama geldiğini en iyi anlayanların başında İstanbul Valisi geliyor. Kameraların şimdiye kadar tebessüm etmeyen bir anını yakalayamadığı Vali, İstanbul''un deprem envanterinin çıkarılmasına yönelik çalışmalar hakkında bilgi verirken bakın bizi nasıl gülümsetiyor: İstanbul''da 200 kişilik bir inceleme grubunun ildeki binaları gözden geçirmesi "yarım asır" alacaktır!

Öyle anlaşılıyor ki, biz yeni bin yılı şehirlerimizi yıkıp yeniden kurarak geçireceğiz. Bir zamanlar hakkında epeyce konuşulmuş, şehir üzerine bir kitap "Hayatı Değiştirmek, Şehri Değiştirmektir" başlığını taşıyordu. Biz de öyle yapacağız; hayatımızla birlikte şehirlerimizi, şehirlerimizle birlikte de hayatımızı değiştireceğiz.

Ama "mühendisler" ve onların mutemedleriyle bir daha asla!