Yazık...

Kağıt üzerinde bakıldığında Almanlardan üstündük. Nowitzki yanında Çek maçına damgasını vuran bir Mithat Demirel''i bizim milli takımda oynatırlar mı?

Oysa Demirelli Almanlarla yaptığımız tüm maçları Milli takımımız daha önce de kaybetti. Yani Alman disiplini bize ters geliyor.

Hidayet ve Mehmet''in NBA''de tek başına bir çok maçı aldıklarına tanığız. Aslında bunu Milli takımımızda da yapabilecek kapasiteleri var. Fakat sadece onlar değil, oyuncularımızın tamamı rahat değiller.

Ersan dışında maça tutuk başladık. O da bir çıktı, kendisini bir daha son çeyrekte gördük. İyi oynamamak değil, iyi yönetilmeme ve iyi oynatılmama sıkıntısı yaşadık. Guardlarımız hücuma geç geliyorlar. Savunma ve hücum düzenimiz bozuk. Savunma kurgusu olmadığından fast-break''lere çıkamıyoruz.

Set hücumumuz olmadığından acele ve dengesiz şutlara teslim oluyoruz. İlk devre 12/1 üçlüğümüz var. Maçın sonunda ise 22/3. Serbest atış yüzdemiz çok düşük. Bu da takımdaki güvensizliğin ve maçı kaybetme korkusuyla oynadığımızın açık belirtisiydi. Tüm maç 50 sayıya dahi ulaşamıyoruz.

Bir takım ikinci çeyreğin yarısında GUARDSIZ oynamayı tercih ediyorsa, guardlı oynamakla guardsız oynamak arasında fark kalmıyor.

Dünya basketbolunun en yüksek standartlarda oynandığı bir ligde Hedo ve Memo''nun tek başlarına bir maçta attığı 27 sayıyı Milli takımımızın bir devrede atamaması, düşünülmesi gereken bir olaydır. Devre 40-27 aleyhimize ve bir devrede tek asistle bitiyor, o da uzunumuz Semih''ten.

Korkumuz Tanjevic''di. Olan da oldu.

Birileri hala bozuk plak gibi Japonya ruhunu diline dolamış. Oldu olacak, bari 2001 ruhunu öne sürün. Çünkü o yılda biz bizeydik. Türk Türkeydik.

Evet yazık! 70 gün özveriyle kamp yapan oyuncularımıza, bu takımdan büyük beklentisi olan Türk halkına, Türikye''nin Avrupa arenasındaki imajına, çok daha başarılı sonuçlar aldırabilecek Türk coach''larımıza evet yazık... Umarız Çek maçında bugün özlediğimiz Milli takımı görürüz...