Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Türk filmlerinde, esas oğlan ve esas kızın, çamların altında birbirlerini kovaladıkları, burunlarına ''pıt'' yaptıkları, kelebekleri gıdıkları ya da nohut oda bakla sofa yuvalarında ilk sıcak çorbayı tahta masalarının çiçekli örtüsünün üzerinde neşeyle yudumladıkları sahneler hep kötü bir adamın kapıyı çalmasıyla noktalanır.

-Ki bazen kendisi telefonla arar ya da minik bir çam ağacının ardından dev sıfatını gösterir ya da bazen kendisi platin sarısı saçlı bir hatundur ve küçük adımlarla eteğini savura savura merdivenlerde görünür.

Esas kız tam da “Şok mesud''um N''Ekrem…” dedikten az sonra gelir hep bu kötü adamlar. Ve karanlık çöker bir anda! Toparlan toparlanabilirsen…

Bu ve benzeri sahneler yıllarca şu mesajı beynimize kazımıştır: Çok mutlu olduğumuz sevindiğimiz anların ardından mutlaka kötü bir şeyler olur.

Ne zaman biraz fazla neşelensek tahtalara vurur, ''Ay ne çok güldük kesin kötü bir şey olacak'' diye düşünürüz. Yaşadığımız her mutluluk korkutur bizi, ardından neler gelebileceğini hayal ederek o anları da itinayla hem kendimize hem başkalarına zehir ederiz.

Oysa aslında, filmlerdeki mutluluk anlarının bu denli vurgulanmasının ardında, az sonra yaşanacakların etkisini artırma isteğinden başka bir mesaj yoktur. Bizim içselleştirip hayatımızı kararttığımız bu fikir, tamamen bir sinema tekniğinden ibarettir. Değerli yönetmenlerimizin yapmak istediği şey, az sonra gelecek çakma(!) kötü adamın yapacaklarını daha acılı kılma isteğidir. (Mutsuz ya da herkes kadar mutlu insanları üzmek pek çarpıcı olmasa gerek)

Dünya sinemasında ise her ne kadar benzer durumlar yaşansa da bizdeki kadar abartılı değildir. Özellikle son dönem yapılan filmlerde hep, kötülüğün aslında hiç beklenmeyen bir anda metroda, karanlık bir sokakta, uyurken vs. vs. öyle paaaat diye geldiğini görürüz. Ve o filmlerdeki çiftlerin mutluluk kareleri de pek bizimki gibi değildir. Onların resminde, bir Amerikan kasabasında mortgage ile alınmış küçük ve şık bir villa ve en az 3 çocuk bulunur. Bizimkiler gibi birbirlerine ''pıt'' yapmadıkları ve kovalamaca oynamadıkları için daha az mutlu olduklarını da göstermez bu.

Onlarda, kötü adamın ya da olayların etkisini artırma isteği yoktur. Çünkü onların karakterleri, teknolojik donanımı, konuyla ilgili geniş çaplı bilgisi, parası (bizimkiler genelde züğürt olur), vizyonu, misyonu, prensibiyle ''gerçekten kötü olan adamlar''dır. (Bakınız Karındeşen Jack, yamyam psikiyatrist Dr. Hannibal Lecter,) Dolayısıyla yapacaklarında da sınır yoktur ve yaptıklarının etkisini artırma çabasına da bunca marifetli (!) olduktan sonra hiç gerek yoktur.

Gerçek hayata uyarladığımızda; tam işler yoluna girmişken başımıza gelen kötü (!) olaylardan yaptığımız listeyle çoğumuzun İstanbul''dan Halep''e yol yapabileceğini görmüşlüğümüz yaşamışlığımız var.

Kötü haberlerin birbirini kovaladığı, üst üste çalan telefonlardan hep kederli sesler duyduğumuz ''başka ne kaldı ki'' diye isyana yeltendiğimiz anlar tabii ki yaşadık. Ancak pes etmeye karamsarlığa düşmeye gerek yok izlediğimiz filmler yüzünden… Çünkü verilen mesaj aslında bizim anladığımız mesaj değil.

Diyeceğim o ki sevgili okur….Coşmamak lazım o zaman, kederde de sevinçte de… Çünkü her ikisi de geçici. Ve aslında, her güzel günün ardından battığı gibi, yeniden doğuyor da güneş…

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...