Kadının bitmeyen serüveni

Birleşmiş Milletler Kadın Konferansı kadın dünyasındaki gelişmelerin bir sarkaç gibi bir uçtan diğer uca salınmaya devam ettiğini ortaya koyması bakımından dikkat çekici.

Sarkaç harekete insanoğlunun ilk günahının (yasak meyveyi yeme) tüm sorumluluğunun Hz. Havva''ya yıkılmasıyla başladı. Asırlar boyu Batı''da kadının sürekli insan neslini yanıltan, azdıran, bu sebeple de uzak durulması gereken bir varlık olarak görülmesi bu sebepledir. Sosyal hayattan dışlandı, bir eşya muamelesi gördü. Dini hayattan dışlandı; mabede layık görülmedi. Hukuk hayatından dışlandı; en temel haklardan mahrum kaldı. Alamadı, satamadı; alındı ve satıldı.

Kimi toplumlarda en basit farklılıkları cadılığın gereği olarak görüldü. Onaltıncı yüzyıl ile onsekizinci yüzyıl arasında en az 50 bin kadının Avrupa''da cadı olarak yakıldığı tahmin edilmektedir. Cadı olduğu gerekçesiyle son idam kararları İngiltere''de 1685, Kuzey Amerika''da 1692, Fransa''da 1745, Almanya''da 1775 ve Polonya''da 1793''de uygulandı. İsviçre''de son cadı 1782''de, İspanya''da 1826''da ölüme mahkum edildi. Onsekizinci yüzyılın sonlarında Batı dünyasında başlayan kadın hareketinin arka planında bütün bu aşırılıklara duyulan tepki de vardı ve bu sebeple akl-ı selim sahibi insanlardan önemli bir destek buldu. Bu uygulamaların geçmişte kaldığını sakın düşünmeyiniz. Geçtiğimiz yıl Tanzanya''da 500 kadar kadının cadılık yaptığı ve kocasının ölümüne bu yolla sebep olduğu için taşlandığı veya sair bir yolla öldürüldüğü söylenmektedir. Nijerya''nın bir bölgesinde kadınlara yapılan muamele biraz daha "insanca". Orada kadınların kocalarını öldürmediklerini isbat etmeleri için sadece bir yıl yıkanmamaları gerekiyor. Kimi toplumlarda kocasının ölümü kadının da ölümü anlamına geldi; onunla birlikte diri diri gömüldü. Kimilerinde kocasının ruhuna hizmet etsin diye yabancıyla evlenmesine izin verilmedi. Bu sarkacın ulaştığı bir üst noktaydı.

Feminizm hareketi kadınlara yönelik bu hukuk ve insanlık dışı uygulamalara, ayırımcılığa tepki olarak doğdu. Ve başlangıçta kadının hukuki ve sosyal statüsünü düzeltmede önemli bir rol oynadı. Ancak sarkaç kadın hakları konusunda orta noktada durmadı. Bir aşırılıktan başka bir başka aşırılığa sürüklendi. Özellikle 60''lı yıllardan sonra bu nokta çok açık bir biçimde görülmeye başlandı. Geçmişte erkeklerin kendilerine yaptığını onlara yapabilmek için kadınlık hareketi bu yıllardan itibaren bir erkek ve aile düşmanlığına dönüştü. Keza geçmişte Batı erkeğinin kullandığı cinsel hürriyeti aynı dünyanın kadını da tepe tepe kullanmayı hedefledi. Bu yılların kadın hareketinin en önemli amacı cinsel özgürlüktü. "Vücutlarımız bize ait" diyorlardı. Yine aynı anlayışın gereği olarak doğum kontrolünü, kürtajı savunuyorlardı. Bugün de ne yazık ki feminist hareket "cinsel özgürlüğü" kadınlık hareketinin önemli bir kazanımı olarak kabul etmektedir. Sarkacın ulaştığı diğer üst nokta da burası. Kadın Konferansı''nda cinsel özgürlüğün, kürtajın önemli bir tema olarak ısrarla vurgulanması bunların kadından götürdüklerinin henüz kavranmadığını göstermektedir.

Halbuki bırakınız bu anlayışın aile kurumunu yıkmasını, bırakınız kürtajın kıydığı binlerce, milyonlarca canlının varlığını, cinsel özgürlüğün kadınlara yüklediği fatura gittikçe artmaktadır. Gittikçe kadınlar bu özgürlüğün hediyesi olan ve bir şekilde kendilerinden "kurtulamadıkları" çocukların mali ve ailevi sorumluluğunu tek başına üstlenmekteler. Daha doğrusu bunu taşıyamamakta, topluma ciro etmekteler. Batı dünyasında tek ebeveyinli aileler gittikçe önemi artan bir sosyal bir problem olarak ortaya çıkmaktadır. Tek ebeveyinli aile demek genellikle erkeklerin kendi hallerine bıraktıkları kadın ve çocuk demektir.

Netice itibariyle Batı dünyasının güdümünde seyreden kadın hareketi bir aşırılıktan diğerine doğru sürüklenmektedir. Dünyanın kalan kısmı da Batı dünyasının.