Yeni bir döneme girerken

Başbakan Ecevit geçtiğimiz Salı günü Abdullah Öcalan''ın o gün saat üçten itibaren Türkiye''de olduğunu söylediğinde "Keşke" dedim, "şu yazıyı daha önce yazsaydım". Benim, "yabancı istihbarat örgütlerinden haber akışı kesilince istihbarat teşkilatımız tam bir sessizliğe büründü. Çünkü şimdiye kadar hep ''iç düşmanı'', bugünlerde bu kategoride değerlendirilen ''irticaı'' takip etmekle görevlendirilmiş ve bununla uyumlu bir yapılanmaya gitmişti" mealindeki yazımın çıktığı gün MİT beni tekzip etmek istercesine APO''yu Türkiye''ye getirdi. Evet "Keşke dedim daha önce yazsaydım da APO o kadar önce gelseydi".

Şaka bir tarafa aslında olaya sansasyonel bir boyut vermekten uzak durursak benim yazım tekzib edilmiş de olmadı. Bakmayın siz gazetelerin casus filimlerinden ödünç aldıkları operasyon haberlerine. Olayın polisiye olarak değil, Amerika''nın aktif olarak devreye girmesi ve Kenya ve Yunanistan''la yapılan müzakereler ve bir dizi pazarlıklar sonucu siyasi olarak çözülmüş olduğu anlaşılıyor. Çok muhtemelen Mossad''ın da olayda parmağa var. Bizimkilerin rolü uçağa kadar getirilen APO''yu Türkiye''ye getirmek olmuş. Umarım bu sonuç için çok büyük bir fatura ödememişizdir.

Ama tabiatıyla bu, Türkiye''nin APO olayını başarı ile sona erdirdiği ve binlerce insanın katilinin Türkiye''ye getirilebildiği gerçeğini ortadan kaldırmaz. Bu sebeple olayda rolü olanları kutlamak gerekir.

Bununla yeni bir dönem başlıyor. Türkiye yıllardır süren ve bunca insan ve paraya malolan Güneydoğu meselesini mutlu sona erdirme yolunda önemli stratejik ve psikolojik üstünlük kazanmış oldu. Hiç kimse artık Türkiye''nin bundan sonra atacağı bazı adımları zaaf alameti olarak yorumlayamaz.

Bakalım bundan sonra nasıl bir yol izlenecek? Türkiye elde ettiği bu askeri üstünlüğün verdiği havayı değerlendirmezse çok yazık olur. Bu üstünlük ve şu günlere hakim olan psikolojik avantaj, bu bölgenin problemlerini halletmek, getirilecek sosyal, ekonomik, kültürel ve dini tedbirleri hayata geçirmek için kullanılmalı.

Şurası bir gerçek: Bunca senedir yürütülen kanlı mücadeleye ve bu mücadele gölgesinde yaratılmak istenen olumsuz havaya rağmen Türk ve Kürt milletleri arasına bir düşmanlık tohumu atılamamıştır. Bu iki toplum yine beraberce yaşamaya devam ediyorlar. Kürtler bugün sadece Güneydoğu''da yaşamıyorlar; Türkiye''nin her tarafına dağılmış durumdalar. İstesek bile ayrı bir yurt vererek onları Güneydoğu''ya gönderemeyiz. Birkaç sene önce Rumeli Kavağı''ndan boğazın o doyumsuz manzarasını seyrederken yanımda bulunan Güneydoğu''lu arkadaş takılmıştım: "İyi bak, ayrı bir devlet kurarsanız, buralara pasaportla gelmek zorunda kalacaksınız". Verdiği cevap Türkiye gerçeğini ortaya koyuyordu: "Hiç kimse heveslenmesin, buraları bırakıp başka yere gitmeye hiç niyetimiz yok. Bizden bu kadar kolay kurtulamayacaksınız". Türkiye''de yaşayan Kürtler''in önemli bir kısmının böyle düşündüğünü zannediyorum.

Türkiye''de Kürt kartını oynayan yabancılar ülkemizin gerçeğini kavrayamıyorlar. Bu sebeple de onların PKK olayı başladığında iki milletin birbirine saldırıp bir iç savaş çıkacağı yolundaki beklentileri hiç bir zaman gerçekleşmedi. PKK terörüne kurban giden askerlerimizin cenazelerinde bile bu örgüt aleyhine sloganlar atıldı, ama Kürtler aleyhine atılmadı. Bu milletimizin PKK ile Kürtler''i birbirinden dikkatle ayırdığını göstermektedir.

Şimdi işte kazanılan bu askeri ve psikolojik zaferin ardından Türkiye, bu problemi kesin olarak bitirecek tedbirleri sevgi ve şefkatle ve hiç bir komplekse kapılmadan almalıdır. APO''nun yakalanmasının o zaman bir anlamı olur.