Sütten ağzı yanan, değişimi üfler ve içer!..

Gelişmiş ülkelerin 150-200 yılda yaşadığı "değişim"i, yoğunlaştırılmış ve sıkıştırılmış biçimde 30-40 yılda yaşamak, elbet kolay değil..

Ama unutmayalım.. Bu yoğun ve zorlayıcı değişim süreci, sadece biz Türklerin başına gelmedi. Asya''nın, Afrika''nın ve bölgemizin pek çok toplumu, kabileden veya cemaatten milli devlete ve köylülükten kentliliğe geçmek durumunda kaldı.

Batı Avrupa''yı ve kuzey Amerika''yı 150 yıl önce değiştiren "sanayi devrimi"ni yaşamadan, "bilgi çağı"na sıçramaya çalışan ülkeler var dünyada.. Bir anda, hizmet (veya servis) sektörünün, tarım ve sanayi karşısında birinci plana geçtiği toplumları da görüyoruz..

Alt ve üst yapıdaki bu yoğun değişim elbet "kültür" kavramını da etkiliyor, zorluyor.. "Değişim" karşısındaki çaresizliğin öfkesini, bazıları "globalleşme"ye yönlendiriyor.

Muhafazakarlar globalleşmenin ahlaksızlığı getirdiğini iddia ederken, eski solun sözcüleri de, "globalleşme" ile "emperyalist sömürü"yü eşanlamlı kullanıyorlar..

Türk toplumu, "hızlı değişim"in yan ürünü olan sosyo-politik dalgalanmaları da, çok yoğun biçimde yaşadı..

Taşrada ve kırsal kesimde egemen olan geleneksel kültür, hızlı kentleşme ile, İstanbul, Ankara gibi büyük şehirlere göç edince, kendilerini Türk toplumunun dışında gören kesimler çok rahatsız oldular..

Önce demokrasiye, sonra sağı ve solu ile çok sesliliğe, en son olarak da, dini inançlara karşı, belirli kesimlerde tepkiler doğdu.. "İrtica tehlikesi" gerekçesi ile sahnelenen "28 Şubat 1997" post-modern müdahalesi, bu açıdan "27 Mayıs 1960", "12 Mart 1971" ve "12 Eylül 1980" askeri müdahalelerinin bir uzantısıydı..

Şimdi, Avrupa Birliği Aday üyeliği ile, eskisinden farklı olacağı kestirilebilen yeni bir yüzyılın eşiğindeyiz..

"Hızlı değişim"in yan ürünlerine alışmış, deneyimli bir toplum olarak, 21''inci yüzyılı, daha hazırlıklı, daha uyumlu ve daha az krizli yaşamayı deneyebiliriz..

Bunun için öncelikle siyasi partilere, medyaya, kamuoyu oluşturan aydın odaklara ve sivil toplumun değişik kesimlerinin sözcülerine, büyük sorumluluklar düşüyor.

Öncelikle "çok sesliliği", "alternatif kültür"leri ve "farklı yaşam tarzları"nı, hepimiz kabullenmek durumundayız..

Türkiye''de bazıları Avrupa Birliği''nden mutlu olurken, bazıları da bunu bir tehlike biçiminde girecektir. Bu doğaldır. Farklı seslerin çıkması, toplumun sağlığını gösterir..

Askeri dönemlerde "özgürlük" diyenleri bazan komünistlikle, bazan mürtecilikle suçlayan aynı kesimlerin, şimdi Avrupa Birliği''ne karşı olanları, şu veya bu şekilde damgalaması yanlıştır.

Aynı şekilde, egemen yerel kültürün ve hukukun yok etmeye çalıştığı dönemlerde "Avrupa hukuku istiyoruz" diyenlerin de, şimdi Avrupa ile topyekün entegrasyon fırsatını, "siyonist komplosu" diyerek karalaması, tutarsızdır..

Bir başka mesele, farklı hayat tarzlarını herkesin kabullenmesine ilişkindir. Avrupa Birliği ortamında, başı örtülü genç kızların eğitim hakkının engellenmesi mümkün olmayacaktır.. Bunu başta YÖK olmak üzere, ilgili her kurum bilmeli..

Ama aynı şekilde, Ramazan''da oruç tutmayanların teşhir edilip ayıplanması veya geleneksel yaşam tarzı dışında hayata sahip olanların zındık diye damgalanması da, artık çağ dışıdır.. İnsanların inançları ve yaşam tarzları ile değerlendirilmesi, orta-çağ katoliklerinin bir mirasıdır.

21''inci yüzyılı, mutlu ve umutlu yaşayabilmek için, bazı siyasal ayıpları rafa kaldırmalıyız artık..

Bu açıdan "militarizm"i savunmak, "darbe kışkırtıcılığı yapmak" ayıptır.. "Irkçılığa kayan milliyetçilik", artık gündem dışı olmalıdır. Bir siyasal ideolojinin veya bir dini inancın üstünlüğü üzerine model öneren "totaliter" özlemler, insanlık suçu oluşturuyor yeni düzende..

21''inci yüzyıla dönük ümitlerimiz çok fazla.. Bunu ziyan etmeyelim.

Bu "sansür edilmek" meselesi de can sıktı yani.. Zaten ben, yazarın sansür edilenini severim..

Ayrıca bu Avrupa Birliği aday ülkesi olmak da, can sıkmaya başladı.. "Batılılaşmak" dediysek, bu kadarını söylemedik herhalde.. Neticede Arnavutluk da, bir Batı ülkesidir bize göre..

Bu can sıkıntısı beni mahvedecek!

Çakıcı''nın Türkiye''ye getirilmesi, herhalde bazı siyasetçileri ve bürokratları fazla mutlu etmemiştir.

Ses kasetleri ile ilişkilerini nefes keserek izlediğimiz Çakıcı, anavatandaki ikameti sırasında, umarız, bu ilişkilerin içyüzünü canlı yayınlarla da anlatır..

28 Şubat hükümetlerinin, özelleştirmeler konusunda neden garip davranışlar içinde olduğunu, bakarsınız öğreniriz..

Petrol Ofisi ve Türkbank özelleştirmelerinin, nasıl fiyasko ile sonuçlandığını da, Çakıcı''nın açıklamaları sayesinde belki anlarız..

Tabiî bir ihtimal de, Çakıcı''ya ilişkin soruşturmaya, yayın yasağı getirilmesidir..

Hepimiz görüyoruz..

Erol Evcil soruşturması üzerine, sessizlik perdesi örtüldü..

İçişleri Bakanı Tantan da, sustu artık..

Oysa hepimiz şeffaf bir Türkiye istiyoruz.. Kimin eli kimin cebinde bilmeliyiz.. Siyasetin finansmanında kara para var mı, öğrenmeliyiz..

Hatta bakarsınız, "medya-siyaset-mafya" üçgeninin ayrıntıları bile, açığa çıkar..

Hoşgeldin Çakıcı!. Konuşmanı, bütün Türkiye bekliyor..