Bahtiyârlı iki gün...

1996''da Bahtiyar Vahapzâde ile İstanbul ve İzmir''de iki gün birlikte olma bahtiyarlığına erdim.

Üstad, “İstanbul Üniversitesinde bir ders dinlemeyi çok arzu ediyorum”, demişti. Ben de Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili Bölümü Başkanlığı ile temasa geçip, Üstadın bu arzusunu bildirince memnuniyetle karşılayıp bizi davet ettiler.

Üniversiteye girişte, güvenlik kontrolünden çok, talebelerin durumu üstadı hayli üzdü. Ağızlarında çiklet, ellerinde sigaralar, gelene geçene hiç aldırış etmeden merdiven basamaklarında sere serpe oturan kızlı erkekli talebelerin halleri, Üstadı şaşkınlık içinde bıraktı. “Bu ne biçim haldir? Benim oğlum, çoluk çocuk sahibi olmuştur, hâlâ yanımda sigara içmez, ayak ayak üstüne atıp oturamaz, sizin gençlik ölmüş”, dedi.

*

Muhammed Nur Doğan Bey''in dersi müsaitmiş, Üstadı kırmayıp sınıfa buyur etti. Kürsüyü de Üstada bıraktı. Bahtiyar Bey, talebelere önce Akif''i sordu. İstediği cevabı alamayınca bir daha yıkıldı. Akif gibi bir şairi olan milletin çocukları böyle olmamalıydı, dedi. “Çanakkale Destanı, İstiklal Marşı gibi şiirler zor yazılır. Bir mısraı, bir millete şan vermeye yeter. Öyle bir şairiniz var sizin”, dedi. Üniversiteden hayal kırıklığı ile ayrıldı.

*

Çamlıca''da bir toplantıya götürdük Üstadı. Yanımızda Prof. Süleyman Elyarlı Bey de vardı. Toplantıda, yurt dışındaki okullara yardım konuları görüşülüyordu. Kimileri fabrikatör, kimileri de büyük şirket sahibi iş adamlarıydı. Azerbaycan''dan gelen bu iki misafire toplantının mahiyeti hakkında bilgi verdiler. Misafirler, bu güzel insanların dertlerine, hallerine, hayırlarına hayran kaldılar.

*

Ertesi gün, Prof. Süleyman Elyarlı, Üstad Bahtiyar Vahapzade ile İzmir''e gittik. Orada da yardım sever zengin iş adamları karşıladılar, bizi. Okulları, yurtları gezdirdiler. Misafirleri hediyelere boğmak istediler, âdeta. Özellikle Bahtiyar Bey çok mahcup oldu. Hiçbir şey kabul etmek istemedi. Hayır dediler. Bunlar sizin için değil ki, aileniz için, deyince; boyun büküp: peki öyleyse, demek zorunda kaldılar.

İzmir''de o gecemizi, eski bir konakta geçirdik. Ertesi gün, misafirlerimizi İstanbul''a uğurlayacaktık. Odalarımıza çekilmeden önce, iki günlük geziyi değerlendirirken, ben, “Üstad, kimileri, bu okulları kuran, yaşatan insanların Amerika''dan, Arabistan''dan yardım aldıklarını söylüyorlar…” der demez, heyecanla ayağa kalkıp, “He vallah men de duymuşam, ama şimdi kendi gözlerimle görmüş, kulaklarımla işitmişem, bu yardımların nerden geldiğini, artık hiç birine inanmıram!” deyişini unutmuyorum.

*

Uğradığımız yerlerde Bahtiyar Vahapzade''yi Necip Fazıl Bey''e benzetenler oldu. Ben, ele aldıkları konular bakımından eserlerinde de benzerlikler olduğunu söyledim. “Çile” şiirinden söz açılınca, Necip Fazıl Bey''in “kriz entelektüel” dediği duruma düşüp düşmediğini sordum. Evet dedi. “Yaşadım o bunalımı, hem de çok şiddetli yaşadım”, dedi. Peki nasıl atlattınız, deyince, “Almanya''da Müslüman olup Ahmet adını alan bir Alman dostun yardımıyla” dedi. “Hazar''ın kıyısında günlerce yürüyüşler yaptık, tartıştık onunla. Bana Gazali''nin eserlerini getirdi. Bunalımdan çıkmamda onların çok büyük faydası oldu”, dedi.

“Ya aşk?” diye sorunca, gülümsedi. Yüzü aydınlandı. Derin bir iç geçirdi. “Sorma!”, dedi. Ben de ısrar etmedim.