Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
51

Bildirimler

Bizim Yunus''umuz sözün önemi üzerinde çokça durur. Ona göre söz vardır başları kestirir, söz vardır savaşları bitirir. Söz de vardır ki bu cihan cehennemini cennetlere çevirir.

Yunus Emre Hazretlerinin ömrü, insanlık ruhunu cennet yurdu haline getiren sözler söylemekle geçer. Onun sözleriyle yetişen nesiller Yüce Devletler kurdular, kutlu medeniyetler meydana getirdiler. Yıkılıveren Selçuklu enkazından yepyeni bir millet çıkardılar. Her dem yeniden diriliriz, bizden kim usanası, dediler. Kimseleri usandırmayan, kimseleri utandırmayan cennet iklimleri oluşturdular. Dövene elsiz, sövene dilsiz davrandılar. Kimselere küsüp darılmadan gönülsüz yaşadılar. Yaşama sevinciyle değil, yaşatma azmi ve aşkıyla dopdolu bir ömür sürdüler. Unutulmaz bir inanç, duygu, düşünce mirası bırakıp gittiler.

Osmanlı da gitti. Geride, sönen yıldızlar gibi devletcikler kaldı. Batı''nın çekim alanına giren bu devletcikler, kültür ve medeniyetlerinden koparılan kalabalıkların mezarlıklarına döndü. Bunların yeniden dirilişlerinde görevli Yunus soluklu, Mevlana nefesli ruhlar boy gösterdi. Mevdûdiler, Seyit Kutuplar, Mâlik Bin Nebiler, Bediüzzamanlar, Necip Fazıllar ve daha nice gönül erleri ufuklarda ışıl ışıl yükseldiler. Bu yıldızların gösterdiği istikametlerde yürüyen nesiller, içine hapsedildikleri yabancılaştırılma oyunlarından kurtuldular. Yeniden öze dönüş yolunda aşkla, ümitle yürüdüler.

Tevfik Fikret''in Halit Ziya Uşaklıgil''e söylediği şu çarpıcı tespit, Batılılaştırılma belasının en önemli araçlarını göstermesi açısından çok önemlidir. Üstad diyor, Fikret, “Batıda sosyal hayat roman denilen bir edebî tür ortaya koydu, siz ise romanlarınızla yeni bir sosyal hayat ortaya koydunuz.” Öyle ya, bugün sanat ve edebiyata giren, yarın hayata giriyordu. Mai ve Siyah, Aşk-ı Memnu gibi romanlar, yeni bir nesil yetiştirdiler. Bunun için durmadan konuştular ve yazdılar. Dergiler çıkardılar, gazeteler neşrettiler, romanlar, hikâyeler, şiirlerle okullara, evlere girdiler. Bir millete vücut verdiler.

Bediüzzaman bunu bildiği için, iman, hayat ve ideal çizgisinde yeniden dirilecek bir nesli hedefleyen çalışmalar ortaya koydu. Bütün ömrünü bu hedef doğrultusunda harcadı.

Kışta kıyamette kardelen çiçekleri gibi boy atan bir neslin yetişmesinde ruh ve gönül gıdası, kafa ve kalb besini olacak eserler sundu. Bir mektep, bir akım oldu.

Bediüzzaman bu yolda yalnız değildi. Büyük Doğu, Hareket, Diriliş akımları da bu uğurda ayrı birer okul oldular.

Bu okullar, nice ustalar yetiştirdiler. Nice kalem ve kelam sahibi erler büyüttüler. Ömer Okçu da bu güzellerden biridir. Hekimoğlu İsmail olarak boy gösteren bu yiğit derviş, daha çok Minyeli Abdullah yazarı olarak tanındı.

Ömer Okçu, Hekimoğlu İsmail olmadan önce 1953''te Serdengeçti ve Büyük Doğu dergileriyle tanışır. Hayatının dönüm noktalarından biri olur, bu tanışma. 1955 yılında Mehmet Zahit Kotku Hazretleriyle görüşür. Bir yıl sonra tayin edildiği Erzurum''da Mehmet Kırkıncı Hocafendi ile buluşur. 1958''de Emirdağ''da Bediüzzaman Hazretlerini ziyarete gider. Hava Ast Subayı Ömer Okçu 1959''da Amerika''ya kursa gönderilir. Giderken de bir bavul dolusu Risale götürür. Oradan Büyük doğu Dergisine mektuplar yazar. Necip Fazıl''dan kendisine Büyük Doğu''da yazma teklifi gelir. Böylece yazı hayatı başlamış olur.

Anadolu''da ve yurt dışında birçok ülkede konferanslarıyla da tanınan Hekimoğlu, milliyetçi mukaddesatçı her kesim tarafından beğenilerek dinlendi ve okundu. Yeni neslin ruh hamurunda onun da mayası var. Çok ağır bir hastalık geçiren, ölümden dönen ve sol tarafına kısmi felç gelen bu yiğit insan, yazmayı ve sohbet etmeyi bırakmadı. Onun bu aşkını, gayretini bilen, vefalı dostları, onu konuşmak için bir araya geldiler..

9 Haziran 2009''da İstanbul Büyükşehir Belediyesi, Fatih Ali Emiri Efendi Kültür Merkezi''nde bu güzel insan için, “Bir Gönül İnsanı Hekimoğlu İsmail” adlı bir program düzenlediler. Salon tıklım tıklım doluydu. Hüseyin Öztürk, Ahmet Günbay yıldız, Recep Şükrü Apuhan, Ekrem Dumanlı, Nevzat Tarhan, Cemal Uşşak, Ahmet Şahin, “Hekimoğlu kimdi, nasıl bir dava adamıydı?” sorularına cevaplar vermeye çalıştılar.

Bir Dava Adamı''nı birkaç saatlik toplantılarla anlatmak imkansız. Sadece anlamaya kapılar aralar, o kadar. O gece de öyle oldu. Bütün konuşmacıların ortak düşüncesi, Ömer Okçu''nun hayatını inancıyla boyayan, inancını da hayatıyla şekillendiren derviş bir müslüman; gösterişi, israfı hiç sevmeyen, benlik kaydından azade, dertli bir mü''min oluşuydu. Akılla gönlü şahsında buluşturan, topluma da bunları telkin eden asker ve yazar bir dava adamı olduğu idi.

Apuhan Beyden menkul bir olayda, kimliğini soran bir polise: “İslam Üniversitesi Risale-i Nur Fakültesi talebesiyim.” deyince, polis: “Be adam, kazık kadar adam olmuşsun, hâlâ bir fakülteyi bitiremedin mi?” diye çıkışır. Salonda en çok alkışlanan noktalardan biri de buydu.

Ömer Okçu veya Hekimoğlu İsmail, Yunus gibi, Mevlana gibi bir gönül eri, bir âhirzaman dervişidir.

Hekimoğlu İsmail, mensubu bulunduğu Fakültenin has hekimlerinden biridir. Yazılarının ve sohbetlerinin birer teşhis ve tedavi keyfiyeti taşıması da bundandır.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...