Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

“Can kuş gibi uçar gider

Bir martının süzülüp

Kaybolması gibi maviliklerde” (Ölüm Risalesi)

“Ve ölüm

Bir güvercin

Beyaz

Süzülen masmavi gökten

Berrak sulara.” (Aşk Risalesi)

Sonsuzluğun maviliklerine kanat açtı, bir Erdem ruhu. Hep bir derviş gibi yaşadı. “Derviş olamadın / Ama başıboş da kalmadın” dedi ama; “Dervişim dünyaları / Taşırım cebimde. / Hayat bir elimde; / Ölüm diğerinde.” hassasiyeti içinde ömür sürdü, “Aşkın ve inancın güneş yüzlü çocuğu.”

Çocukları çok sevdi. İmanı gür olur, derler, çocukları çok sevenin. Sezai Karakoç da Hızırla Kırk Saat''ında, “Çocuk benim ülkemdir / Ana karnı geleceğin belgesi” der. Erdem Bayazıt, bu çocuğun peşinde bir ömür tüketti. Onun rüyasını gördü hep. Altımızda kayan ölü şehirleri durduracak o çocuktu. Gücü toprak kadar eski, gücü yer kadar ağır olan o çocuk. Ama, yaşadığı çevre ve şartlar içinde de “Çocuklar zaten hiç çocuk olmuyorlar / Çocukluk kalkmış dünyadan gibi / Her çocuk antik çağ filozoflarından bir kalıntı(ydı) sanki”

Şair yine de her çocuk görüntüsünde, aradığı çocuğu bulmuş gibi sevindi. Mabedlerin susamışlığını satan çocuklar; ellerinde oltaları, denizin bir gülüşünü arayan, yakalayan çocuklar; çıplak ayakları yumuşak topraklara batmış ırgat çocukları; elleri daracık ceplerinde kaybolmuş, titreyen, bir sıcacık somun, yalın kat bir don için bulvarlara yapraklar gibi dökülen kenar mahalle çocukları; hangi savaştan arta kaldığı bilinmeyen çocuklar; doğan güne gülümseyen çocuklarda aradığı, bulmaya çalıştığı, o ebedi masum çocuklar zamanın solmayan çiçekleri; gökyüzü çiçekleri, şairin ümit tomurcuklarıydı.

“Sırtımda insan yüklü bir gök var” diyen şair, “İp çocuğun elinde balon ipin ucunda / Hanidir gökyüzünü bu çocuk dolduruyor / Kim bilir bir gün belki kar olup yağar da / Diye toprak sabırla hep bekleyip duruyor” diyerek, bu sabırlı bekleyişin mutlaka gerçekleşeceğine, insanlık kışının gidip, insanlık baharının mutlaka geleceğine inandı. Ümidini hiç kaybetmedi.

“Ey babasının kanından annesinin damarına / Henüz damlamamış bebek! / Yeni türkülerim var sana: Gör kısraklar ne taylar doğuracaklar / Onlar / Koşarak kavisler çizerken meydanlarda / Sen fatih bakışlarla / Seyrederken; / Doğada tüm canlılar / Ne tür cümbüşlere duracaklar / Bebeğim / Bir bilsen!”

Şair, beklediği çocuğun geleceğinin çok yakın olduğu sezgisini kuvvetle taşır.

“Bir bebek büyür annesinin damarlarında / Her gün ayın büyümesi gibi gökyüzünde / Bir atın ön ayakları zınk diye durur bir uçurumun kenarında / Bir kadının kolları açılır Allahına / Durur çölün ortasında Meryem gibi”

Sevgili Şair, Aziz İnsan, Hüsn ü Aşkın çocuklarını, rüyalarını süsleyen gökyüzü çocuklarını gördü. Dünyanın dört bir yanında onların doğumhanelerinin açıldığına şahit oldu. Bosnalı çocukların emanet ettiği şarkıları alacak çocukların doğuşlarına tanıklık etti.

İnsanlık madeninin saf cevheri çocukları Mustafa olarak muhafaza etmek, selim fıtratın bu nadide özlerini Müslüman olarak yetiştirmek, yokluğun, hiçliğin pençesinden onları korumak, o güzel ruhun tek derdiydi.

1970''ten önceki yılların ölüm meydanlarında her gün kurban verilen vatan çocuklarının kurtuluşu için çırpınan o asil yürek, “Beni Kızılay meydanının ortasında kurşunlasalar, arkanıza bakmadan yolunuza devam edeceksiniz, bu şeytani ölüm tuzaklarına düşmeyecek, takılmayacaksınız” diyordu, arkadaşlarına. O yol neydi? O yol, Selam yoluydu. Sevda yoluydu. Sevgilinin yoluydu. O sevgili, kıyametin koptuğunu görseniz, elinizde bir fidan varsa, o fidanı dikin, diyordu. O erdem abidesi gönül de, o anarşi kıyameti içinde vatan çocuklarına o sevgiliden aldığı dersi veriyordu. Anadolu''dan okumak için Ankara''ya gelen bu gül çocuklara, kaldıkları evlerin penceresinden dışarıyı göstererek: “Bakın” diyor, “dışarıda kıyamet kopuyor, kan gövdeyi götürüyor, silahlar patlıyor, gencecik vücutlar yerlere düşüyor; ama siz bunlara hiç bakmayacaksınız, ellerinizdeki tevhid fidanlarını muhtaç gönüllere dikmeye çalışacaksınız. İşiniz bu sizin. İşimiz bu bizim.” Diyor.

1967''de Ankara''da “HABER VERİYORUM” şiirinde şöyle sesleniyor:

Altımızda kayan toprağı durdursana

Ey gücü toprak kadar eski

Ey gücü yer kadar ağır çocuk

Büyüyen elimin üstüne koy elini

Sana bir yürek vuruşu gibi belirli

Gelen zamanı haber veriyorum

Yıllar sonra ŞİİR BURCUNDAN şu çağrıyı yükseltiyor:

/Haydi çocuklar

Hepiniz gelin

El ele

Bir yere

Ve her yere

Akıyoruz bakın

Yirmibire/

Şair ruhu, şair yüreği, şair sezgisi dervişçe dualarla yönelince yüce dergâha, cevapsız mı kalır, duaları? Derviş olamadın, ama nasipsiz de kalmadın diyen saf, çocuk kalbin, kalbimizde cana can kattı. O güzel dervişçe duaların kabul gördü, Erdem âbidesi.

“Al beni Rabbim

Çöz beni çoğalt beni

Bütün yarattıklarınla bir kazanda kaynat beni

Aşk girsin yürürlüğe

Yeryüzünde ve gökyüzünde

Hayatın bu yüzünde ve öte yüzünde” dedin, Yunusça bir eda ile. Yeryüzünde şiirlerle el ele, gönül gönüle bir sevgi gökkuşağı kuran dünya çocukları, dualarının karşılığı değil mi sevgili şairim, ey yeryüzünün Erdemi?

“Ölümün iftar sofrasına” oturtuncaya kadar, Yüce Kudret, sanki Tasavvufun çocuk saflığına dönme sırrına erdirmek için seni dünya çilesine soktu. Çilehanende çocuk fıtratını, o selim fıtratı, “Aşkla” kazanmanın kahkahasını attırdı, o saf gönlüne. Ve dediğin gibi oldu:

“Ölüm bir melek gibi geldi

Öptü usulca o çocuk yüzü”

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...