Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

“Çocukluğum, yalnız hislerden yapılmış bir şehir;

Çocukluğum, Allaha en yakın olan günlerim.”

Diyen Dağlarca, “Bende şiir, Tanrı fikrinin, Tanrı inancının hemen önüdür. Şiire inanılmasa Tanrı''ya ulaşmak olanaksızdır. Bu düşüncenin ayakları, şiirin ayaklarıdır. İman, şiir yapısının Tanrı fikrine ulaştığı yerdir.” Derken aslında ne çocukluktan ne de şiirden kurtulduğunu, ikisini iç içe devamlı yaşadığını itiraf eder, bunu şiirlerinin bütününe bakınca anlarız.

İçine doğduğu kâinat korosunun ezeli senfonisini duyan şair için “Bir manalar piyanosunun tuşlarıdır her şey”. “Ki ilahi bir musiki dinler onlara değen ruhum.” Derken; “Bir senfoniyi ıslıkla söyliyerek çalıştığını görürüm, Allahın.” Derken de bir ezeli hatıraya atıfta bulunuyor: “Hatırlıyorum, evet evet o ıslık sesini / Ki ebedi ahengiyle verdi ruhuma ebedi bir çiçek. / Şimdi içimdeki büyük tahassürünü seyrederek / Hatırlıyorum, ruhumun şişesinin sağındaki sanat şişesini.” Bu içteki büyük tahassür bir başka şiirde de şöyle ifade edilir:

“Ve Allahtır gönlün bütün duyduğu,

Düşüncem, bir el gibi değmekte şekline, uzakların.

Uyur bir ekmek içinde rüyası başakların;

Geçer göklerimden başka iklimlerin bulutu.”

Bütün bunlar Mevlana''nın o “Ney”ini hatırlatmıyor mu? “Dinle neyden kim hikayet etmede / Ayrılıklardan şikâyet etmede”… Ayrılık ve hasret yani tahassür. Islık üflemeyi, üfleme neyi çağrıştırıyor.

Ey gök ey benim maviciğim,

Aziz olsun yıldızlarda bitmeyen.

Allahın eli gibi geç daima

Ağrıyan gözlerimden

Diye seslendiği gök, gecelerin ihtişam dolu hayallere imkân veren sahnesi olan göktür. Ama o gökler yok şimdi:

Ekiden geceler daha karanlıktı

Gündüz daha aydınlık

Yok şimdi vaktin sonsuzluğu

Lambalarla hülyayı kaçırdık

Gündüzler, günlük hayatın dar kalıpları içinde insanı sıkan birer hayat odacıklarıdır. Gecelerse hayalin doludizgin yol aldığı sonsuz mesafelerdir. Şair bu sahada durmadan yol alır. Gündüzler bu yolculuğu durduran menzil hanları gibidirler.

Dağlarca''ya göre yaşamak bir saklambaç oyunudur:

“Şu anda mesela bir saklambaç oyunu var,

Kuşlar gibi, saklanıyorum senden.

Görünmemek, bilinmemek, meçhul olmak arzusu,

Parlıyan dağlardan, düşüncelerden.

Şu anda mesela bir saklambaç oyunu var,

Ebe benim ve arıyorum, seni,

Görmek, bilmek, sırrına varmak,

Bahtın kokularını, denizlerini.”

Dağlarca''nın şiir dünyası bir saklambaç oyunundan ibarettir. Özellikle geceleri, saklı sırların peşinden koşturup duran şair, bu oyunda en çok annesinden etkilenir:

“Annemin ilahileriyle büyüdüm. Gene annemin ev içindeki namazları, üzerimde etkili olmuştur. Annem namaza durunca biz kendiliğimizden oyunlarımızı durdururduk. Kitap okurken, kitap okumayı durdururduk. Bir ezan sesi dinler gibi içimizde bir namaz sesi dinlerdik. Gövde kımıldamaları ile oluşan bir namaz sesi... Annemin yüzü namaz süresince değişirdi sanki. Bizden uzak olurdu. Bu uzaklık bana bütün kardeşlerimden daha çok dokunurdu. Belki de şiirimin oluşum sesleriydi bu. Evimizde şiire en yakın kişi hep annem olmuştur. Hasta kardeşimi kucağında küçük sallantılarla uyutmaya çalışan annem, bana kitaplar dolusu duyarlıkları bir iki saniye içinde duyurabilirdi. Gençlere şunu öğütlerim: Şiir yazmak istemiyorsanız, annenizi izlemeyiniz! Yemek yaparken, size dokunurken, babanızla konuşurken... O, bin bir anne olur.”

“Bir Türk ozanı istese de istemese de ilk imgeleriyle Doğulu belki de Orta Asyalıdır. Bunun dışına çıkması olanaksızdır. Ayağını bastığı halıdan, anneannesinin giydiği giysilerden, kendi tarihinden gelme yakınlıklarla dönüktür oralara.

Yapıtlarımın hepsi bakışlarımdır benim. Onlarla görmek isterken, görünürüm de. Görmek istediklerim, göründüklerimin bin katıdır.

Evrenin sayısız değişkenliği içinde, yaratıklardaki sonsuz değişim içinde, bu kaçınılmaz. İstedim ki bütün yeryüzü varlıklarının hepsinde, birer dizeyle de olsa “bulunabileyim”, sürüp gidebileyim.”

Çocuk, bulmak ve bulunmak için saklambaç oynar. Saklambaç, bulmak için aramak ve bulunmak için aranmaktır. Her ikisinin de bir başka tadı, bir başka hazzı vardır. İnsan ömrü bir saklambaç oyunudur, ama çokları bunun şuurunda değildir.

Bu saklambaç sürüp gitmedi. “Büyük Sır” tarafında sobelendi şair ve oyun bitti.

Şimdi oyunun soruşturması, hesabı başladı.

Not:Geçen haftaki yazımda korkunç bir hata vardı. Kemal Tahir''e ait bir düşünce tam tersi bir anlayışla veriliyordu. “Bir memlekette kahramanlık anlayışı eşkıyalık anlayışının üstüne çıkmamışsa o toplum ilkellikten kurtulamamış demektir.” Denileceği yerde, tam aksine, “… Eşkıyalık seviyesine yükselmediği bir toplum, ilkellikten kurtulamamış demektir.” Deniliyordu. Bunun için aziz okuyucularımdan özür diliyorum.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...