Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Her toplum, biraz da sanatçıları tarafından beslenip büyütülür; birlik ve beraberlik ruhu kazandırılarak ideal ufuklara yönlendirilir. Sanatçılarından mahrum bırakılan toplumların ruh dünyaları çoraklaşır, çölleşir. Nef''î, Fırat gibi; Fuzûlî ve Nâbî, Dicle gibi; Hacıbayram Kızılırmak gibi; Yunus Emre Sakarya gibi Anadolu ruhunu beslerken, millî yapımız daha zengin ve daha güçlüydü. Anadolu insanının bugünkü halini merakla inceleyen yerli ve yabancı bilim adamları: “Tarihlerinde Mevlana ve Yunus gibi değerlerin bulunduğu bir toplumun hâli böyle mi olmalıydı?” Diyerek Anadolu insanının bugünkü haline şaşmaktadırlar.

Ne şâir yaş döker, ne âşık ağlar,
Târihe karıştı eski sevdâlar:
Diye yakınan, Faruk Nafiz Çamlıbel:
Buldu Mevlâ''sını Leylâ''da zaman imreleri;
Postu devretti ham ervâha göçen âşıklar.
Bizi gerçekten usandırdı yalan dünyâda,
Yarı Allahsız olanlar, yarı Allahlıklar.

Diyerek bir bakıma önemli bir teşhiste bulunuyor. Bu teşhisini:

Gövdeler, varsa, gönüllerden alır cevherini;
Yürek olmazsa bilekler çekemez hançerini.
Kahramansız yaşamak kahrına mahkûmdurlar
Kaybeden zümreler Allah''ını, peygamberini.

Mısralarıyla daha da kuvvetlendiriyor. Bu korkunç kayıpların bir toplumu hangi noktaya düşürdüğünü de şu mısralarla noktalıyor:

O kadar senden uzaklaştı ki herkes, her şey,
Milletin yalnız eşindir, vatanın yalnız evin.

Eşini millet, evini vatan kabul edecek kadar küçülen fertlerden oluşan bir toplum da ölmüştür.

Cahit Sıtkı Tarancı''da da benzer şikâyetler görürüz:

Benim başını taştan taşa vuran
Sandığım gibi değilmiş insanlar

Diyen, Cahit Sıtkı Tarancı:

Dost ümidiyle ortalığa düşmiyegör
Hangi kapıyı çalsan kimseler yok
Hangi omuza dokunsan yabancı çıkar

Derken de Faruk Nafiz''i destekliyor gibidir. Bu acılar içinde kıvranan şair, “Dostlarla da ayrıldı yollarımız bir bir; / Gittikçe artıyor yalnızlığımız”, diyor ve tesellisini tabiata sığınmakta bulan ve bize Âşık Veysel''in “Benim sâdık yârim kara topraktır” şiirini hatırlatan şu mısralarıyla dile getiriyor:

“Can yoldaşın olmazsa olmasın,
Yalnızım diye hayıflanmayasın.
İğilmiş üstüne gökyüzü masmavi;
Bir anne şefkatine müsavi;
Üç adım ötede deniz;
Dosttur ne öfkesi ne durgunluğu sebepsiz
Bir derdin varsa açabilirsin ağaçlara;
Ağaç yaprak verir sır vermez rüzgâra.
Ve kış yaz
Dalda kuş eksik olmaz.
Dağ başında duman.
Yalnızlık nedir göreceksin öldüğün zaman.”

Şâirler çok hassas ve çok da alıngan olurlar. İnsanlardan umut kesince, tabiata sığınıyor, Cahit ama en sonunda ruhundaki dost susuzluğunun ancak Allah tarafından giderileceği sezgisine, hakikatine ulaşıyor. “Paylaşırsa dost paylaşırmış / İnsanın derdini sevincini”, diyor ve niyaz kapısını çalıyor:

“Boş değil ettiğim niyaz
Halden bilmiyor kimseler,
Dost mu düşman mı tanınmaz,
Suda oynayan çehreler.”

Dedikten sonra, gönlünü açıp:

“Bende, senden gayri hasret
Değmez gözyaşı dökmeğe,
Medet büyük Allah medet”, diyor.

Şeyh Galip''ten bu yana, Mevlânâ ve Yunus çapında, toplumu ruhen besleyip büyütecek, ruh yaralarına merhem vuracak, aşk ve güzellikle, hikmet ve irfanla cemiyeti diriltecek kaç sanatçı, şâir, kaç dost geldi?

Irkları ve örfleri aşkın, Allah ve Resul merkezli bir millet yapısında her ruhu Hacı Bayram Veli gibi taş taş yontarak kullanabilen Bediüzzaman Çapında kaç Ruh zuhur etti?

Bugün Anadolu''da nisbeten sağlam bir ruh yapısı, bir millet bünyesi varsa bunu büyük çapta Risale-i Nurlara borçluyuz. Bazı dergâh pirlerinin, Necip Fazıl gibi çilekeşlerin hakları her zaman mahfuz, ama Anadolumuz daha çok Bediüzzaman mayalı bir yapıyla ayaktadır, dersek mübalağa etmemiş oluruz.

Cahit Sıtkı ve benzeri sanatçılara kalsaydık, çoktan tarihin milletler mezarlığındaydık, bugün. Onlarda, bir milleti besleyecek ruh sütü yoktu. Onlarda büyük dostluklar doğuracak rahim yoktu. Rahîm ve Hakîm ismine mazhar Yüce ruhlar, büyük dostlar olmasaydı, şimdi Anadolu bir diriliş tarlası olmaz, bir millet mezarlığı olurdu.

Bugünlerde, içerden ve dışarıdan Anadolu''ya uzanan asırlık ihânet şebekeleri, milletimizi bir arada tutan, Cahit Sıtkı ve Faruk Nafiz gibi şâirlerin son anda sezdiği, Büyük Dostluğu, Yüce Allah dostluğunu, küçük hesaplarla, ırkçılık, mezhepçilik, particilik gibi sefil vasıtalarla yok etmeye çalışıyorlar. Bu sefil vesilelerle milletimizi köy köy, kasaba kasaba, şehir şehir birbirine düşürüp parçalamaya uğraşıyorlar.

Ama nafile. Şahdamar şuurunda ve hassasiyetinde bir toplumu, bölüp dağıtmaya, parçalayıp yok etmeye güç yetiremiyecekler, Allah''ın izni ve keremiyle.

Anadolu, oyuna gelmeyecektir, Allah''ın inayetiyle.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...