Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

“Hasbihal” bir şiir kitabı. Mümin Salt''ın şiirleri. Ben ona “bir semenderin hasbihali” dedim. Çünkü kitap, ilk defa Kumsaati Yayınları tarafından 2001''de “Bir Semenderin Günlüğü” adıyla neşredilmiş. İkinci defa da 2009''da Aden Yayıncılık''tan “Hasbihal” adıyla çıkmış ve Hasbihal adında uzun bir şiir eklenmiş, kitaba.

Mümin Salt, Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesinden mezun. Evli ve üç çocuk babası. Sağlam bir okuyucudur. Okuduğunu hiç hissettirmez etrafına. Camcı taifesinden bir iş adamıdır, Mersin''de. Düşünce, sanat ve edebiyatla ilgilenir. Üstelik bir de şiir yazar. Yani iyi bir şairdir.

Şiirlerine “şiirimsi yazılar” diyen şair, şiir yazamayışını “şahdamarımın hissizliğinden” (Senin de Bildiğin Gibi) diye açıklıyor. Bunu da yaşadığı ortama bağlıyor. Çünkü o ortamda çocuklar, duman duman köpüren bacaların gölgesinde inanca uyanamazlar. Şair, “yakının uzağında”dır. Bir de “Hayatın küs ve ölümün kıskanç olması”ndan şikâyetçidir. “Yüksek duvarlara yaslanan şehirlerde / paslı bir yüzü vardı halkın” diyen şair, birbirlerine işlemeyen yüzlerin pas tutmasından da günahkâr ruhları nefes(ler)iyle tutan ölüleri sorumlu tutar.

Yaşanan hayat, çocukluğun tarlasıdır. O tarlalarda büyür toplumun hayatı ve hasat verir. Çocukluğunda hep sobelenmiş, hep ebe kalmıştır, sakladığı sırlarla şair. Sonra, pir-i fani çocuk olarak “hayatın dışında bir hayat arayışı” ile ömrünü tüketmektedir. (Dağdağalı Günlerin Anısına).

Girdap, aşkı kesen bıçaklarla gözleri dağlanan şairi, baharı bağlayıp geciktiren rüzgârla sevgiliden ayırır. Hasret içinde gözler iki ürkek yağmur tanesidir. Ve yanaklarsa birer sel yatağıdır.

Şadırvanda hıçkırık selvide hüzün

Bülbüle dair sevdalar çiçeklenir

Gecenin seyrek saçlarında ve güzün

Buruk bir tebessüm ıssıza eklenir

Şadırvanda hıçkırık selvide hüzün

Şairin kırgın yazgısı yalnızlıkla sözlenmiştir. Ama o artık bir gül tomurcuğudur ve tenhalarda ermiş gölgeleri görmektedir. Gül olgunlaşır, ruh, küflenmiş resimden sökülür; cennetten dökülen ışık ahenginde isyan şarkıları kırılır dökülür, enginde dingin bir güneş belirir.

Kehanet şaire yakışmaz ama şair toplumun en hassas antenidir. Dediklerinden ürkmeli biraz.

Bir gün bir boşlukta kurşun

Bir gün bir boşlukta kan

Bir gün bir…

Diye başlıyor kehanet. “cebinde tanrısını taşıyanlar”a isyanla, şiirini,

Bir gün bir kuşlukta kalem

Kâğıda sarılacak

Ve onu son kez öpecek

Diye bitiriyor.

“Gün Olur…”da “..ölüm vesikalık gülüşleri budar”, diyor ve devam ediyor:

Ansızın ufuklar uzar zaman büzülür

Bulutlar yürür ve nehirler gebe kalır

Arzuların sarardığı deniz çözülür

Kıyısında kirli gölgeler bakakalır

Alevlerim buzdan imbiklerde süzülür

Ki ben öksüz güvercinlerin hüzün kışı

Ve gül demetlerinde sevdaya aş eren

Salkım saçak çocuk sevinçleri akışı

Aşk ah tenin eridiği yerde yeşeren

Islak maviliklerin doğurgan bakışı

Ta yüreğimde rüzgârlar seni eserdi

Bakire sözler beni sende karar kıldı

Vuslat ağacı da yoluma gölge serdi

Ki sana sular çekildi surlar yıkıldı

Ve bundan dolayı da ay buluğa erdi

Gelen insan yazgı ve bir ilahi ezgi

Ve sevdayı bileyen yedi iklim güller

Kader havuzunda ruhuma düşen çizgi

Tan vakti seni güler utangaç bülbüller

Ve müjde taşıyan melankolik sezgi

Folklorik şiirinde inancın nasıl folklorik bir malzemeye dönüştüğünden yakınan şair, “nefessiz kaldı ermiş nefes vere vere” diyor. Ve yalvarıyor “Gül”e:

Yürek dayanmıyor bitsin artık bu bölüm

Süklüm püklüm yılların sonu olsa gerek

Diyerek dirilişi çağırıyor, yeniden.

Kırılgan Düşlerin Ardında da: “gece bir garip kelebek gözlerime konuveren / hangi sabah güneşin önüne geçemesem yüzüm kararır” diyor.

“Kaybedilen Dolunay”da ise:

Sensizliğe gelen bu akşam

Terk edilmiş tapınakların hüznünü taşır

Dudaklar dağlanır sükûn ağırlanır

İlahi senfoniye suskun bu şehrin

Küçük tuhaf ve kasvetli sokaklarında

Nefes almak bir ihanet tadı taşır

Diye hayıflanan şair, “O” küçük na''tında sanki bütün bu olumsuzlukların sebebini fısıldar size:

Ve o geldi

Karanlıklara bir ışık demeti

Ay ve güneş dahi avuçlarında elenirdi

Aydınlığa çıkamayanlar bunu hiç bilmedi

Ve şimdi

Zaman şaşkın bir derviş

Dünya mahcup bir ev sahibi

O gitti gideli

Yıldızların bile ağıtı dinmedi

Der, Mümin Salt, “Bir Semenderin Günlüğü”nde.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...