Hasbihal (1)
Mehmet Doğan - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 10/10/2010, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
“Hasbihal” bir şiir kitabı. Mümin Salt''ın şiirleri. Ben ona “bir semenderin hasbihali” dedim. Çünkü kitap, ilk defa Kumsaati Yayınları tarafından 2001''de “Bir Semenderin Günlüğü” adıyla neşredilmiş. İkinci defa da 2009''da Aden Yayıncılık''tan “Hasbihal” adıyla çıkmış ve Hasbihal adında uzun bir şiir eklenmiş, kitaba.
Mümin Salt, Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesinden mezun. Evli ve üç çocuk babası. Sağlam bir okuyucudur. Okuduğunu hiç hissettirmez etrafına. Camcı taifesinden bir iş adamıdır, Mersin''de. Düşünce, sanat ve edebiyatla ilgilenir. Üstelik bir de şiir yazar. Yani iyi bir şairdir.
Şiirlerine “şiirimsi yazılar” diyen şair, şiir yazamayışını “şahdamarımın hissizliğinden” (Senin de Bildiğin Gibi) diye açıklıyor. Bunu da yaşadığı ortama bağlıyor. Çünkü o ortamda çocuklar, duman duman köpüren bacaların gölgesinde inanca uyanamazlar. Şair, “yakının uzağında”dır. Bir de “Hayatın küs ve ölümün kıskanç olması”ndan şikâyetçidir. “Yüksek duvarlara yaslanan şehirlerde / paslı bir yüzü vardı halkın” diyen şair, birbirlerine işlemeyen yüzlerin pas tutmasından da günahkâr ruhları nefes(ler)iyle tutan ölüleri sorumlu tutar.
Yaşanan hayat, çocukluğun tarlasıdır. O tarlalarda büyür toplumun hayatı ve hasat verir. Çocukluğunda hep sobelenmiş, hep ebe kalmıştır, sakladığı sırlarla şair. Sonra, pir-i fani çocuk olarak “hayatın dışında bir hayat arayışı” ile ömrünü tüketmektedir. (Dağdağalı Günlerin Anısına).
Girdap, aşkı kesen bıçaklarla gözleri dağlanan şairi, baharı bağlayıp geciktiren rüzgârla sevgiliden ayırır. Hasret içinde gözler iki ürkek yağmur tanesidir. Ve yanaklarsa birer sel yatağıdır.
Şadırvanda hıçkırık selvide hüzün
Bülbüle dair sevdalar çiçeklenir
Gecenin seyrek saçlarında ve güzün
Buruk bir tebessüm ıssıza eklenir
Şadırvanda hıçkırık selvide hüzün
Şairin kırgın yazgısı yalnızlıkla sözlenmiştir. Ama o artık bir gül tomurcuğudur ve tenhalarda ermiş gölgeleri görmektedir. Gül olgunlaşır, ruh, küflenmiş resimden sökülür; cennetten dökülen ışık ahenginde isyan şarkıları kırılır dökülür, enginde dingin bir güneş belirir.
Kehanet şaire yakışmaz ama şair toplumun en hassas antenidir. Dediklerinden ürkmeli biraz.
Bir gün bir boşlukta kurşun
Bir gün bir boşlukta kan
Bir gün bir…
Diye başlıyor kehanet. “cebinde tanrısını taşıyanlar”a isyanla, şiirini,
Bir gün bir kuşlukta kalem
Kâğıda sarılacak
Ve onu son kez öpecek
Diye bitiriyor.
“Gün Olur…”da “..ölüm vesikalık gülüşleri budar”, diyor ve devam ediyor:
Ansızın ufuklar uzar zaman büzülür
Bulutlar yürür ve nehirler gebe kalır
Arzuların sarardığı deniz çözülür
Kıyısında kirli gölgeler bakakalır
Alevlerim buzdan imbiklerde süzülür
Ki ben öksüz güvercinlerin hüzün kışı
Ve gül demetlerinde sevdaya aş eren
Salkım saçak çocuk sevinçleri akışı
Aşk ah tenin eridiği yerde yeşeren
Islak maviliklerin doğurgan bakışı
Ta yüreğimde rüzgârlar seni eserdi
Bakire sözler beni sende karar kıldı
Vuslat ağacı da yoluma gölge serdi
Ki sana sular çekildi surlar yıkıldı
Ve bundan dolayı da ay buluğa erdi
Gelen insan yazgı ve bir ilahi ezgi
Ve sevdayı bileyen yedi iklim güller
Kader havuzunda ruhuma düşen çizgi
Tan vakti seni güler utangaç bülbüller
Ve müjde taşıyan melankolik sezgi
Folklorik şiirinde inancın nasıl folklorik bir malzemeye dönüştüğünden yakınan şair, “nefessiz kaldı ermiş nefes vere vere” diyor. Ve yalvarıyor “Gül”e:
Yürek dayanmıyor bitsin artık bu bölüm
Süklüm püklüm yılların sonu olsa gerek
Diyerek dirilişi çağırıyor, yeniden.
Kırılgan Düşlerin Ardında da: “gece bir garip kelebek gözlerime konuveren / hangi sabah güneşin önüne geçemesem yüzüm kararır” diyor.
“Kaybedilen Dolunay”da ise:
Sensizliğe gelen bu akşam
Terk edilmiş tapınakların hüznünü taşır
Dudaklar dağlanır sükûn ağırlanır
İlahi senfoniye suskun bu şehrin
Küçük tuhaf ve kasvetli sokaklarında
Nefes almak bir ihanet tadı taşır
Diye hayıflanan şair, “O” küçük na''tında sanki bütün bu olumsuzlukların sebebini fısıldar size:
Ve o geldi
Karanlıklara bir ışık demeti
Ay ve güneş dahi avuçlarında elenirdi
Aydınlığa çıkamayanlar bunu hiç bilmedi
Ve şimdi
Zaman şaşkın bir derviş
Dünya mahcup bir ev sahibi
O gitti gideli
Yıldızların bile ağıtı dinmedi
Der, Mümin Salt, “Bir Semenderin Günlüğü”nde.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.