Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

“İstanbul büyümüyor, irileşiyor. İri, ipiri bir yerleşim alanı oluyor. Bir yandan Adapazarı yönüne, diğer yandan Edirne ve Tekirdağ yönüne doğru yayılan bir irilik, bu.

Bu korkunç irileşmenin altında “insan” eziliyor. İnsanlar karıncalaşıyor. Termitler gibi yaşayan, yollarda koşan, siyah çizgiler oluşturan karıncalar gibi.

Sabahları erken saatlerde yollara savrulan, taşıma araçlarına preslenerek yerleşen ve duraklarda döküle döküle şehrin muhtelif yerlerine savrulan insanlar, giderek “insanlıkları”na yabancılaşıyorlar.

Yollarda, uzun taşıma araçlarının içinde yan yana, sırt sırta, yüz yüze duran, gûya yakınlaşan insanlar, ruhen birbirlerinden alabildiğine uzaklaşıyor, insana ait sevimli duygulardan, düşüncelerden giderek korkunç kayıplara uğruyorlar.

İnsan bu canavarlaşan şehirde hep eksiliyor. İnsanlık eksilirken bir başka taraf artıyor. O artan tarafsa insanlık dışı bir şey, isim verilemeyek kadar garip bir şey oluyor. Hemen hayvan mı, diyecek gibi oluyorsunuz ama değil, hayvanlara haksızlık ederiz, öyle dersek. Ben bir isim bulamıyorum ama hissettiğim şey, hayvan-insan-melek altı veya dışı bir şey oluyor.”

Daha konuşacaktı ama öfke ve şaşkınlık dolu bir tıkanmayla sustu.

“İnsan kayboluyor. Bu kaybı önlemenin yolu yok mu?” dedim.

“Mutlaka vardır. Onu da içimdeki kaçış duygusundan öğrenebilirim ama nasıl?” dedi, yine aynı heyecan ve öfke dolu bir sesle konuştu:

“Bu şehirde yaşanmaz kardeşim, demeyen insan çok az bulunur. Bunların hepsinin içinde, hayalinde bir başka yer var. Kaçacak bir yer. Bu yer, ya bir dağ başı, ya da bir ormanlıktır. Veya hem dağı, hem ormanı olan küçük bir köy, şirin bir kasabadır.

Kalabalık olmayacak, makine gürültüsü bulunmayacak, bağırtısız çağırtısız bir belde olacak. İnsanların birbirlerini sevdikleri, saydıkları, adam yerine koydukları, arayıp sordukları bir yer olacak. Havası kirlenmemiş, suyu ve toprağı kirlenmemiş, manzarası ve insanı yara almamış bir yer olacak.

İçimde bütün bunlara kıs kıs ve acı acı gülen bir yanım var ve diyor ki: Hadi oradan kolaycı, bedavacı seni. Sen nerede gördün, dünyada cennet bulanı? Senin o birer cennet köşesi olarak gördüğün yerlerde mutlu gibi yaşayan bir avuç insan gölgesinin mutlu olduklarını da kim söyledi? Onların içi kendilerini, dışları da sencileyin safları yakar. Bir dokun bakalım, hepsinden de bin ah işitirsin.”

Epeyce sustuktan sonra: “Ben de amma saçmalıyorun ha!” dedi yine tatlı bir öfkeyle.

Ben daha da konuşacağından emin, hep susuyorum. Söylediklerine ortak olduğum taraf çok, çok ama yine de tam hak veremiyorum. Karşı çıkıp kızdırmak da istemiyorum.

“Asıl mutlu yaşayanlar kim, biliyor musun kardeşim? Diye sorup cevabını yine kendisi verdi.

“İşte o asıl mutlu olanlar, dünyayı ve hayatı benim gibi tek boyutlu görenler değil, üç, beş, yedi ve daha çok boyutlu resimler gibi görüp hayatın hakikatini sonsuzlukta bulanlar ve görenlerdir. İşte onlar, Hz. Muhammed (as) mektebinin kabiliyetli, terbiyeli, âlim ve sanatkâr veli ruhlarıdır. Onlar, dünyayı bir tecrübe ve imtihan yurdu olarak görüyorlar. Askerlik talimi yapanların askerlikten şikâyet etmedikleri gibi, onlar da evde, okulda, iş yerinde, tarlada, bağda, bahçede ve daha nice mihnet yerinde hallerine razı olup, hayatın hakkını verip, hayattan haklarını da almaya gayret gösterirler. Hallerinden şikâyet etmez, hiç boş yere yakınıp durmazlar. Ömür denilen sermayeden vakit zayiatında bulunmazlar. Çünkü yakınmak ömrü boşa harcamaktır, benim gibi.

Hep yakınmak ve suçlamak aciz insanların işidir. Muktedir insan, iradesinin hakkını verip emek ortaya koyarak sonsuzluk sermayesi biriktirir. Dünya sermayesini sonsuzluğa tahvil eder.

Kalb çekirdeğini dünya hayatının sert toprağına ekerek oradan Allah Dostluğu yeşerten ve Rıza mahsulü devşirenlerdir. İşte sonsuzluk sermayesi budur. Yoksa kalbini bu hayatın bataklığında bencileyin çürütüp yok etmek değil.

Bu korkunç İstanbul azmanının ve buna benzemeye başlayan diğer şehirlerin bağrında ruh mahalleleri kurdular. Bütün yakınmalarım aslında bu mahalle sakinlerini görmezden gelmek.

İrileşiyor, irinleşiyor dediğim İstanbul''un vebali, suçu benim gibilerin. Bütün insanlar hakkında bühtanlarda bulunuyorum aslında, bu şikâyet ve yakınmalarla. Nereden biliyorum ki onların İstanbul''a olumsuz baktıklarını? Hepsi suizan; bu da o insanların hepsinden helallik dilenmemi gerektirir…”

Aniden kalktı. Çok saçmaladım, zırvaladım, yeter artık, dedi ve müdahele etmeme fırsat vermeden hızlıca çıkıp gitti.

Sanatçı ruhlu, içi insan ve tabiat sevgisiyle dolu, hatta inançlı da bir güzel insan. Haklı tarafları çok. Bazen ben de, söylediğim gibi, benzer duygulara kapılmıyor değilim. Ama her yerde, herkese de denmiyor, bu tür duygu ve düşünceler. Onda kendimi, kendimde de onu bulurum. Bir gün haklı bulduğu insanlarla birlikte olacağına ve İstanbul''u her şeye rağmen sevmeye devam edeceğine inancım tam.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...