Kalb çiftçileri
Mehmet Doğan - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 06/07/2008, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Hayat, insana verilmiş bir nimettir. Bu nimetin hakkı da onu ikram edenin istediği şekilde, razı olacağı ölçüler içinde yaşamaktır.
Hayatın özünü, üslubunu, nasıl yaşanacağı bilgisini örnek insanlar, Peygamberler getirir ve gösterirler. O Kudsi elçiler olmasaydı, bizler hayatın ne anlamını, ne de amacını bilebilirdik.
Peygamberler, insan ruhuna, getirdikleri amentü tohumlarını ekerler. O tohumlar selam meyvelerini verir. Böylece salim bir toplum ortaya çıkar. Bu toplum da kendi hayat üslubuna uygun bir kültür ve medeniyet meydana getirir.
Necip Fazıl''a göre İslam medeniyetinde iman, güneşli bir gök, toplum da bu gökten sıcaklık alan bir topraktı. Sanat ve fikir adamları da ferdiyetlerinin köklerini bu toprağa salan ve istidatlarına göre yemiş veren ağaçlar gibiydiler.
Birkaç asırdan beri bizim medeniyet toprağımız geçirdiği korkunç yangınların tesiriyle çöle döndü. O cins ağaçlar, o yangınlara kurban gitti. O ağaçların yerinde yaban ağaçları, ayrık otları, çöl bitkileri türedi. Medeniyetimiz bir kış mevsimine girdi.
Nam ü nişane kalmadı fasl-ı bahardan
Düştü çemende berk-i dıraht itibardan
O bahar dönemlerinden ne bir iz, ne bir isim kaldı. Ağaçlar ve yaprakları, bahçelerde itibarlarını kaybettiler. Uzun bir kış mevsiminin kuşatması altında ömür sürdüler.
Tarih ve medeniyet kışları uzun sürebilir. Ama daima bir bahar ümidi vardır. Yeniden bir diriliş ümidi daima vardır, insanlık hayatının ömür takvimlerinde. Biz, kültür ve medeniyet baharımızı, yazımız kaybettik. Uzun bir kış dönemine girdik, nice değerlerimizi, ülkelerimizi kaybettik.
Birinci Cihan kışının tahrib ettiği Anadolumuz, bugünlerde yeniden bir diriliş faslını idrak etmektedir. Çöl şartları ortadan kalkıyor. Çöl bitkileri, ayrık otları temizleniyor. Manevi yangınların kavurduğu ruh ve gönül topraklarından yepyeni, yemyeşil sürgünler boy gösteriyor.
Karakışın bağrına otağ kurmuş gulyabanilerdeki telaş müthiş. Etrafa saçtıkları kin ve düşmanlık, şüphe ve inkâr, korku ve tedirginlik, yılgınlık ve ümitsizlik tohumları artık yeşerme istidadını tamamen kaybetmeye başladı.
Bahar işçileri, diriliş er ve erenleri ufuklarda boy gösterdikçe, mevsim ve mekânlar değişiyor. Ekilen tohumlar kalb tohumları; kalbin inanç, aşk, ümit, şevk, gayret, hürmet, merhamet ve hizmet tohumları, gelen medeniyet de kalb medeniyeti.
Çiftçiler işini çok iyi biliyor. Peygamber çırakları, kalfa ve ustaları onlar. Onun tezgâhında yetişmiş ruh erleri. O kudsi kadronun güzide pirlerinden birinin işi hep kalb üretimi yapmak olmuş. Onun için diyor ki:
“İnsanın çekirdeği olan kalb, ubudiyet ve ihlâs altında İslâmiyetle iska edilmekle (sulanmakla) imanla intibaha gelirse, nurânî, misâlî âlem-i emirden gelen emirle öyle bir şecere-i nurânî (nurlu bir ağaç) olarak yeşillenir ki, onun cismânî âlemine ruh olur. Eğer o kalb çekirdeği böyle bir terbiye görmezse, kuru bir çekirdek kalarak nura inkılâp edinceye kadar ateşle yanması lâzımdır.
Ve keza, o habbe-i kalb (kalb çekirdeği) için, pek çok hizmetçi vardır ki, o hâdimler kalbin hayatiyle hayat bulup inbisat ederlerse (gelişirlerse), kocaman kâinat onlara tenezzüh ve seyrangâh olur.” Bu telkin ve terbiye ile Anadolu toprağına durmadan kalb ekmiş, yetiştirmiş.”
Hoşça bak zatına kim zübde-i âlemsin sen
Merdüm-i dide-i ekvan olan âdemsin sen
Diyen Şeyh Galib de o kalb işçilerindendi. Kalb medeniyetinin ustalarındandı. Onun Hüsn ü Aşk''ının mekteb-i edebinden teslimiyet ve rıza dersleri alan gönüller, beklenen baharların öncüleri, habercileri, birer Hızır işçileri oldular.
Hüsn ü Aşk öğrencileri insanı âlemin özü, çekirdeği bildiler. İnsanı, kâinatın, oluşun gözbebeği olarak gördüler. Bir insanı, bütün insanlık gibi kabul ettiler. Bunun için de öldürmeyi değil, diriltmeyi esas aldılar. Mesihi bir eda ile insana gönül ve el uzattılar. Bütün bir kâinata, insanın evi, insanlığa da Allah''ın ailesi olarak baktılar. Dünyanın dört bir yanına seferber oldular.
Bu anlayış doğrultusunda hayat nimetini bilen ve hakkını veren bir nesil yetişti. Hayatın sahibinin rızasından başka bir şeyde gözü olmayan bu gönüller, kimseye kin gütmediler. Beddua etmediler. Lanetler savurmadılar. Herkesi aralarında görmek, gönüllerine almak istediler. Hiç kimsenin derdine oh demediler. Of dediler, deva sundular. İnsanlık ailesiyle güldüler, insanlık ailesiyle ağladılar.
Allah''tan korktular. Allah''ın merhamet etmediklerine de merhamet etme küstahlığına girmediler. Hep dengeli oldular. Kendine merhamet etmeyene merhamet edilmeyeceğini de bilerek yaşadılar.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.