Konuşmalar ve yazmalar
Mehmet Doğan - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 21/02/2010, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Mİnsanları birbirlerine beğendirip bağlayan ve insanları birbirlerinden bıktırıp ayıran konuşmalarla, onları candan dost kılan veya can alıcı düşman eden konuşmalar, yani sesler harmanı bir dünya sahnesindeyiz.
Havada duyguların bin bir tonuyla boyanmış sözler uçuşur. İnsanların ağzı birer söz yuvası gibidir. Söz kılıklı bu sesleri, somutlaşsalar da görebilseydik. Muhtevalarına, anlamlarına göre şekil ve renk alan varlıklar olarak tanıyabilseydik bu söz ve sözcüklerimizi, nasıl bir manzara çıkardı karşımıza?
Kendi kendine söylenen bir insan düşünün: Ağzından renk renk, biçim biçim ses yaratıkları çıkıp kulaklarından tekrar içine doluyor; dışına, üstüne başına bulaşıyor, iyice sıvanıp vücuduna siniyor. Olumlu-olumsuz, güzel-çirkin, doğru-yanlış, sevimli-sevimsiz kısaca bütün zıtlıkları, olumsuzlukları, iyisi, güzeli, doğrusu, yanlışıyla o sesler yuvası kafasında taşıdığı, vücuduna sıvadığı dünyasıyla tek başınayken yanına ikinci bir insan geldiğinde durum daha da değişiyor. Ağızlardan çıkan ama kulaklara ulaşamayan, yine de vücutlara sıvanıp boşlukta kaybolup giden sözler ve sözcükler sarıyor, onları da.
Hava gibi, ışık gibi ama jelâtinimsi, yapışkan birer varlık olurlardı herhalde, sözler. Yüzümüze hava değmiş, ışık vurmuş gibi gelen sözler, yüzümüze, üstümüze sıvanıp, derimize işlediği gibi, kulaklarımızdan akıp beynimize, oradan da ruhumuza sirayet ederlerdi, belki. Birer röntgen ışını gibi, belki ondan da soyut ve sirayet edici kıvamda söz ve sözcük kümeleri bizi oluşturan, bünyemize katılan birer malzemeye dönüşürlerdi. (Belki de öyledir.)
İnsanoğlu aslında bir ses mimarisidir. O, insan oluşunu, insani yapısını daha çok, belki tamamen içine doğduğu sosyal çevreden aldığı seslere borçludur. İnsan ruhu dediğimiz öz, bu seslerle beslenip büyür.
Yazılar da, seslerden, sözlerden kurutulmuş gıdalar gibidir. Ruh mutfağımızın besin maddeleri yani. Mıknatıslı fosfor gibi gözlerimizle, bazen hem göz hem ağzımızla kendimize ve çevremize ziyafetler çektiğimiz ruhlarımızın besin maddeleri. Onların cinsine, türüne göre ruhumuz ve bedenimiz renk ve şekil kazanır, onlara göre birer kişilik sahibi oluruz.
Yeryüzünde nefes alan her insan, nerede olursa olsun ya kendi içiyle ya başkalarıyla mutlaka konuşuyordur. Evde, işyerinde, çarşıda, pazarda, okulda, mabette, kışlada mutlaka konuşuyor, ses verip ses alıyordur. Birbirlerini sesleriyle besliyorlar veya zehirliyorlar. Birbirleriyle dost veya düşman oluyorlar.
Aileler çocuklarına dostlardan ve düşmanlardan söz ediyor.
Okullar öğrencilerine dostu ve düşmanı anlatıyor.
Mabetlerde dostun ve düşmanın vasıfları, sınıfları sıralanıyor.
Kışlalar hedeflere düşmanlar dikerek talimler yaptırıyor.
İnsanlar günlük hayatlarında dostlarından ve düşmanlarından dem vurur. Birilerini arar, görüşüp konuşmak ister, birilerinin de değil yüzünü görmek, adını bile duymak istemezler.
Yerküre uzay boşluğunda Mevlevi gibi dönüp giderken dilinde sonsuz denecek söz ve feryatlarla inleyen kozmik bir canlı gibidir. Hem fiziki dönüşünün çıkardığı -ama bizim duyamadığımız- sesi, hem de bağrında taşıdığı canlı-cansız varlıkların sesleriyle çok ilginç bir orkestra sahnesidir.
Dünyanın dönüş sesi, içinde taşıdığı dağların, rüzgârların, nehirlerin, göllerin ve denizlerin sesleriyle, oralarda yaşayan insan dışı canlıların sesleri bir tarafa, sadece insan sesleri düşünülse… Dünyanın rengi nasıl olurdu, Ay''dan, Güneş''ten, Yıldızlardan Dünya''mıza bakanlara bu renkler nasıl görünürdü kim bilir?
Dünya bir konuşmalar harmanı dedik. Yani bir sesler meydanı. Bir büyük sesler mahşeri. Ruhlarımız bu sesler meydanında doğuyor, büyüyor ve göçüyor.
Yeni doğan bir çocuğun aileye verdiği mutluluk malum, onun ailede en güzel, en önemli devrelerinden biri ilk konuşmaya başladığı, o ufacık gonca gibi ağzından taze gül yaprakları tadında ilk anlamlı ışıl ışıl sesler çıkardığı devredir. İşte bu devreden sonra çocuğun besleneceği ses sofraları onun ruh yapısını oluşturacak, şahsiyetini ortaya koyacaktır.
Dilinde Yunus ilâhîleri, ağzında Kur''an kıssalarıyla çocuğuna ziyafetler sunan anaların yetiştireceği çocuklara babalar, Kur''an medeniyetinden zengin sofralar açarak yardımcı olsalardı, nasıl bir toplum olurduk? Komşu medeniyetlerin, kültürlerin bahçelerinden alınacak faydalı meyvelerle daha da zenginleştirilecek bu sofralarla ideal bir insanlık doğardı.
“Gelin tanış olalım işi kolay kılalım
Sevelim sevilelim dünya kimseye kalmaz”
Diyen;
“Gene gel, gene.
Ne olursan ol,
İster kâfir ol, ister ateşe tap, ister puta,
İster yüz kere tövbe etmiş ol,
İster yüz kere bozmuş ol tövbeni.
Umutsuzluk kapısı değil bu kapı;
Nasılsan öyle gel.”
Diyen ve bugün de: “Biz muhabbet fedâileriyiz, husumete vaktimiz yok…” diyerek bütün insanlığa kucak açan gönül mimarlarının medeniyet yapısında nasıl bir insanlık yaşandığına tarih şâhittir.
İnsanlığın Ufku, Güneşi Hz. Muhammed aleyhisselam sofrasında yetişen o yüce ruhlar, bizim en zengin ruh kaynaklarımızdır. O kutlu kaynaklara dönüş bizim için yeni bir doğuş olacaktır.
Bütün konuşmalar ve bütün yazmalar böyle bir diriliş için olsa, keşke.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.