Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Mutluluk insanın kendinden ve çevresinden memnun olmasıdır. Kendisi ve çevresi hakkında hiçbir korku ve endişe taşımamasıdır. Beden ve ruh olarak hiçbir engeli olmayan fert, aile ve toplum hayatı, mutluluklarla dolu sevimli bir hayat olsa gerek. Orada fertler arası ilişkiler tam bir düzen ve uyum içinde, dengeli bir şekilde devam etmektedir. Kıskançlık, kin ve nefret, küçümseme, gurur, kibir gibi insan ilişkilerini zedeleyici bir olumsuzluk yoktur. Her fert ve aile içinde bulunduğu durumdan memnundur, diğer fert ve ailelerin durumlarının bozulmasına da asla razı değildirler, hatta bozulma tehlikesi görülse derhal birlikte bu tehlikeyi yok etme, ortadan kaldırma yoluna gitmektedirler. Her konuda yardımlaşmanın zirvede olduğu bu toplum mutlu bir toplumdur.

Mutlu toplum üyeleri, bir musiki topluluğunun sazları gibi aynı bestenin notalarını seslendirmek üzere akort edilmiş, aynı besteleri icra eden uyumlu bir topluluktur.

Mutlu bir toplumun hayat ölçüleri, sana yapılmasını istemediğin bir şeyi sen de başkalarına yapma. Haksız yere bir cana kıymak, bütün bir topluma kıymaktır. Kendin için istediğin bir şeyi insan kardeşin için de iste. Sevilmek istiyorsan sen de sev. Saygı duymak, saygı duyulmaktır. Aile ve toplum olarak bizler bir vücut gibiyiz. Nasıl bir vücutta bir organ arızalansa onu bütün vücut hisseder ve arızanın giderilmesine çalışır; aile ve toplumda da bir fert herhangi bir olumsuzlukla karşılaştığında onu bütün aile ve toplum duyar, o olumsuzluğun giderilmesi için çareler düşünür ve arar.

Bir mahalle veya köyde evlerin kapılarına kilit vurmak akla gelmiyor, Pazar yerlerinde dükkânları ve tezgâhları koruma ihtiyacı duyulmuyor, hatta satılık şeylerin üzerine fiyatları yazılıp, tartma değerlendirme işi müşteriye bırakılıyor, para için de açık bir kasa konuluyorsa o mahalle veya köy emniyet ve mutluluk yurdu demektir.

Böyle bir toplumda başkaları hep cennettir, o cennete girmenin, gönül dünyalarına ermenin anahtarı sevgidir, şefkattir, merhamettir, hizmettir.

Bütün bu söylenenleri fazla mı hayalî, masalsı, uçuk buluyorsunuz?

Ancak efsanelerde var bunlar, tarihte bir örneği yok bunların mı diyorsunuz?

Bir meczup tanımıştım. Kimselerle halvet olmazdı pek. Yalnız başına gezer, hep kendi kendine konuşur. Başkalarının sataşmalarına, sorularına hiç aldırış etmezdi. Yazın bile sırtında uzun bir palto ile dolaşır, garip bir tarzda yürür, gezer, yer içerdi.

Nasılsa benden pek kaçmaz, sunduğum çay kahve ikramlarına da hayır demezdi. Bir gün şehrin en büyük kahvesinde oturmuş karşılıklı kahvelerimizi yudumluyorduk. Benden hoşlanmasının sebebi galiba ona hiç soru sormamamdı. Selamlaşıp, kısa bir hal hatır soruştan sonra çaylarımızı kahvelerimizi içer hep susardık. Bir ara İskender, dedim; bu kadar derin, bu kadar uzun ne düşünüyorsun? Önce yüzüme irkilerek, şüpheyle baktı. Sonra hafif bana doğru eğilerek, çok büyük bir sır veriyormuş gibi, olmayanı düşünüyorum, dedi. Şaşkınlık sırası bendeydi şimdi. Yahu dedim, İskender, insan olmayanı nasıl düşünür, öyle şey olur mu? Küçümser bir eda ile yüzüme garip bir tebessümle bakarak, olanı herkes düşünür, önemli olan olmayanı düşünebilmektir, dedi.

Aradan nerdeyse kırk yıl geçiyor. İskender öldü mü, yaşıyor mu bilmiyorum. O beni hiç aklında bile tutmadı belki, ama ben onu hiç unutmadım. O, olmayan şeyi, düşündüğü icadı bulmuştu. O icat da sadece havayla çalışan bir motordu. Onun mutluluk anlayışı da kendinceydi. Mutluluk muhtaç olmamaktır, demişti. İhtiyacın varsa mutsuzsun, yoksa mutlusun, demişti. İcat ettiği motorun da havadan başka bir şeye ihtiyacı yoktu. Bunu derken icat ettiği şeyi, muhtaç olduğu için icat ettiğini düşünüyor muydu bilemem.

Bu dünya imtihan dünyasıdır, zıtlıklar dünyasıdır. İyi-doğru, güzel-çirkin, doğru-yanlış, savaş-barış, dost-düşman, sevgi-nefret vs ile örülü bir hayatta tam bir uyum sağlayıp dengeli bir toplum oluşturmak imkânsızdır, denebilir. İşte, iş bu imkânsızı düşünebilmektir. Ütopik toplum düzenleri düşünen yazarlar yok mu? Gerçekleşme imkânı olmasa düşünülür mü hiç? Onlar da İskender gibi olmayanı düşünüyorlar. Mutlu bir toplum icat etmeye uğraşıyorlardı. Farabi, Kampenella, Huxley gibi ütopya yazarları, olmayan ama olması gerekeni aradılar, hep.

İnsanlık tarihinde, özellikle de İslam tarihinde o ideal fert ve toplum örneklerini görmek mümkündür. Hz. Muhammed ve sahabeleri, onları örnek alan Mevlana, Yunus, İbrahim Ethem gibi veliler, o toplumun çekirdekleriydiler. Dünyayı cennet kılan bir hayatı yaşadılar ve gittiler.

Hz. İbrahim''in Nemrut ateşinde gül hayatı yaşaması gibi, Yunuslar, Mevlanalar da Moğol cehennemi içinde cennet bahçeleri kurdular.

Bugün Anadolu cehenneminde her gün yakılan Nemrut ateşlerinden gül tabutlar çıkaran Türkiye mutlu mu? Nemrut''un ateşine odun taşıyanların bulunduğu bir toplum mutlu mudur?

Bir gün bu ateş sönecek. Nemrutlar ölecek. İbrahimler, İsmailler ve Hacerler zemzemlerle dünya yangınını söndürecekler. Kurban bedelleri koçlarla Kurban bayramlarına gidecekler. İnsanlık Kâbesi yeniden inşa edilecek. İnsanlık âhir zamanda, kıyametten önce, kısa da olsa bayram edecek.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...