İnsani güzelliklerin en başında sıla-i rahmin yani akraba ilişkilerinin geldiğini söyler erenler. Ana- baba, amca hala, teyze dayı ve bunların çocukları; kayın baba, kayın valide ve bunların oğulları ve kızları ile olan ilişkilerin en güzel, en iyi şekilde devamını sağlamak, dinimizin hasseten üzerinde durduğu konulardandır. Ama ne yazık ki modern zamanların aileden millete kadar bütün toplum kesimlerini pençesine aldığı şartlar bu ilişkileri zora sokmaktadır.
Dar ve sabit gelirli memurlar için, hele de sılasından oldukça uzak illerde görev yapanlar için sıla-i rahmin sağlıklı bir şekilde gerçekleştirilmesi çok zor. Bütün bunları kendimden biliyorum. Acısını, utancını yaşayarak biliyorum.
Sıla yurdundakiler kınar oldular, suçlar oldular. Düğünler, ölümler için günübirliğine gelip gitmeler yetmiyor. Lise çağına gelmiş yeğenler, telefon tesellilerine karnımız tok, biz sesini değil, yüzünü tanımak istiyoruz, dediler. Sitem silahları kemiğe dayanınca yolculuk farz oldu deyip düşünmeye başladık. İstanbul Elbistan arası on beş on altı saat. Gençken katlanılan uzun otobüs yolculuğu, altmışını aşmış hassas bir beden için katlanılır gibi değil. Ama çare yok, katlanacaksın. Bir hafta öncesinden yer ayırtıp yolculuğa karar verdik. Ve çıktık yola.
Eskiden otobüs yolculuğunun en katlanılmaz yanı, otobüste içilen sigaralardı. Hele de çocuklar, bebekler, hastalar neler çekerdi anlayışsız tiryakilerden. Sağolsun devlet yasakladı da o işkenceden kurtulduk. Devletin yasaklaması gereken bir şey daha var otobüslerde: Televizyon…
Tiryaki şoförler için sigara serbest. Uykuyu önlediği bahanesiyle kısık sesle radyo dinlemesi de serbest. Ama televizyon nasıl serbest oluyor? Sürücülerin seyir esnasında cep telefonu kullanması yasak. Yolculuk anında şoförle konuşulması yasak. Bütün bu yasaklar şoförün dikkatini dağıtmamak için. Video ve televizyon hem sesi hem de görüntüsüyle şoförler için daha tehlikeli bir dikkat dağıtıcı sayılmıyor mu yoksa? Kelimenin tam manasıyla rezil bir âlet ve tehlikeli bir dikkat dağıtıcı.
Uçaklarda televizyon veya video var. Var ama, herkese birer kulaklık sunulup genel yolcuların sesle rahatsız edilmesine izin verilmiyor, orada.
İstanbul''dan yola çıkarken muavin televizyonu açtı. Kanallar arasında biraz gezinti yaptıktan sonra bir kanalda durdu. Sesini açtı. Önce haber programıdır, herkesi ilgilendiren bir tarafı vardır, diye ses çıkarmıyorsunuz. Haberler bitip reklamlar başlayınca iş değişiyor. Ses balyozları, görüntü kırbaçlarıyla bir işkencedir başlıyor ki sorma gitsin.
Elimdeki kitabın satırlarında, paragraflarında gezinip duruyorum ama önümü sürekli kesiyor, televizyon. Aynı sayfada, satırlar arasında dönüp durmaya başladım. Bir adım atamıyorum. Nice oflama puflamadan sonra bir sayfayı aşabildim. Hele de reklamlar sırasında satırları, kelimeleri tamamen kaybettim. Televizyondaki sesler, görüntülerle birlikte dikkatimin üstüne üstüne hortum gibi, fırtına gibi toslayınca kitabı kapattım. Gözlerimi yumup kulaklarımı tıkadım. Ama nafile.
Reklamlardan sonra muavin kanallar arasında gezinmeye başladı. Bir dizi film bulunca orada durdu. Belki de onu arıyordu. Seviyesiz, basit, sığ bir konu; rezil, sokak ağzı diyaloglar. Aile içi çirkin ilişkiler. Bir anneyle kızının âdi flört yarışmaları. Şımarık sonradan görmelerin çapkınlıkları vs. vs. eğitici ve öğretici hiçbir yanı olmayan, milletimizin manevi değerleriyle çatışan, onları çürütmeyi amaçlamış gibi işleyen bir dizi değirmenidir döndü durdu.
İlk mola yerine kadar nasıl dayandım bilmiyorum. Muavin, sayın yolcular, otobüsümüz yarım saatlik yemek ve ihtiyaç molası vermiştir, der demez kendimi otobüsten dışarı attım. Açık hava sinirlerimi biraz gevşetti. Abdest, namaz derken biraz kendime gelir gibi oldum.
Mola bitti. Herkes otobüse bindi. Muavin yolculara kolonya ikram ederken, dedim ki, kardeşim sigara içebilir miyim? Olmaz abi, dedi. Neden dedim. Yasak da ondan dedi. Peki televizyon yasak değil mi, deyince hayır abi yolcular istiyor, dedi. Ben istemiyorum, dedim. Ama herkes istiyor, dedi, tekrar. Öyleyse ben de falan kanalı istiyorum, herkesin seyrettiği kanalı seyretmek zorunda mıyım? Deyince haklısın abi, dedi ve gitti.
Ben içimden eh, bunu da hallettik, dedim. Kitabımı açıp okumaya başladım. Beş on dakika geçmedi ki televizyon tekrar açıldı. Yine bir dizi film. Kahkahalar, şaklabanlıklar, anlamsız, seviyesiz, sığ sevgiler, flörtler; içi boş konuşmalar. Dayanmak ne mümkün. Saat 23''e kadar sıktım dişimi. Artık dayanamayıp kalktım. Kaptana, bu işkence daha ne kadar devam edecek, sayın kaptan, diye sorunca adam şaşırdı. Ne işkencesi be kardeşim? Diye çıkıştı. Ne işkencesi olacak, şu görüntü ve ses işkencesi; ben bunları seyretmek, dinlemek zorunda mıyım, ben sakin, huzurlu bir yolculuk için yola çıktım. Siz yolculuğumu bana zehir ediyorsunuz. Paramla işkence ediyorsunuz. Lütfen kapatır mısınız, şunu, deyince, ben de şaşırdım be kardeşim, hangi birinize uyacağım, sizden başka kimse karşı çıkmıyor, şu Tayyibe söyleseler de kökten yasaklasa biz de kurtulsak, dedi ve televizyonu öfkeyle kapattı.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.