Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
51

Bildirimler

Dünyada yerini beğenen kaç millet veya kaç devlet var?

Hangileri benim yerim iyi, halim keyfim de yerinde, kimseyle bir hesabım, alıp veremediğim veya verip de alamadığım bir şey yok, diyebiliyor?

İnsan, sonsuz isteklerin, dolayısıyla ihtiyaçların üreyip durduğu bir kaynak. Bütün bir kâinatı ele geçirse, köşe bucak işgal etse de doymayacak bir varlık.

Her insan, tek başına bir âlemdir. Tek başına, içinde nice hayallerin, tasavvurların, düşüncelerin doğup battığı, başkalarınınkine hiç benzemeyen, başkalarını da kendine benzetmeye çalışan, çünkü ancak o zaman tek ve mutlu olabileceğini düşünen bir varlık.

Evliliklerde bile, iki ayrı dünyaların sahibi iki kişinin kuracağı bir yuvada bile, sen-ben kutuplu bir biz vardır ki bu biz, ancak nisbi anlaşma ve uyumlarla devam edebilmektedir. Mutlak uyum yoktur. Mutlak uyumun olmadığı yerde uyumsuzluklar, uyumsuzlukların bulunduğu yerde de huzursuzluklar mutlaka olur.

Aile, en küçük, çekirdek bir topluluk; ev ister, iş ister, aş ister, giymek, eğlenmek, gezmek tozmak ister. İster de ister. Aile bireyleri arasında istek farklılıkları olur. Bu farklılıkların doğurduğu çatışmalar olur. Bu çatışmaların getirdiği huzursuzluklar olur.

Aileden aşirete, aşiretten millete, milletten insanlığa doğru açıldıkça istekler de açılır. Açılar büyür. Çatışmalar büyür. Huzursuzluklar da büyür.

İnsanlık dairesinde çatışma riskinin en az olduğu birim ailedir. Aileden insanlık dairesine doğru varıldıkça bu risk artar.

Ailede duygu, düşünce, inanç birliği yani ruh uyumu ne kadar güçlü olursa, sen ve ben dairelerini aşan, biz olma, bir olma dairesine ulaşan yapı da o oranda güçlü olur. Bunu sağlayacak olan da ilâhî ölçülerdir.

En geniş dairede, yani insanlık dairesinde böyle bir birliğe ulaşmak mümkün müdür?

İki dünya savaşı yaşamış insanlık böyle bir umut vermiyor.

Irk, dil, din, kültür, hatta coğrafya farklılıklarının bulunduğu, bunlara bağlı olarak çok farklı isteklerin, tahayyüllerin, tasavvurların dolayısıyla çatışmaların bulunduğu bir yerde nasıl birlik kurulup, biz olma ufkuna ulaşılabilir ki?

Dünya sancılar içinde, büyük uyumsuzluklarla dünya huzursuz.

Devletler, ikiyüzlü değil, çok çok yüzlü. Hepsi de çıkar peşinde. Kendi isteklerinin gerçekleşmesi için politikalar gütmekte. Bir kör dövüşüdür başını almış gidiyor. Çünkü nefisler kör, hırslar, iktidar hırsları gözleri kör ediyor.

Olan, zavallı insanlığımıza oluyor. Devletlerin başlarına dert olduğu zavallı milletlere oluyor.

Dünyanın ağrılı, sancılı taraflarını saymaya, kanayan yaralarını söylemeye ne gerek var.

Asya''nın inim inim inleyen yanlarını, Avrupa''nın huzursuzluklarını, Afrika''nın çığlıklarını, Amerika''nın feryatlarını, Ortadoğu''nun çilesini kim görür, kim duyar, kim anlar?

Mitingler, yürüyüşler, konferanslar, sempozyumlar nereye kadar?

Bütün bunları düşününce insanın içini bir karanlık bürüyor. İnsan korkunç bir karamsarlığa kapılıyor. İnsanlık adına ürküntü duyuyor.

Yine de uzak olsun bütün ümitsizlikler. Çıkmadık canda her zaman ümit vardır.

Dünya çağlar boyu nice badireler atlattı. Nice savaşlar yaşadı. Bir üçüncüsünü daha yaşama ihtimali de var. Var ama, ilk ikisinde dünya bu kadar birbirinden haberdar değildi. Ülkeler, devletler, milletler arası haberleşmeler, hatta görüşmeler bu kadar ileri seviyede, bu kadar net değildi.

Haberleşme ağı, bütün dünyayı sanki ortak bir sinir sistemine kavuşturdu. İnsanlık giderek aynı sinir sistemini taşıyan tek bir vücuda dönüşüyor. Vücudun en küçük bir yerinde meydana gelen küçücük bir hadiseyi bütün vücut duyar hâle geliyor.

Buna rağmen dünyanın sinirleri bozuk. Bu bozuk sinirle huzur bulması zor. Bu sinirlerin tedaviye ihtiyacı var. Sağlıklı, doğru dürüst çalışması, huzur bulması için yepyeni bir ruha muhtaç. Bu ihtiyaç doğrultusunda evrensel bir kültür oluşturulmalı. Sinema, televizyon, ortak üretim ve tüketim, en önemlisi de giderek yayılan ortak eğitim yani okullaşma, yani ilim, bu yönde bir insanlık kültürünün oluşmasına yol açıyor. Bu oluşum hızlanırsa, eğitim, ortak insanlık değerlerini durmadan işlerse, bu işletmelerden yetişenler çoğalırsa, insanlığın geleceğinden ümitli olabiliriz.

İslâm âleminde ve Hıristiyanlık dünyasında bu yönde ümit verici kıpırdanmalar var.

Dünyada bu tür değişime en uzak bölgelerden biri Çin gibi görünüyordu. Bir zamanlar Komünist Rusya da öyle idi. Ama bugün Çin de değişimin güçlü, dayanılmaz çekim alanına girmiş durumda.

Komünist Çin büyük bir yara yara aldı. Aldığı yara gittikçe de açılıyor. Yarasından akan kan, ona şifa olabilir. Bağrındaki ur patlar bir gün. Dualarla doğacak Uygur, onu kirlerinden paklar bir gün.

Sincan sancısı, bir doğum sancısı olabilir. Tibet''in ve Doğu Türkistan''ın ızdırârî, fiilî ve kavlî dualarıyla Çin de şifa bulur bir gün.

Ortak sinir sistemiyle, eller, diller, gönüller acıyan, sancıyan, kanayan yerlere doğru uzanıp Allah''a yöneldikçe, Allah''a bağlanıp gerçek kul olup Allah''ın ailesine sahip çıktıkça ruh büyür, umut büyür. İnsanlığın ortak değerleri, büyük öğretilerdeki ve semavî dinlerdeki ortak insan anlayışı, o ruhu ve ümidi daha da geliştirir, daha da büyütür.

İnsanlığın ruhen büyüyüp olgunlaşmasında İslâm''a, Müslümanlara büyük görevler düşüyor. Ne zaman İslâm, İsevîlik ve Musevilik aslî kaynağına döner, işte o zaman insan da, insanlık da aslına, gerçek özüne kavuşur. Biz olur, bir olur.

İlim hakem olur. Habis ruh ölür.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...