Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Küçük bir çocuk, oyuncak telefonuyla, hayali kişilerle konuşur. Konuştuklarına inanır mı inanmaz mı? Orasını geçelim.

Herhangi biri, cep telefonunu açıp birileriyle konuşur. Oturarak, yatarak, yürüyerek, otomobil kullanarak, bir iş yaparak konuşur. Öyle ya, nasıl isterse, ne zaman isterse öyle konuşur. Sadece cep telefonuyla değil, daha nice kablolu kablosuz telefon türlerini kullanarak konuşur.

Bilgisayarla da konuşulup görüşülüyor. İnternet bağlantınız varsa dünyanın her yanıyla hem konuşup görüşmek, hem de yazışmak imkânı var. Hem de ne yazışmalar, ne görüşmeler!..

Sadece dünya mı?

Dünyadan fırlatılan uyduların gidebildiği her yerle haberleşme imkânı kurulabiliniyor. Amerika ve Amerika üzerinden bağlantı kuran her ülke, istediği her yere sesiyle, görüntüsüyle ulaşım imkânına sahip olabiliyor.

Amerika''nın veya aynı imkânlara sahip diğer ülkelerin gökyüzüne, uzaya naklettiği gözü-kulağı yani uyduları, yeryüzünde en mahrem yerlere kadar ulaşıp dinleyebiliyor ve bakabiliyor. Diğer dünya ülkelerinin gözleri ve kulakları da ancak o gözün, o kulağın yardımıyla görme ve duyma imkânı bulabiliyor. Başkalarının gözüne kulağına muhtaç olanlar, aslında kör ve sağırdırlar.

Ya televizyonlar?

Bulunduğunuz yere kurduğunuz televizyon, dünyanın dört bir yanına açılabilen pencerelerdir. İmkânları olanlar için her televizyon, bir parmak hareketiyle açılan sihirli bir penceredir. Başınızı kaptırıp kurtaramadığınız bu sihirli pencereler, birer köle boyunduruğuna benzerler. Diz çöktüren dizilerle, bel büktüren belgesellerle, boyun kırdıran karelerle dolu bu sihirli boyunduruktan kurtulabilenlere aşk olsun!

Dizini, belini, boynunu kaptıran, kalbini, kafasını, ruhunu da kaptırmış demektir. Bu, ne tür bir köleliktir, isim bulan beri gelsin.

Üç yol ağzında bir kahvehane. Garson sokağa sesleniyor: Maç başlıyooor! Ve kahvehane tıklım tıklım doluyor. Doksan dakika duygu iniş çıkışları, maçın mahiyetine ve neticesine göre, sokaklara, caddelere, meydanlara kadar taşan şenlikler. Silahlar çekilir. Atılan kurşunlara hedef olan canlar ölür. Ayin devam eder.

Bir de minarelerden çağrı yükselir. Namazda gözü olanların kulak verdiği ama maç çağrısı kadar heyecan verip vermediği pek belli olmayan bu çağrıya uyanlar da camilere yönelirler. Bir maç süresinin bilmem kaçta kaçı kadar daha kısa sürede biten namaz, maç kadar heyecan vermez, bazı Cuma namazlarındaki nümayişler hariç, meydanlara da taşmaz.

Hiç maçla namaz kıyaslanır mı?

Derin bir iç geçirip, kıyaslanmaz, kıyaslanmaz ammaaa! Dedi ve sustu.

Uzun süre sustu.

Küçük çocuk ve telefonu geldi gözünün önüne, tekrar.

Ev telefonu, ankesörlü telefon, cep telefonu, kablolu, kablosuz telefonlar geldi geçti, gözünün önünden. İnternet ve televizyonlar, daha başka neler neler geldi, geçti. Bütün bu kıyametin içinden bir görüntü, nedense biricik bir görüntü karesi donup kaldı, kafasında:

Sağ elinde cep telefonu, sol eliyle ağzını kapatıp kendinden geçmişçesine konuşan bir genç. Beti benzi atmış, gözleri bulut bulut, ha yağdı ha yağacak, sonunda bir köşeye sığınıp iki büklüm diz çöken bir genç… Elindeki telefonu hızla karşı duvara savurup sırtını duvara dayamış, dizlerini karnına yapıştırarak saçlarını elleriyle kavrayıp uzun süre inledikten sonra, yavaşça ellerini gökyüzüne açıp Allahımmm! Allahım affet! Diye yalvarışa geçen o genç.

Elinden bir telefonu fırlatıp atmıştı, ama şimdi bir başka telefon tutuyordu, bir başka numarayla konuşuyordu.

O günden beri hiç aklından çıkmadı bu tablo. Her telefon edilişinde, her televizyon görüşünde, her bilgisayar kullanışında o kare gelir gözünün önüne.

Ve her yukarı, göklere doğru kaldırışında ellerini yüzüne yapıştırıp ağlamaya durur. Elinde oyuncak bir telefon vardır, çünkü.

Sonra çocuk bir telefon oldu. Gökyüzü bir telefon şebekesi kesildi. Atmosfer, ses ve görüntüler ağıyla örülü bir tabaka oldu: ses ve görüntüler tabakası. Her dil ve her rengin karması bir görüntüler, sesler cümbüşü. İnsanlık kadar zengin, insanlık kadar çeşitli sesler, konuşmalar.

Bütün madenler, bitkiler, hayvanlar, insanlar ve insanüstülerle örülü ebruli bir tabaka, tek başına bir (1) numarayla (1) telefona bağlıydı, tek başına bir konuşmanın muhatabıydı sanki.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...