Yalan ve Hakikat
Mehmet Doğan - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 23/11/2008, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Mutlak yalan yoktur. Mutlak yanlış da yok. Mutlak hakikat vardır. Kayıtsız, şartsız hakikat de ancak Allah''tır. Değişmez doğru, değişmez gerçek O''dur.
İlmin konusu olan bütün doğrular, formüle edilen bütün hakikatler, tabiatın bağrına ekilen bütün gerçekler, Allah''ın koyduğu, var ettiği nizama, düzene aittir. Hepsi Allah''ındır, Allah''tandır.
Hazreti Mevlana, “Sahte para niçin vardır?” diye sorar ve cevabını da verir. “Gerçek para olduğu için.”
Bütün sahte paralar, gerçek paranın yerine konup başkalarını aldatmak için vardır. Hakikatin zıddı bütün yalanlar, yanlışlar da hakikatin yolunu vurmak, onun imkânlarından yararlanmak isteyenlerin uydurdukları, ürettikleri sahtekârlıklardır.
Hakikat olmasaydı yalan; doğru olmasaydı yanlış; güzel olmasaydı çirkin anlaşılamazdı. Bu nisbetleri uzatmak mümkün. Mutlak hakikat, mutlak güzel, mutlak iyi ancak Allah''tır. Nisbi olanların görevi, mutlak olanı daha da anlaşılır kılmaktır.
İnsan, mutlak olanla nisbi olanı karıştırabilir. Nisbi olanı mutlak, mutlak olanı da nisbi olarak algılayabilir. Bu konuda hem kendini hem de başkalarını yanıltma, aldatma riski taşır.
İnsan aldanan ve aldatabilen bir varlıktır. Önce beş duyumuz bizi yanıltır. En önemli ama pek dikkat etmediğimiz yanılgılarımızdan bir tanesi güneş ve dünya algımızdaki yanılgıdır. Bir gün batımında veya bir gün doğumu sırasında veya güneş tepedeyken de olabilir; güneşi gösterip sorun çevrenizdeki insanlara, güneş mi büyük, dünya mı büyük diye. Çoğundan alacağınız cevap, dünya daha büyük, olacaktır. Hatta dünya mı güneşe tabidir, güneş mi dünyaya diye sorsanız, bundan da alacağınız cevap şu olur: Güneş dünyaya tabidir.
Oysa işin hakikati nedir? Güneşin dünyadan kat kat büyük ve dünyanın güneşe bağlı küçük bir uydu oluşudur.
Bu tür yanılgılar, aldanmalar insanın psişik yapısında da görülür. İnsan, kendisine verilmiş olan biyolojik imkânlara malik olduğunu zanneder. Onlar üzerinde istediği gibi tasarrufta bulunduğu ve bulunacağı inancındadır. Bu inançla da hayatını tanzim etmeye çalışır. “Ben” merkezli bir hayat ağı kurar. Bütün fiillerinde, işlerinde birinci şahıs kipini kullanır: Ben yaptım, ettim, tuttum vs. der.
Şöyle derince bir düşünse ve kendi kendine sorsa: Bedenimi ayakta tutan şu kalbi ben mi çalıştırıyorum? Solunum sistemi denilen cihazlara ben mi hükmediyorum? Sindirim sistemimi, sinir sistemimi ve daha nice sistemlerimi, organlarımı ben mi yönetiyorum? Beynim bana mı bağlı çalışıyor? Hepsinin cevabı hayır olacaktır. Hayır, hiç birinde de benim gücüm, iradem söz konusu değil. Ben sadece birtakım arzu ve isteklerde bulunuyorum, onları elde etmeye çalışıyorum, onlara yöneliyorum, onlar da bana, her zaman olmasa da, genellikle veriliyor. Evet, ben yapıyor, ediyor, tutuyor, kazanıyor görünüyorum ama işin aslına bakılınca görülür ki bütün bunlar bana yaptırılıyor, ettiriliyor, tutturuluyor ve kazandırılıyor. Ama ben hiç de böyle düşünmeden, bütün bunları kendime mal ederek yaşıyorum. Tıpkı güneşin dünyaya tabi, ondan küçük bir gök cismi olduğu yanılgısı içinde yaşadığım gibi. Bu yanılgılar beni daha büyük yanılgılara ve yanlışlara kadar sürükleyebiliyor. Nefsimi, benliğimi putlaştırma noktasına kadar düşürebiliyor.
Allah mı bana malik, ben mi Allah''a malikim; Allah mı bana tabi, ben mi Allah''a tabiyim? Ne kadar saçma bir soru, dediğinizi duyar gibiyim. Ama insaflı olun biraz ve hayatınızı gözden geçirin. Yaşadıklarınıza dikkat edin. Taşıdığımız “Ben”deki tavır daha çok hangi yönde? Küçücük bir parmak hareketinize bakın ve düşünün. Onu kim hareket ettiriyor? Hadi “Ben” deyin bakalım. Hayır, hayır, siz kendiniz hareket ettirdiğinizi zannediyorsunuz. Ben öyle zannediyorum. Ama işin aslı öyle değil işte. Ben sadece hareket ettirmek istiyorum. O da, yani Allah da hareket ettiriyor. Allah, o parmağın hareket kabiliyetini, ona verdiği hareket gücünü alsa, ona bir felç indirse nasıl hareket ettireceksin? Parmak donup kalsa, sen de şaşkınlıktan donup kalacaksın. Parmağından geriye doğru, el, kol ve yüreğe kadar gidince işin aslını biraz anlar gibi oluyor insan ama gaflet ve alışkanlıklar yine de işin aslına, hakikatine ermemize engel oluyor.
Hakikat muallimleri peygamberlerdir. Onlar, insanı her türlü aldanmadan, yanılmadan; aldatılma ve yanıltılma tehlikelerinden koruyan ve kurtaran kahramanlardır. Onların varisleri veliler de bu yolun yiğitleri, erleridirler.
Hz. Mevlana, benim bütün sermayem, namaz darphanesinde basılan naz ve niyaz akçesidir, diyor. Ömür servetinin akçeleri nefesler, ancak hakikat için harcanıyorsa insan sonsuz servete ve kurtuluşa erer. Bu yüzden, üzerine şeytan sikkesi düşen her nefes, ziyan olmuş kalp para demektir. Üzerinde pırıl pırıl hakikat mührü bulunan nefeslerse yirmi dört ayar halis hakikat altını demektir.
Ağız ve kulak veznelerinden giren-çıkan her nefesi kontrol edenler, şeytan mührünün vurulmasına mani olanlar kurtuluştadır, kardadır.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.