Yargılama
Mehmet Doğan - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 09/08/2009, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Hayvanların Hakanıyla Bitkilerin Beyi, İnsan Sultanı hesaba çekmeye karar verdiler ve bir toplantı yeri ve zamanı tespit edip buluştular.
Hakanla Beyin ihtişamına diyecek yoktu. Bulundukları yer bir yüce, bir muhteşem dağdı ki tarifi imkânsız. Bir yamacına Hayvanlar Hakanının tahtı diğer yamacına Bitkiler Beyinin tahtı konmuş, her ikisi de tahtlarında ihtişamla oturmaktaydılar. İnsan Sultan, ikisinin arasında ama yüksekçe bir yerde daha muhteşem bir şekilde arz-ı endam etmekteydi.
Söze insan Sultan başladı:
“Bu görüşme de niçin ey dostlar?” diye sordu.
Hakan söz alıp:
“Siz insanların bize ettikleri…” dedi. “Bize, bitkilere, toprağa, havaya, suya ve ışıklara ettikleriniz... Bunun için buradayız. Siz insanlarla birlikte yaşadığımız dünyada yani evimizde, bizim evimizde huzur kalmadı, mutluluk yok. Biz, siz insanlara hizmet için varız. Ama ondan önce bizleri yaratan Yüce Varlığa kulluktur vazifemiz. Biz, bu vazifeden asla geri kalmadık, kalmayız da. Sizlere hizmet de bu vazifeye dâhil. Ama siz bunun dışına çıkıyor, kendinizi dünyanın yegâne hâkimi görüyor, dünyayı kendi keyfinize göre kullanıyor, kanun, nizam tanımıyorsunuz. Dünyada ölçüsüz ve dengesiz yaşadığınız için bizim de dengemizi bozuyorsunuz. Hava huzursuz, toprak tedirgin, su sancılı, ışıklar şaşkındır. Bütün bunlar bize de tesir ediyor. Bizi de huzursuz, tedirgin, sancılı ve şaşkın hale getiriyor. Hatta birçoğumuzun neslini tükettiniz, çoğumuzu hayatımızdan bezdirdiniz, birçoğumuzun geleceğini kararttınız. Daha ne diyelim size.”
Bitkiler Beyi söylenenlere eklenecek ne kaldı ki, dedi. “Biz, atalarımızdan bir zamanlar bizi dinleyen, anlayan, seven; bizim de kendisini anlayıp sevdiğimiz Allah''ın sevgilisi bir kulun gelip gittiğini duymasak, öğrenmeseydik, bu kadar üzülmezdik. O, bir denge insanıymış, adâlet, düzen ve güzellik Sultanıymış. Onun kutlu izinden gidenler de asırlarca aynı şekilde yaşamışlar, yaş kesen baş keser, demişler; kıyametin koptuğunu görseniz, elinizde bir fidan varsa dikin demişler; hayvanları her zaman koruyup kollamışlar; onlarla ilgili vakıflar bile kurmuş; kışın dağlarda yaşayan hayvanlar aç kalmasınlar diye nice tedbirler düşünmüşler. Ve daha neler neler… Ama şimdi sizler, onların torunları olan sizler öyle mi?”
Toprak susuyor, su ses vermiyor, ateş kor kesilmiş bakıyor, ışık şevkini yitirmiş kaçacak karanlık arıyordu sanki. İnsan mahcup, yüzü yerde, dili tutulmuş, ne diyeceğini bilemez bir halde sapsarı kesilmişti. Korku ve mahcubiyet onda hal bırakmamıştı. Susuyor, hep susuyordu.
Hakan ve Bey devam ettiler:
“Bizim iç düzenimizdeki sisteme siz, içgüdü, sevk-i tabii, zekâ vs. dediniz. Bütün bu donanımlar bize, çevreye ideal anlamda uyum için verilmişken, size niçin verildiğini neden düşünmezsiniz? Biz, siz insanların imtihanında birer vasıtaydık. Siz, bizdeki nizamı düşünerek, kendinize dersler çıkarıp Allah''a daha çok yaklaşma yolları arayacağınıza, O''nu daha iyi bilme, tanıma ve sevme imkânları bularak, O''na daha güzel kullar olmaya çalışacağınıza; bizlerden edindiğiniz bilgilerle bizlere hükmedip gurura kapıldınız. Kendi aranızda hâkimiyet, saltanat yarışına giriştiniz. En yüksek makam olan kulluk makamını kaybettiniz, bizim seviyemizin de altına düştünüz. Bizi hiç anlamadınız. Kendi başına var kabul ettiniz. Yanlıştan yanlışa düştünüz. Size verilen düşünme kabiliyetini, o güzelim aklı ve zekâyı yanlış kullandınız. Bizden, hatta meleklerden de üstün oluş keyfiyetini kaybettiniz.” Akıl ve zekâ size de sadece çevreye, hayata uyum için verilmiş olsaydı siz de bizler gibi sabit, sınırlı bir hayat yaşardınız; hep birlikte uyum içinde bir ömür sürerdik. Ama öyle olmadığı anlaşılmıyor mu? Siz, Allah''ın kendisini tanımak ve sevmek, O''na ideal kullukta bulunmak için yarattığı varlıklarsınız. Bunu bir anlasaydınız…”
İnsan Sultan susuyordu.
Hakan ve Bey''in sesi dağları, ovaları çınlatıyor, vadilerde yankılanıyordu.
“Siz insanlar, insanlığınızın kıymetini bilemediniz. Size sevmek ve merhamet etmek; düşünmek ve keşfetmek; ıslah edici ve eğitici olmak, imar ve inşa ile dünyanın güzelliklerine güzellikler katmak; iyilikte, doğrulukta, hayır ve güzellikte yarışmak kabiliyetleri verildiği ve bu yolda devamlı uyarılarda bulunulduğu halde siz bunlara kulak asmadınız.”
Sultan susuyordu.
“Sizi hep çok nankör, çok aceleci, çok unutkan, çok hırslı gördük. Dünya sevgisi ve hırsı gözünüzü kör etmiş. Sonsuzluk yurdunu unutup hiç düşünmemek, hatta yok saymak, sizi fani dünyaya kul etmiş. Bencillik, hele de o bencillik, nice nice Romalar yaktırmış, Bağdatlar yıktırmış, dünyayı kaç defa ateşe verdirmiş, harabeye çevirtmiş, sayısız canların yok olmasına sebep olmuş.”
İnsan hep susuyordu.
Bey ve Hakan utandılar. “Ölüm yurdunda ölümsüzlüğe yürüyeceğinize, içinizdeki ölümsüzlük tohumunu dünya toprağında ekip sonsuzluk hasadına hazırlanacağınıza, onu nefis ve tabiat bataklığında çürütüyorsunuz. Yazık, çok yazık!”
“Biz Nebilerle, Resullerle, Velilerle, Âlimlerle, dünyanın nadir gördüğü daha nice güzel kullarla gerçek insanı tanıdık. Onları tanımasaydık sizlerden ümit beklemezdik. İnsanların kendilerini bizlerle kıyaslayıp, bizlerle ölçüp biçmelerinden utandık. Kendilerini yeniden o hakîkî insanlarla kıyaslayarak insan olmalarını umuyoruz.”
Bu güzel dağ yamacında, bu garip mahkeme bitmeyecek gibiydi. Ama bitki ve hayvan susmak zorundaydı. İnsan konuşmalıydı. Beyan onun hakkıydı. Beylik de, Hakanlık da, Sultanlık da onundu. Söz sırası ona verildi.
Bitkiler ve hayvanlar, sustular; insan henüz konuşamıyordu. Ama İnsan konuşmalıydı.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.