Çekirdekler çatlar, tomurcuklar patlar; birinden filizler, birinden çiçekler doğar.
Burçlar yarılır, yumurtalar kırılır; birinden yapraklar, diğerinden yürekler doğar.
Dışardan ne kadar olumsuz görünürse görünsün, nice olayların sonuç itibariyle hayırlar, güzellikler yüklenip geldiği çok görülmüş, çok yaşanmıştır.
Hele de toplumsal olaylar, tarihi hadiseler, kültür ve medeniyet oluşumları nice sancılar, nice ağrılardan sonra insanlığın yüzünü güldüren, insanlığa huzur ve mutluluk getiren mevsimlere dönüşmüştür.
Tabiatın baharları, yazları gibi, tarihin de bahar ve yazları vardır, sonbaharları ve kışları vardır.
Kültür ve medeniyetlerin mevsimleri, iklimleri coğrafyalar değiştirir. Yeni ülkeler edinir kendilerine. Gökleri, yeni gezegenlerle, yeni yıldızlarla donanır.
Bu yer ve gök değişimleri, yeryüzünün aktüel oluşumları içinde pek fark edilmeyebilir. İnsanlık, günübirlik oluşumlar içinde yuvarlanıp giderken kader, mutlakın görünmez kudretiyle yepyeni oluşlara zeminler hazırlar. Günü gelince de bir bahar gibi çıkıverir.
Dünya bir yumurta gibi sancılı. Güneş sisteminde kuluçkada bekleyen bir yumurta gibi sancılı bir dönüşüm içinde. Sabır yüklü kutlu dualarla sarılan, ümit dolu, muştu dolu yalvarışlarla ısınan kozmik bir yumurtadır, dünyamız.
Dünyanın dört bir yanında taze yürekler, minicik, günahsız, masum eller ve onlarla birlikte Salih emekler, salim amellerle kendilerini ve çevrelerini yoğuran, mayalayan körpe ruhlar, bu dünya yumurtasının öz cevherini örüyor, oluşturuyorlar.
Yorgun, durgun bir kültür; yılgın, bezgin bir medeniyet yeniden can buluyor, aşk ve heyecan buluyor. İçine düştüğü kışın, karını buzunu kırıp eritiyor. Cemre cemre yeni bir bahar soluyor.
Tohumlar çatlıyor, tomurcuklar patlıyor; filizler doğuyor, çiçekler doğuyor.
Burçlar yarılıyor, yumurtalar kırılıyor; yapraklar doğuyor, yürekler doğuyor.
Dünya baharı, cennet baharı değil ki, elbette sel olur, çamur olur.
Dünya doğumu, cennet gibi ama; cennet doğumu değil ki, sancı olur, sabır olur.
Sabır sultanı analar, şefkat kahramanı analar, aynı zamanda gelecek bu güzel doğumun ebeleridirler. Dünyayı rahmet ve şefkat kundağına saracak olan onlardır.
Hak ve hakikate acıkmış insanlık ruhunu doyuracak olan onlardır. İnsanlığın hasretini çektiği, susuzluğunu yaşadığı huzur ve mutluluğun yuvasını kuracak olan Meryemler, Hacerler, Haticeler, Fatımalar, Asiyeler onlardır.
İbrahimlerin, İsmaillerin, Musaların, İsaların ateş imtihanlarından, keskin bıçak ağızlarından, azgın deniz dalgalarından, derin dağ uçurumlarından, çarmıhlardan, nefsanî ve şeytani nice çatışma ve ölüm kışlarından imanla, ihsanla, sabırla, şükürle, şefkat ve merhametle, afla, ümitle çıkıp geldikleri ve beraberlerinde getirdikleri baharlar göreceğiz, yazlar göreceğiz, Allahın izniyle, ihsanıyla, lütfuyla, keremiyle.
İnsan, ruhunu rahmana açıyor. Dünyanın dört bir yanında, beş kıtasında, iki kutbunda da ruh sofraları kuruluyor. Asırlardır aç bırakılan insan ruhu gök sofralarında sunulan ziyafetlere koşuyor.
İnsan, insanla buluşuyor. İnsan, insanla konuşuyor. İnsanları ayıran yapay duvarlar, sanal engeller kalkıyor. İnsan, insana gülüyor, güller sunuyor. İnsan, insanda kaybettiği ruhunu seyrediyor. Görüntüleri bozmaya çalışan bütün olumsuzluklara rağmen insan, can aynasında ruh rüyaları görüyor, kendini görüyor. İnsan, insanın aynasıdır, çünkü.
Bir zamanlar, “aynayı anlayayım derken kıran ve bir çocuk gibi haykıran” o acemi, maddenin ve bedenin, nefsin ve şeytanın tuzağına düşen, dünyayı kaç kez kana ve gözyaşına bulayan insan, şimdi her şeyin farkına varıyor. Çünkü konuşmayı kabul ediyor. Görüşmeyi kabul ediyor. Yan yana gelebiliyor. Yüz yüze bakabiliyor. İnsan, insanla, insanı konuşuyor, artık.
İnsan, insanda, insanla Allaha yürüyor.
Dünya, zaman ve zeminler yepyeni bir çağa, yepyeni bir insanlığa gebe.
Dualarımız, dileklerimiz, niyazımız, dünyanın düşük yapmaması içindir.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.