Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
51

Bildirimler

Seksenlik bir gönül eri dünyadan göçmek üzeredir. Sevenleri çevresini bir sevgi halesiyle kuşatmış, bulut bulut gözlerle Pir''in gözlerinin içine bakmaktadırlar. Ayrılık demlerinin kurşundan damlalarla gönüllerine aktığı bir hengâmda bir dost sorar:

-Efendim, bize son ve en önemli vasiyetiniz nedir?

Yüce Pir, derin bir iç geçirerek ağır ağır cevap verir:

-İnsan olun evladım, insan! Hayatta her şey olmak mümkünmüş ama insan olmak, hepsinden zormuş. Şu kadar yıllık ömrümde öğrendiğim tek hakikat bu oldu. Bir türlü tam insan olamadım. Siz, insan olmaya bakın, insan…” der ve gözlerini yumar.

Hazreti Mevlana da öyle demiyor mu, Divan-ı Kebirinde:

Şu insan kılıklı mahlûklar arasında yaşamaktan bıktım usandım. Er oğlu er bir insan arıyorum, der.

İnsan olmak demek, Allah''ın beşer fıtratına yerleştirdiği maden, bitki ve hayvan özelliklerini hatırlatan olumsuz sıfatlarından arınıp, melekî niteliklerle donanarak daha da olgun vasıflı, Allah''ın ahlakıyla ahlâklanan varlıklar hâline gelmek demektir. Bu da Allah elçilerinin yolunda olmakla mümkündür.

Mevlânâ Hazretleri, hamdım, yandım, piştim derken bu oluşun seyrini işâret etmiyor mu? Bu oluşun da, “Ben yaşadığım müddetçe Hazreti Muhammed Muhtar''ın ayağının tozuyum, her kim benden bundan gayrı bir söz söyler, ben o sözden de, onu söyleyenden de bizarım.” dememiş miydi?

Hazreti Muhammed yolunda, Kur''an-ı Kerim potasında eriyerek olgunlaşan bir toplum, ergin bir toplumdur. Bünyesinde birçok etnik unsur bulunduran aşure tatlısı gibi bir toplumdur, İslâm toplumu. Kur''an kazanında iman balı-şekeriyle kaynayıp pişen bu millet, asırlarca insanlığa örnek bir millet olmuştu.

Hani nerde o millet, der gibisiniz.

O milleti öldürdüler. O tatlının içine zehir kattılar. Ayrılık, nifak tohumları serptiler. Etnik unsurlara böldüler. Bu unsurları bölmekle bırakmayıp birbirlerine kırdırdılar, kırgın, dargın, asla barışmaz parçalar hâline getirdiler. Her unsuru hayvânî özellikleriyle öne çıkardılar, o özellikleriyle övünür hâle getirdiler. Dağlarda ayrı topluluklar hâlinde yaşayan, asla bir araya gelmeyen sürülere dönüştürdüler. İnsanlık vasıflarından soyunan beşer, hayvandan başka bir değer taşımaz. Kaba güçten başka bir meziyeti yoktur. Yaşamak için savaştan başka bir düşünce taşımaz. İşi gücü vur kaç ve kap kaçtır. Hile ve aldatmadır. Riya ve ihanettir.

Bir aşûre tatlısıyken, bir muhabbet kabilesi, muhabbet milletiyken, nasıl oldu da bir şirret toplumu, bir husumet zilleti içine düştük? Bütün bunların muhasebesini istiyor, insanlığımız, tarihimiz, kültürümüz. İslâm milletinin öksüz torunları, garip varisleri, biz Ortadoğulu, Afrikalı, Asyalı, Avrupalı ve Uzakdoğulu yeni nesiller, bu hesaplaşmayı mutlaka yapmak zorundayız.

Anadolu''da Kürtlerle Türkler böyle bir hassas dönemden geçiyorlar. Devletiyle, milletiyle bütün unsurlarıyla Anadolu bir hesaplaşmanın eşiğindedir. Herkes suçunu itiraf etmeli, zalimler mazlumlardan özür dilemeli. Büyük bir oyuna getirildik. Devleti yanlış kurduk ve kullandık. Milleti insan yerine koymadık ve horladık. Vatanı ev bilip imar etmedik. Onu birkaç büyük şehirden ibaret saydık. Oraları bile mamur etmedik, mahrum ettik. Deme erdemini gösterecek bir devlet lâzım. Milletine iade-i itibarda bulunacak, bütün unsurlarıyla barışacak, tarihi mirasına ve misyonuna sahip çıkacak bir devlet… Sadece Kürt, Arap değil, Ermeni, Rum, Gürcü ve daha başka diğer insan unsurlarını da içine alan bir muhasebe şuuruyla, af ve hoşgörü anlayışıyla milletini kucaklayan bir devlet; birbirleriyle bu hassasiyet içinde kucaklaşan bir millet istiyor İslam ruhu. Mevlana Hazretlerinin cenazesini birbirine bırakmak istemeyen, bu bizim Mevlana''mız diye sahiplenen Yahudi, Hıristiyan, Rum, Ermeni, Türk, Kürt yeniden o evrensel çağrıya sahip çıkmalı. Her kesim bir diğerine, gel, ne olursan ol gel demeli. Analar diyor bunu. Onlar kucaklaşıyorlar. Beyaz tülbentler atıyorlar birbirlerinin başına, boynuna. Beyaz kefenler değil, bembeyaz tülbentler!.. Babalar, Kanaat önderleri, onlar da diyor… Kim demiyor, kimler demiyor? Bir avuç ham ervah. Onlara da insaf ve iz''an diliyoruz.

İçerde bütünlüğünü yenileyen, gerçekleştiren devlet ve millet, yönünü, dışarda Balkanlar, Kafkaslar, Ortadoğu, Afrika, Asya, Uzak doğudaki kardeşlerine, sonra dünyanın her yanında yurt tutan diğer insan kardeşlerine, ırkı, dini ne olursa olsun, sadece insan kardeşi olduğu için gönül ve el uzatmalıdır. Bu iş zor ve o nisbette de önemli bir iştir. Küçüklük, basitlik, kolaycılık, hazıra konuculuk, olursa ancak benden olsunculuk gibi dar görüşlü, dar düşünceli beyinlerin işi değil, büyük insânî işler. Gönülleri fezalar kadar geniş, denizleri yüksük gibi gören timsahlarız biz diyen Mevlana meşrepli ruhların işidir.

Anadolu yeniden büyümek zorundadır. Tarihi, coğrafi, medeni, içtimai, siyasi, dini bütün şartlar onu buna zorluyor. O, tarihte bağrında kurulmuş büyük devletlerin de üstünde bir büyüklükle büyümek zorundadır. Kader, onu buna zorluyor. Bağrındaki geçmiş başkent tohumlarına bakın: Trakya, İstanbul, Bursa, Ankara, Konya, Sivas, Diyarbakır, Urfa, Trabzon, Erzurum, Van; Anadolu çok zengin bir karın. Doğurgan bir bünyeye sahiptir. Yeter ki düşük yaptırıcı unsurlar ve şartlar devreye sokulmasın.

Anadolu tarihi, sancılı bir dönemden daha geçiyor. Sancısı ne zaman bitti ki demeyin, bu bir başka sancı. Bölünme, parçalanma; kin ve düşmanlık sancısı değil. Dökülen kan, ölen can sancısı değil. Bu, yeniden birlikte doğum sancısıdır. Bir asra yakın göklere açılan ellerin dua sancısı. Evlerde, camilerde, dergâhlarda gizli gizli okunan kitapların, dökülen gözyaşlarının, açılan ellerle göklere uçurulan dileklerin sancısı. Doğuda dökülen Kürt, Zaza kanlarının kan davası değil; Batıda, güneyde, kuzeyde, Anadolu''nun çok yerinde, sudan sebeplerle kurulan idam sehpalarının can davası değil, bunların hepsi unutulur, affedilir. Yeter ki devlet, özür dilesin, af dilesin. Tarihi bir hata idi desin. Geçti gitti, oraları kaşımanın kimseye bir faydası yok. Gelin yeniden, birlikte, el ele, gönül gönüle, yücelen gönül dağlarına çıkalım, bütün insanlığa bir ün edelim. Gönüllerden kini, intikamı, küskünlüğü, sürgün edelim, desin. Devlet ve millet bütün bunları birlikte gönülden desin. Yeter ki desin!

Bunlar imkânsız değil. Zor ama imkânsız değil. Allah, isteyin vereyim diyor. Millet bunu yıllardır dua dua istiyor. Devlet de istemeye başladıysa mesele kalmıyor. Tarih ve kader, Anadolu''dan bunları istiyor.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...