Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Bir milletin bağımsızlığı ve bekası kendi hür duygu, düşünce, inanç ve davranış sisteminin sağlıklı ve zengin oluşuyla mümkündür. Milletin kültür yapısını oluşturan inanç, millet fertleri tarafından ne kadar güçlü temsil ediliyor; inanç, milletin ekonomisini, ilim ve sanatını, ticaret ve politikasını ne ölçüde belirleyici oluyorsa, millet, o kadar güçlü demektir.

Milletlerin hayat zenginliği olan inançları, onları diri ve dinç kılan ruhlarıdır. Ruhsuz, yani inançsız toplumlar, köle toplumlardır. Onların tarihleri de talihleri de yoktur.

Tarihin gövdesi olan zamanın ruhu, medeniyetlerdir. Tarihi diri ve dinamik kılan medeniyetlerin ruhudur. Medeniyetlere varlık veren de inanç ve ahlak sistemleriyle bu sistemlerden doğan ilim, sanat, edebiyat, ekonomi, ticaret ve siyasettir. Bu büyük sistemlerin bağrından doğan bir insan tipi vardır. Bunların tarihe yön verenleri de onların kahramanlarıdır. Bunlar, yönetimde, ilimde, sanatta, edebiyatta, ticarette, ekonomide, ahlakta ideal örneklerdir. O medeniyetlerde eğitim ve öğretim bu ideal örneklere göre verilir.

Zaman da ihtiyarlar, zaman da solar, pörsür. Vakitler, zamanın hallerini gösterir. Seherlerin sinesinde doğan sabah, en diri, en genç zaman dilimidir. Günün baharıdır. İkindiler ise, en yorgun, en solgun zaman dilimleri, zamanın sonbaharlarıdır. Ruhlar da sanki zaman gibidir; eser verme gücünü kaybederlerse yorulur, solar ve ölürler. Meyve vermeyen ağaçlar gibi, canlı görünseler de ölüdürler. Meyveli olgunluklarından odunluğa düşmüşler demektir. Ya gölgeleri, ya da ateşleri için bakılırlar. Zamanın, tarihin de dışındadırlar.

Zamanların ihtiyarlaması, pörsümesi, medeniyetlerin ihtiyarlaması, pörsümesi demektir. Medeniyetlerin göçüşü, yıkılışı da insanın göçüp yıkılmasıdır. Bu yıkılışlar inancın, ahlakın, bunlara bağlı kanun ve nizamların, ekonomik, ticari, ilmi ve siyasi hayatın yıkılışlarıdır. Ruh ölmüştür, inancını, medeniyetini yitiren ruh yok olmuştur. Zaman, insandan boşanmıştır. Tarih, meyvesiz bir ağaçtır artık.

Zamanın mevsimleri varsa, insanın, medeniyetlerin de mevsimleri vardır. Medeniyetler de bahar, yaz, sonbahar ve kış dönemlerini yaşarlar. Yalnız, tabiatın mevsimleri gibi değildir, medeniyet mevsimleri. Mevsim aralıkları medeniyetlerde farklı uzunluklarda yaşanabilir. Kimi medeniyetlerde bahar ve yaz mevsimleri çok uzun sürer. Kimilerinde de sonbahar. Kış mevsimine giren kimi medeniyetler de hiç bahar görmeyecekmiş gibi olurlar.

Bizim medeniyetimiz bir kış ortasına düştü. Devletini yitirdi. Milletini esir verdi. Kış türbelerinde cılız kandillerin ve mumların loş aydınlığında hep baharlar bekledik. Hareketli mumyalar topluluğu halinde uzun bir kış dönemi geçirdik. Güneş ruhlu, Hızır mizaçlı, Musa-Mesih ve Halil huylu, Yusuf yüzlü dirilerin hayat verici nefesleriyle, sesleriyle kışın dondurucu tesirlerinden korunduk.

Şimdi yeni dünya şartları, yeni zaman bizi, bütün insanlığı, yeni bir kader iklimine sevk ediyor. Bütün mevsimler sanki tek mevsime dönüşüyor. Baharlar birleşip kışın kıvamını değiştirerek kendilerine katıyor. Zaman giderek daha da yoğunluk ve hız kazanıyor. Bu hız, coğrafi kıtaları ve insanlık kafilelerini iyice birbirine yaklaştırıyor. Kaçış mümkün değil. Birlikte oluş zaruri. İlim, ekonomi, ticaret, sanat, politika ortak bir hayat diyor.

Medeniyetler, milletler savaş şanslarını kaybettiler. Barış, savaşa baskın konumda artık. Cihan, iki defa savaştı. İkisinin de ne getirip ne götürdüğünü çok acı şekilde yaşadı. Üçüncü bir savaşa insanlığın tahammülü yok. Olursa, zaten insanlığın da sonu olur, bu.

Bütün olumsuzluklara, umutsuzluklara rağmen, insanlık için ortak bir hayat kaçınılmaz oluyor. Savaşlara rağmen, kin ve düşmanlıklara rağmen kader, insanlığın kaderi, yeryüzünü tek yurda, insanlığı tek aile olmaya zorluyor. Bundan kaçış yok. Bütün iş, ilim ve sanat elçilerine düşüyor. Ekonomik ve ticari gücü ellerinde tutanlara düşüyor.

Üniversiteler, sanayi kuruluşları, ticari şirketler, devletlerin dirençlerini kırıp ideal birliği sağlama imkânına sahiptirler. Yeter ki insana, insanlığa inansın, insan olmanın hakkını versinler.

İnsana inanıyor, insanı seviyorum. İnsandaki sırra güveniyorum. O sırrı seviyorum. O sır, bizi, herkesi büyük insanlık ailesine çağırıyor. İlim ve sanat ehli bu sırrı yakalamalı, hep bu sırrı fısıldamalı, hatta haykırmalı durmadan. Mevlana ve Gazali gibi, Paskal ve Dostoyevski gibi Mehmet Zahit Koktu ve Bediüzzaman gibi söze ve öze dökmeliler.

Allah, insan olmayı gönülden dileyen kullarına insanlığı ikram eder. Çünkü insan mükerrem varlıktır.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...