O kendini bilir
Mehmet E. YavuzYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 11/01/2001, Perşembe • Yeni Şafak Haber Merkezi
"Ankara ''kendi'' dili olmayan bir kent. Sokakları olmayan bir kentin dili de olamıyor galiba." diye yazmıştı.
Kim?
O kendini bilir...
"Bugün hava çok güzeldi. Dışarı pek çıkmadım. Aslında Pazar günlerini sevmem. Oğuz Atay, ''Küçükburjuvaların Pazar ayini'' der. Bu beni hep bunaltmıştır. Yine de işte güzeldi, Pazardı..."
(Ha, bu arada Başbakan Bülent Ecevit, Jandarma Genel Komutanlığı''nın "enerji operasyonu"nu kastederek, "Ara rejim bekleyenler heveslenmesinler, Türkiye''de demokrasi kökleşmiştir" diye zehir zemberek bir açıklama yaptı; yardımcısı Mesut Yılmaz da, işin ucunun kendi inhisarındaki enerji dağıtım meselesine dayanacağını anlayınca, "Asıl yolsuzluk, demokrasi dışı yönetimlerde olur" diyerek bir anlamda günah çıkardı ya, bütün bunlar şu "dakika" itibariyle beni/bizi ilgilendirmiyor. 28 Şubat sürecinde, "Siyaset üzerindeki militer görünürlüğü meşrulaştırırsanız, bu, ''bumerang'' örneğinde olduğu gibi, bir gün gelir sizi de vurur" dediğimiz için kötü kişi olmuştuk, hakkımızda onlarca dava açılmıştı. Şimdi ne halleri varsa görsünler.)
Peki, ben ne yapıyorum?
"Güz gülleri" salgınının kolektif bilinçaltımızdaki o "görünür de görünmez" karşılığını araştıyor ve "Pazar ayinleri"ni düşünüyorum.
Sarrazin Pazar''ı seviyordu.
Fransa kadar.
Günahları kadar.
Paris''i, Nice''i, Bordeax''yu sevdiği kadar.
Ay çöreğini, sessizce akıp giden tramvayları, kömür ve kauçuk kokusunu, boş sokaklarda yankılanıp duran çanları, kafeleri, bulvarları, kaldırımları, kiliseleri...
Albertine Sarrazin canım!
"Kemik" ve "Çapraz Yol" adlarıyla dilimize çevrilen o iki enfes "novel"ın yazarı; fuhuş yaparak hayatını kazanan, sonra içindeki sesin iğvasına kapılıp peşpeşe birbirinden güzel romanlar yazan, beyin tümöründen gidinceye kadar da "Pazar"lara tapan frenk aşüftesi.
Oğuz Atay da beyin tümöründen gitmişti.
Turgut Özben de...
Ben pazarı sevmiyorum.
Sabahları geç kalkılan, pijamayla inilip bakkaldan ekmek ve gazete alınan, "İlavesi de içinde mi Yaşar usta?" diye "özellikle" sorulan, geviş getire getire kahvaltı edilen, kahvaltıyı müteakip televizyonun karşısında "lök" gibi çakılıp kalınan bir ülkenin pazarını niye seveyim!
Tatsız tuzsuz, renksiz, kokusuz bir gündür...
"Pazarın da kokusu olur mu?" demeyin.
Olur... Oluyor...
Pazar''ın da "kendine özgü" bir kokusu vardır efendiler; tıptı Salı''nın, Çarşamba''nın, kurban olduğum Perşembe''nin, Cuma''nın kokusu gibi.
Pazar''ı sevmiyorum.
Pazar ideolojisini...
Modern toplumların, modern olma hevesindeki kalabalıkların ürettiği ve görmemek, duymamak, bilmemek, oralı olmamak, dünya yıkılsa kılını kıpırdatmamak esası üzerine kurulmuş, olabildiğince "ketm", hayattan yalıtılmış bir ideolojidir bu.
"Bugün Pazar ve kendimi gökyüzüne bakmaktan alıkoyamıyorum. İşte bu mavi... Uzun bir süredir böyle bir şeyi ilk kez farketmiş olmak, bundan safça, hatta ''aptalca'' bir sevinç duymak ne önemli benim için, bilemezsin" demişti.
Bilmez miyim hiç?
Bilmez miyim?
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.