Ekonomiden sorumlu Devlet Bakanı Güneş Taner''i telefonla arayıp patronunun "teşvik"ini geciktiren Başbakan Yılmaz''a ana avrat dümdüz gitttiğini, marifeti ortaya çıkınca da "telefon dinlemenin ciddi bir özgürlüksüzlük sorunu" olduğuna dair birbirinden acıklı yazılar derleştirdiğini "artık" biliyorsunuz.
Ezberlediniz bile...
Dünkü yazısında da, nedense, ağzını bozma gereği duymuş:
"Beni dinleyen o şerefsiz" diyor.
Onu dinleyen o şahsın ("şerefsiz" demiyorum), başka vatandaşları da dinlediği, hatta "dokuzuncu"nun özel görüşmelerine sızıp elde ettiği bilgileri ilgili mercilere sunduğu "ikinci dereceden" bir haber olarak kalıyor.
Neredeyse her telefonu dinlemişler.
Yasaya rağmen "deşifre"leri imha etmemişler.
Bazı tutanakları Beyaz Enerji İddianamesi''nin ekine koymuşlar.
"Devletin bazı kurumları" diyor arkadaş, "Her istediğini, kafasını bozan herkesi dinliyor. Kayda geçiriyor. İlgili, ilgisiz ayrım yapmadan devletin arşivlerine koyuyor. Sizin, bizim aşklarımız, karımıza, sevgilimize söylediğimiz aşk fısıltıları onların içki masalarında meze oluyor. Ve bizler, orada burada durmadan demokrasi nutukları atan bizler, başkalarının mahremini arenada gladyatörleri seyreder gibi izliyoruz. Söyler misiniz, kendi mahremini savunamayan bir insan, hangi demokrasi adına parmak kaldırabilir?"
Doğrudur...
Ama, insan, kendi mahremine gösterdiği duyarlığı başkalarından esirgeyince de "demokrasi" olmuyor. Şu sırada Anayasa Mahkemesi''nde görülmekte parti kapatma davası, mütekait Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı''nın yasadışı yollardan elde ettiği bir "deşifre kaset" üzerinden yürüyor; kimin haber ve agahı var?
Bir yazısında da, "Bu ülke iyi yönetilmiyor" diye yakınıyordu, "Siyasete geçmenin ve siyaset yapmanın klasik yolları artık iflas ediyor. O nedenle, yeni insanları, iş yönetim becerisi olan insanları siyasete çekebilecek yeni mekanizmaları ve kanalları açmalıyız. Benim derdim bu."
Bu sözlere yanıt, yine bir meslektaştan, Umur Talu''dan geldi: "Bir gün Özalcı... Ertesi gün Demirelci... Devrisi gün Çillerci... Arada 28 Şubatçı... Beriki gün Yılmazcı... Sonraki gün Ecevitçi... Şimdi nedense Dervişci...
Olmaktaki sırrı, esnekliği, fırdöndülüğü... İdeolojik, siyasi, ekonomik, ahlaki, mesleki tutarlılığı... Bütün bu geçişlerde en ufak bir özeleştiri ve utanma, sıkılma emaresinden muafiyeti...
Öylesine umut etmek bir yana, klasik yolların çamurları, çirkefleri, lağımları, beceriksizliklerin şahikaları buram buram koktuğu halde, kulak, burun, göz ve ağız kapamaları, kapatmaları...
Müflisler bir ülkenin iflasının yollarına taş döşerken, taşeronluk yapmaları, pembe kaldırım mühendisliklerine soyunmaları, vur patlasın çal oynasın bir siyaset ve ekonomi gazinosunda bodyguard''lık etmeleri de izah edebilseydi...
Bir dönem Güneş Tanerler''in, son dönem Hüsamettin Özkanlar''ın, hangi yeni mekanizmaları, hangi yeni kanalları temsil ettiğini, hangi becerilerin ustaları olduğunu da açıklamış olsaydı... ''İş yönetim becerisi''nin yanı başına, ''iş yönetim ahlakı'' diye yazabilecek bir iç sızısı duysaydı..."
Edemez, duyamaz, açıklayamaz.
Kıytırık bir diktatörlüğün, kıytırık bir mahkemesinden (Pakistan Yüksek Mahkemesi) çıkan "yolsuzlukları önleyen her darbe meşrudur" kararını, "İşte 28 Şubat''ın meşruiyet belgesi" diye sunmuş, sunabilmiş bir adamdır bu; dikkatinizi çekerim!
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.