Yakışıyor mu Zülfü?

Neden bir insan durup dururken kendinde keramet vehmeder? Buna gereksinmeyecek kadar totalitesi genişse; hele (kendi ifadesiyle) "boğazda yalısı, altında arabası", plakları, filmleri, kitapları, mebzul miktar ödülü varsa...

Gorbaçov''a "arkadaşım", Mitterand''a "dostum" diyebiliyorsa...

Ve de Bişkek''e heykeli dikilmişse...

Çocukluğundan beri "yazar" olmayı düşlermiş... Bir öykü kitabı çıkarmış ama, birden "sahnelerde buluvermiş" kendini.

Olsun.

Adını literatüre "yazar" diye kaydettirdi ya.

Kötü şeyler de yazmıyor aslında.

Detonenin feriştahıdır, şarkılarında "yürü-hü-yorum gece gündüz" türünden prozodi harikalarına bolca yer vermekteyse de, kalemi fena değil...

Bir öykü, yanlış hatırlamıyorsam iki de deneme kitabı yayımladı.

İki romanı var.

Yazdığı en kötü romana geçtiğimiz günlerde "Yunus Nadi Ödülü" verildi.

Efendiden bir adam. Nasıl derler, temiz yüzlü, pak...

Yalnız bir kusuru var: Denetleyemediği, bastıramadığı, engelleyemediği ve onu içten içe kemirip hırs küpü haline getiren siyasî ihtirası.

Buna aynı zamanda "yüksek megalomani" tabir ediyorlar ya, hadi onu ve sosyal içerikli hayranlarını üzmeyelim durup dururken.

Örneğin, ikide birde hangi okullarda okuduğunu, hangi enstitüyü bitirdiğini, yurtdışında hangi üniversitelerde tedrisat gördüğünü anlatıyor... Ortamektepten şehadetnameli bir "aydın", bir "otodidakt", kerameti kendinden menkul bir "değer" olduğunu ise öldür Allah kabullenmiyor.

Bir aralar siyasete soyundu.

İstanbul''u "kongreler şehri" yapacak, Türkiye''yi de "orta zekalılar cenneti" olmaktan kurtaracaktı.

İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı''nı kazanamayınca içerledi, küstü... "Bu ülke kadir-kıymet bilmiyor" dedi.

Sonra CHP Genel Başkanlığına aday oldu.

Daha doğrusu, kendini bu makama yakıştırdı.

"Ben aday olmuyorum, siz beni seçin... Bendeki siyasî dehayı ve vizyonu siz keşfedin" havalarında bir süre ortalarda dolaştı...

Seçilmeyince, yıkıldı.

Kimse onu anlamıyordu.

Bu ülkede onurlu, namuslu, dürüst, nezih, uygar çabalara yer yoktu.

O yere batasıca egolarını tatmin etmek için olmadık rezillikleri, olmadık hinoğluhinlikleri deneyenler, ülkeyi bu noktaya getirmişlerdi.

Onlar müzikten, edebiyattan, siyasetten de anlamıyorlardı.

Eli kalem tutanı yerin dibine sokup, göğsüne jilet atanı örnek gösterenler de onlardı.

Ne kadar üçkağıtçı, yeteneksiz, bu ülkeyi yönetmekten aciz cahil cühela varsa, seçip başımıza getirenler de onlar...

Onlar bugünlerde de "Mübarek mabadını yaladıkları Recep Tayyip''i Başbakan yapıp Atatürk''ün koltuğuna oturtmaya" (deyim kendisine aittir) hazırlanıyorlar...

Onlar kim mi?

Onlara kısaca "Türk" deniyor ve hiçbiri bu üstün şarkıcı, besteci, piyanist, şantör, yönetmen, senarist, gazeteci, hikayeci ve romancıyı tanımıyor, ondaki "değeri" keşfedemiyor.