Allah var...
Mehmet Gündem - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 03/02/2008, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Gün boyu canlı yayın yapıldı, dehşet anı ve acı canlı canlı taşındı İstanbul Davutpaşa''dan evlerimize.
Maytap atölyesinde çıkan yangın alt kattaki kot yıkama bölümüne sıçrayınca kazanlar patladı ve adlarını henüz bilmediğimiz 23 kişinin ölümüne neden oldu.
Haberciler, yetkililer, ambulanslar, kurtarma ekipleri, bir kısmı meraklı kalabalık bir kısmı da mağdur yakını olan halk oradaydı.
Ölüm her defasında telaşla gelir, bu seferde öyle oldu.
Ölümle hayat arasındaki telaşı bir kere daha yaşadık o gün.
Kimi insanların feryatları, yakınlarını ararken yükselen haykırışları adeta bir kıyamet senaryosu gibiydi.
Herkes kendi derdine düşmüştü.
Hayat gitmiş yerine ölüm gelmişti.
Gün boyu ölüsünü arayan insan halleri düştü üzerimize…
Bağdat''tan bir savaş görüntüsünü andıran olay mahallinde sabahki telaştan akşama sadece karanlık, dağılmış halk, bir umutla gelip de taşıması zor acıyla enkazın başında yığılan insanlar, susan sirenler kaldı.
Çoğumuz acıyı uzaktan gördük, bir kısmımız da acıyı iliklerine kadar içlerine çekti.
Ertesi gün toz duman kalkmıştı ve canlı görüntüler yerini gazete manşetlerine, yazı ve fotoğrafların durgunluğuna bırakmıştı.
Facia almış başını gidiyordu. Ruhsatsız facia, zincirleme facia, hayatımızla maytap geçiyorlar, Davutpaşa''da cinayet, ihmal terörü, kaza değil katliam, ölümleri de kayıt dışı, intihar gibi…
Ve bir gazete soruyordu, kim hesap verecek?..
Ve ölüm bir kere daha susturdu bizi…
Şimdi hayata ve ölüme dair bir şeyler infilak etmeliydi bizde…
Biz, ne oldu, nasıl olmuş derken 23 insan öldü gözlerimizin önünde…
Sessiz çoğunluktan fakir insanlar…
Umutları küçük, beklentileri abartısız yaşamın kenarında kalan insanlar.
Kıyıdakiler…
Belli ki onlar yaşamın kıyısındakilerden…
Elbette her birinin adları vardı, hayatları vardı, umutları vardı, sabah çıktıkları evlerinde akşam dönmelerini bekleyen eşleri, çocukları, anne babaları, kardeşleri vardı…
Ama olmadı, bir daha dönmediler evlerine.
O sabahki sesleri, yüzleri son hatıra olarak kaldı geride.
Cansız ve parçalanmış bedenlerinden önce ölüm haberleri düştü evlerine.
Bir kaç yüz kişinin haricinde, ölen bu insanlar bizim hiçbir şeyimizdir ama hayat emanettir hepimize… Biz aslında bu toplumda, bu coğrafyada, bu dünyada emanetiz birbirimize…
Tanıdıklarımızda da tanımadıklarımızda da karşılıklı haklarımız var.
Ne yazık ki, devlet üniformalı ''önemli adamlar'' bu emanete sahip çıkamadılar, işin hakkını veremediler, insanı baştacı eden bir yapı kuramadılar, yaşam standartlarını yükseltme konusunda mesafe alamadılar. Onlarca yıldır sadece izlediler ölümleri…
Şimdi gelin o sorumluları vicdanlarıyla başbaşa bırakıp, ''hiçbir şeyimiz'' olan, adlarını, hikâyelerini bilmediğimiz, sessiz hayatlarına kulak kesilmediğimiz 23 insanın evlerine taziyeye gidelim…
Emanet deyip sahiplenelim…
Hayatı da, ölümü de, acıyı da…
Zordur ölümün üzerine konuşmak…
Zordur taze ölüsü olanın yüzüne bakmak…
Zordur buğusu tüten acının üstüne konuşmak…
Zordur içten içe kavrulan bir yüreğe seslenmek...
Ama ölüm herkesi susturamaz.
Hayatın ve ölümün sahibini bilenler konuşmalı ki acılar kıvama ersin, ''hayat-ı fani''den geçip ''hayatı baki''deki büyük diriliş davetiyesine dönüşsün.
Dünya ve içindekiler başıboş değildir ve mülk sahibi mülkünde istediği gibi tasarruf eder; hangimiz daha güzel işler yapacağız diye bizi imtihan etmek için ölümü de, hayatı da yaratan O''dur.
Hayat bir imtihandır. Ölümde bir imtihandır.
Allah verir ve Allah alır.
Vaktini, zamanını, şeklini o belirler.
Ölüm acıyla gelir.
Emr-i Hak vaki olduğunda hepimizin gözü yaşarır, gönlümüz kederlenir, üstümüze ağır bir hüzün çöker ama Allah''ın takdirine isyan olmaz bizde...
Her şey sebepler dairesinde cereyan eder.
Bu da bir açıdan ''sebeplerin'' imtihanıdır…
Biliriz ki dünyada kendini yolcu bilenler, yolculuğun şartlarına riayet edenler, hikmetle zaman geçirenler, ilahi beyanla fikri, kalbi, ruhi rabıtası olanlar yolda kalmazlar.
Ölülerimizin bedenleri parçalansa da ruhları canlıdır.
Bizim şer gibi gördüğümüz pek çok şeyin derininde ilahi bir rahmet çıkar. Bunu ancak hikmetle baktığımızda görebiliriz.
Facia gibi gözükse de ölüm bir facia değildir…
Belirleyici olan ölüm şekli değil, üzerinde durulması gereken nasıl yaşadığımızdır.
Ceset fanidir, ruh ise baki…
Ruh emirle çoktan terk etmiştir bedeni…
Bu nokta artık fanilikten bakiliğe geçiştir…
Esasında ölüm mecazidir.
Gerçek istikbale ceset ulaşmaz, oraya ruh dokunur…
Ölüm hayat gibi bir ''mucize-i kudret''tir.
Allah varlıkları zayi etmez… Onun mülkünde, ilminden, iradesinden, kudretinden, hikmetinden bağımsız hiçbir şey cereyan etmez…
Said-i Nursi, mevt yani ölüm der; Tebdil-i mekandır, Itlak-ı ruhtur, Vazifeden terhistir, Tahvil-i vücuddur, Hayat-ı bakiyeye bir davettir, Saadet-i ebediyeye bir mebdedir, Bir hayat-ı bakiyenin mukaddemesidir, Ruhun ceset kafesinden çıkıp necat bulmasıdır, Visal kapısıdır, Sultan-ı Ezel ve Ebedin huzuruna girmek için bir medhaldir, Külfet-i hizmetten âzâdır...
Devam eder; Mevt; Adem değildir, Hiçlik değildir, İdam-ı ebedi değildir, İnhilal değildir, Hayatın sönmesi değildir, Hâdimü''l lezzât değildir, Zeval değildir, İnkıraz değildir, Tesadüf değildir, Fâilsiz bir in''idam değildir, Zulümat kuyusu değildir…
Ölüm bir gün hepimize gelecek…
Nimet bilirsek nimet olarak gelecek, afet bilirsek afet olarak gelecek…
Ya bizi ya da sevdiklerimizi alacak. Bu bir davetiyedir, bizden koparma, yok etme değil.
Bazılarımız önden gidecek. Gidecek ve bekleyecekler bizi. Biz de gafletten sıyrılıp, dünyanın gereksiz yükünden azade olup da yolcu yolunda gerek deyip istikamete uyanacağız.
Zerre kadar iyiliğimizin de, zerre kadar şerrimizin de karşılığını göreceğiz o terazide.
Allah var…
Hesabı sorulacaklar için de, mağdur olanlar için de…
Ölüme karşı durup hiçbir şeyi geri getiremezsiniz, ama ölüm sırrına erdiğinizde sizi ileriye götürür…
Ve ölümün sırrı hayattan geçiyor…
Şimdi kalbinizden bir parçanız var toprağın altında…
Boşuna durmayın burada, heba etmeyin hayatınızı ve ölüm susturmasın sizi…
Emanette emin olmak için, bütün gücünüzle hayata ve ölüme sahip çıkın… Adını bilmediklerimiz de bizimdir, insan bizimdir, hayat bizindir, ölüm de bizimdir…
Eğer; ölümü öldürüp, zevâli dünyadan izâle etmek ve aczi ve fakrı beşerden kaldırıp kabir kapısını kapamak çaresi varsa gelin isyan edelim…
Ama bu mümkün değilse, ölüm sırası bizde…
Hepimiz dünyaya adım attığımız andan itibaren ölüm sırasına girdik…
Kabirden geçip ahiret yurduna yürüyeceğiz…
Ve binlerce ahbap orada hazır bekliyorlar…
Yolumuz gözleniyor ölüm ötesi hayattan…
23 yolcumuzun da akıbeti hayrolsun…
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.