Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
51

Bildirimler

Bazı haberleri sadece haber olarak okumam. Haberin yazılmayan kısmına, yani kastına yoğunlaştırırım dikkatimi…

“Anıtkabir''e ziyaretçi akını.”

“İlgi çığ gibi büyüyor.”

“Anıtkabir son yıllarda hiç bu kadar ilgi görmemişti..”

“Hükümeti Ata''ya şikayet ettiler…”

Bazı kurumlar ve sivil kesimler bilerek veya bilmeyerek Anıtkabir''i talihsiz bir şekilde “slogan platformuna” dönüştürüyorlar…

Anıtkabir''i gitmek herkesin hakkıdır, kimse engel olamaz ama orada siyaset yapmak, Atatürk''ü kendi politikası, propagandası, çıkarları istikametinde istismar ederek, oradan topluma cephe almak kimsenin hakkı ve haddi olamaz…

Aydınlık ve çağdaş olmak için kavramlara sarılmak yetmiyor, gerçek olan düşüncenin, davranışın ve varoluş ufkunun gösterdikleridir.

Hepimizi bir ideolojiye mahkûm etmek, insanlarımızı tek tip hale getirmek değildir ülkenin geleceğine sahip çıkmak.

Türkan Saylan; "Biz istemezsek hiçbir şey olamaz" diyor.

Bu elbette bir meydan okumadır;

“Bizim istemediğimiz bir şeyin Türkiye''de olması mümkün değil…” diyor ve ardından darbecilerin büyük haz duyarak idam ettikleri eski başbakan Adnan Menderes''in akıbetini hatırlatıyor ve üstü kapalı tehdidini sürdürüyor…

Bu hanım bir taraftan kardelenler deyip kız çocuklarını okutalım davasında, bir yandan da üniversitelerde başörtüsüne karşı çıkıyor, “sonuna kadar savaşacaklarını” ilan ediyor.

Bizim kızlar okusun, sizin kızlar okumasın yaklaşımı tipik bir bölücülüktür…

Ona göre başörtüsü serbestliği “asla gerçekleşmemesi gereken bir durum”dur.

Herkes konuşsun, herkes yürüsün Anıtkabir''e…

Konuşanlar ve yürüyenler er-geç gerçeği söylüyorlar…

Kipa''ya bir şey demem ama başörtüsü olmaz havasında kapılan, gerekirse kapatalım üniversiteleri hezeyanına tutulan, düşük not tehdidine sığınan rektörler var bu ülkede…

Bunların hepsi kendilerini Atatürkçü, çağdaş ve özgürlükçü sayıyorlar.

Bu elbette doğru değil…

Atatürkçülük, çağdaşlık, özgürlükçülük ne zamandır Türkiye''yi dünyadan koparma yarışına girdi…

Bu kavramlar onların elinde bir illüzyondur.

Amaçlarını gizliyorlar, sloganlaştırıp içini dolduramadıkları Atatürk, Atatürkçülük, çağdaşlık, laiklik gibi kavramlarla ve zaman zaman Anıtkabir yolunda yürüyerek…

Saylan''ı bu noktada ötekilerden ayırmak gerekiyor; çünkü açıkça “biz” diyor.

“Bizim istemediğimiz bir şeyin Türkiye''de olması mümkün değil…” diyor.

Biz kimiz, siz kimsiniz…

Biz ne yapıyoruz, siz ne yapıyorsunuz...

Siz devlet, biz parya mıyız...

Siz ana unsur, biz azınlık mıyız…

Yoksa siz vaktiyle örgütlenmiş ve devlete sinmiş, sızmış bir gizli güç müsünüz?

Sizi tam bilmiyorum ama biz bu toplumun, bu devletin, bu toprakların öz evlatlarıyız. Köklerimiz burada, kalbimizi bu topraklarda atıyor, geleceğimiz de bu topraklarda filizleniyor...

Bizi korkutamazsınız, bizi istila edemezsiniz, bizi yok edemezsiniz…

Bazı kesimlerin vazgeçilmez alışkanlığıdır, Atatürk''ü bir korkutma aracı olarak kullanıyorlar. Bu ülkede büyük oranda ve çok tehlikeyi boyutta bir Atatürk ve Anıtkabir istismarı var.

Anıtkabir''e çıkanların bir kısmı öfkelerini kuşanmış olarak “Ortaçağ karanlığına dönmeyeceğiz” diyorlar. Kim istiyor Ortaçağ karanlığını. Neden olmayanı var gibi gösteri de önce kendinizi, sonra da toplumu kandırıyorsunuz!

Rejim tehdit altında, Cumhuriyetin kazanımları elden gidiyor türü kara propagandalarla bir yere varamazsınız. Vazgeçin ve biraz kendinizi aşıp bu ülkeyi gelişmişlikte, özgürlükte, insani yaşam kalitesinde birlikte dünya standartlarına taşıyalım…

Bakın yılları heba ediyoruz.

Kırk yıldır aynı sorunları, aynı inatla tartışıp büyütüyoruz…

Peki neden ve ne uğruna?

Bu toplum neden normalleşemiyor, normalleşmek mi istemiyor.

Toplumunu makulleştiremeyen siyaset, yargı, kışla, medya başka ne işe yarar.

Kavga ve sevgisizlik ne zaman iyi geldi ki şimdi iyi gelsin bize…

Bırakın kavgayı, sevgiden, sorunları çözmekten beslenelim artık.

Sorun varsa her yerde ve herkese sorun olmalı, sorunların bir kısmıyla ilgilenip ötekilerini yok saymakla kimse tarihe geçmez, kurtarıcı da reformist de olamaz…

Darbe anayasası hala duruyor, sorunlar çözüm bekliyor… Birbiriyle konuşamayan, sorunlarıyla yüzleşemeyen bir topluma dönüştük, aramızdaki sevgi tükeniyor..

Şimdi bir kere daha hızlı bir cepheleşme yaşanıyor

İdeolojik zırhlar sürülüyor meydanlara.

Kavganın bir tarafı, mutat olduğu üzere Anıtkabir''e yürüyor…

Hükümeti Ata''ya şikayet ediyorlar…

Hadisenin “gerekirse bizler de birer Kubilay oluruz”a kadar da götürüldüğü günler oldu.

Bu ülkede ne kadar da çok insan birbiriyle kavgalı. Güvensizlik duyguları zirvede bir toplumuz. Hem kendimizden hem de başkalarından kuşku duyuyoruz. Ne sisteme, ne de demokrasiye güvenmiyoruz.

İçimizdeki jakobenlere ve darbecilere, darbe yanlılarına göre toplum; doğruyu pek nadir bulabilen yetersiz bir varlık, boş bırakılmaya gelmez.

İflah olmaz bir süreci hep birlikte yaşatıyoruz.

Kavgalarımızın anlamlı olması gerekmiyor. Anlamlı olan sürdürülebilir bir kavgamızın olması.

Hepimizin bir ''vahşi'' bir de ''eksik'' yanı var.

Vahşiliğimiz kavgayı istiyor, eksikliğimiz de kavga için “bizi” bir araya getiriyor.

Kavga için bahane arıyoruz. Bizim egzersizlerimiz sevgi üzerine değil, kavga ve ölüm üzerine.

Anıtkabir''e ne kadar da az ''sevgi'' sözcükleriyle gidiyor insanlar. Ata''yı da kavgalarımızda tarafı yapıyoruz.

Hepimiz sürüde yaşıyoruz. Cesaretimiz yok sürüden ayrılmaya…

Hayatta kalmak için savaştan, kavgadan başka da bildiğimiz bir yol yok.

Biz aslında küçük insanlarız. İdeolojilerin, büyük gurupların, mega anlatıların, masalların küçük insanları.

Bizim propagandamız birbirimize. Öz benliğini yitirmiş kimliksiz kalabalıklarız biz.

İdeolojilerimiz bizi öylesine yutmuş, benliğimizi öylesine örselemiş ki, bize ait bir parmak izi dahi kalmamış bu hayatta.

Şimdiki bizler kalabalıklara karışmış, kime ait olduğu meçhul gölgeleriz.

Ne söylersek koro halinde söyleriz. Tek tip insan, tek renk, tek ses gibi. Hep aynı notada ısrar ederek müzik yaparız biz.

Aynı harfleri kullanarak ses çıkartmaya, aynı kelimeleri kullanarak cümleler kurmaya, aynı isimleri, aynı izmleri zikrederek medet uymaya çalışırız biz.

Biz aslında yokuz. Bizi kavgalarımız var eder. Korkarız kavgamızın bitmesinden. Bizi korkularımız yönlendirir.

Kıbrıs''ı kaptırdık. ABD bizi işgal edecek. Dinimiz yok olacak. Laiklik elden gidiyor. Şeriat gelecek. Kürtler. AB bizi yutacak…

''Biz'' ve ''ötekiler'' ayrımını da en iyi biz yaparız.

Buna rağmen bizim asıl korkumuz, bir gün; toplumun değil, devletin yönetilmesi, toplumun değil devletin kontrol edilmesi gereğini daha çok insanın söylemesidir.

Bir gün her şey değişecek ve normalleşeceğiz. Kendimizi korkutmaktan ve kendimize eziyet etmekten kurtulacağız…

Yeniden düşünecek, ötekini anlamayı ve hatta sevgiyle bakabilmeyi başaracağız.

Biliyoruz ki, birlikte yaşamak için çok nedenimiz var.

Anıtkabir''e giderken de sadece ''sevgi'' sözcükleri yetecek o gün.

Semboller ve anlamlar. Anıtkabir ve Atatürk.

Ata''nın huzuruna şikayetsiz, sevgiyle yürümenin yolu açıldığında ve orada sevgi konuşulduğunda normalleşiyoruz demektir.

Anıtkabir''in yolu taştan değil sevgiden olsun…

Bu da içimizdeki taşları eritmekle mümkün…

Bırakın tarihten ve yasaklardan beslenmeyi…

Gelin bugün bu ülkeye yaptığımız katkılarla inşa edelim kendimizi…

Ve görelim bu ülkenin ve birbirimizin neyi olduğumuzu…

Korkularla karartmayalım birbirimizin hayatını, sevgiyle, konuşarak aydınlatalım birbirimizi…

Normalleşme yolunda Ertuğrul Özkök''ün de endişe etmesine hiç gerek yok, kimse ondan, “Hürriyet''te başörtüsüne özgürlük kampanyası” başlatmasını beklemiyor.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...