Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Uyarıcılarla dolu bir dünyadayız, insan günde kaç tane mesajla karşılaşıyor.

Olaylar, sesler, görüntüler, mekanlar, insanlar ve insanlık halleri…

Her şey dile gelip bir şeyler söylüyorlar bize.

Dikkat kesilip umursadıklarımız var, aldırmayıp geçtiklerimiz var…

Günde kaç kez kırılıyor duygularız, düşüncelerimiz yüzer-gezer. Hayallerimizin boynunda kement…

İsim ezberlemekten öteye gitmiyor bilgimiz… Varlık mücadelesinden soyutlanmış insan isimleriyle, gitmeyi aklımıza dahi getirmediğimiz yer isimleriyle doluyuz…

İşe yaramaz ya da işimize yaramayan şeylerle doluyuz…

İnsan utangaçtır, mahcuptur, ürkektir.

Çoğu zaman ne yapacağını, nasıl düşüneceğini, ne hissedeceğini bilemez…

İnsan yanılır, dağılır ve üzülür. Kendini sorgular, toparlanır ve içini bir huzur kaplar.

“Utanma duygusu” ansızın gelen bir kurtarıcı gibidir insanda.

İnsan en çok iyiliğin, kendisini hayra davet eden şeylerin sesini duyar.

Vicdan bu konuda çok hassastır, iyiliğe dair bütün sesleri işitir.

İnsanı düşünceden çok önce duygular yönlendirir ki, “vicdan kültürü” derin bir duygu dünyasıdır esasında.

Utanma da vicdana ait bir haslettir.

İnsanda bir aklın sorular vardır, bir de vicdanın soruları…

İkisi de önemlidir ama insanı değiştiren sorular genellikle vicdana ait sorulardır.

Fikrimizi etkilemek zordur, fikir daha sabittir, zor etkilenir, ağır hareket eder.

Vicdan ise daha canlıdır, çabuk etkilenir, hemen tepki verir.

İnsana söz anlatmak için vicdanına hitap etmek gerekir.

Bu bir “duygu sömürüsü” değil, insana dair daha “derin gerçeğin” diline vakıf olma halidir.

Bunu da ancak halden anlayanlar yapabilirler.

“Utanma duygusunu” yitirmemiş insana söz anlatmak kolaydır.

Şöyle bir bakın, vicdanımıza soru sormak veya vicdanımızın sorusuna muhatap olmak için ne çok sebep var etrafta…

İşte tecrübe ettiğim bir örnek;

Açık olduğu halde sesine sağır, görüntüsüne kör olduğum bir televizyon var gazetedeki odamda. Varlığını pek hissetmem. Olağanüstü bir gelişme ya da bir ikaz olduğunda ancak dikkat kesilirim ona. Okumaya yoğunlaştığım bir anda önce sesi geldi sonra görüntüsü ve ardından yakaladı beni…

Son zamanlarda ekrandan hiç bu kadar şiddetli ve sarsıcı bir uyarıcıyla karşılaşmamıştım…

Aynıyla değil, bendeki izleriyle aktarıyorum;

Kararlı bir ses insana soruyordu.

Nedense o anda öyle bir halet-i ruhiye içine girdim ki, birden sorunun tek muhatabı haline geldim.

Sen yürüyorsun ama hiç yürüyemeyenler var… Sen koşuyorsun ama hiç koşamayanlar var… Sen görüyorsun ama hiç göremeyenler var… Sen dokunuyorsun ama hiç dokunamayanlar var... Sen tutuyorsun ama hiç tutamayanlar var…

Sesleri görüntüler destekliyor…

Elini istediğine uzatan ve dokunan bir insanın hemen ardından, bileğinden sonrası olmayan bir insan geliyor ekrana... Baktığını gören insanın ardından beliren kör bir insan adeta gözümüzü fark ettiriyor... Koşan bir insanı da tekerlekli sandalyede oturan bir başka insan gerçeği düşündürtüyor…

Sonular vicdanı delercesine geliyor, aklı da duyguları da harekete geçiriyor;

Sen kimin için bakıyorsun, neye bakıyorsun, bakıp da görememenin ne olduğunu hiç düşündün mü?.. Sen kimin için koşuyorsun, nereye koşuyorsun, koşmak isteyip de koşamamanın ne olduğunu hiç düşündün mü?.. Sen kimin için dokunuyorsun, nelere dokunuyorsun, dokunmak isteyip de hiçbir şeye dokunamayanların olduğunu hiç düşündün mü?

Son cümleyi insan kendiliğinden kuruyor; Senin yaptığın her şeyi, hayatında bir kere dahi olsa yapamayan binlerce insan var. Yapabildiklerini düşün, şükret, mutlu ol. Fakat senin yapabildiklerini yapamayanların olduğunu da düşün, yine şükret ama biraz da onların için, bak, onlar için koş, onlara yürü ve onlara dokun…

Ayağa kalkamayanlar için ayağa kalk, yürüyemeyenlerin ayağı ol, göremeyenlerin gözü ol, dokunamayanların eli ol…

Düşündürdü, duygulandırdı, sarstı, sorgulattı… “Ben kimim” sorusunu sorduran bir tabloydu karşılaştığım. İmkanlar, istidatlar bazen insanın en ağır imtihanı olur.

İnsan için en ağır yenilgi bedeninin altında kalıp da vicdanını unutmaktır…

Hayat gövdeden ibaret görülmeye başlandığında, yürümek de, koşmak da, bakmak da, dokunmak da insanı insandan uzaklaştırmaktan başka bir işe yaramaz…

İnsan bir işe yaramalı, bir şeye ait olmalı, bir değeri korumalı, bir düşünceyi savunmalı, bir şeylerin kavgasını vermeli, hayatını bir ideale adamalı...

İnsan bir işe yaramalı, insanca yaşamalı, insan için yaşamalı, elinden hiçbir şey gelmiyorsa hiç değilse bir bahçeyi beklemeli…

“Yalancı huzurların” dağıtıp kalıcı huzuru bulmak için insanın kendi iradesiyle huzurunu kaçırıcı sorulara ihtiyacı var.

İnsan en zor ve en sarsıcı soruyu kendisine sormalı… Soru insana bilmediğini gösterirken, bilmesi gerektiğini de salık verir. Bilmemek herkes için eksikliktir, ama insanın kendisini bilmemesi kadar büyük bedeli olan eksiklik pek azdır…

İnsan bezen kendisini hırpalamalı… Bunu kasten ve şuurla yapmalı.

Kendini hırpalamayan insanı hayat öyle sert hırpalayıp eskitiyor ve bir paçavra gibi kenara atıyor ki…

Çevremiz kendini unutmuş ve hayatın ezip geçtiği insanlarla dolu.

Bir de bu ezilmiş kalabalıklara karşı duyarsızlık bataklığına saplanmışlarla dolu…

Hesaba çekilmeden evvel kendini hesaba çekme şuuru lazım bize…

Büyük sarsıntı anında yıkılmamak için, önleyici sarsıntılara ihtiyaç duyar insan.

Buna kişinin kendini hesaba çekmesi, kendi muhasebesini görmesi de diyebiliriz.

Kim olduğumuzun, nasıl yaşadığımızın, ne için yaşadığımızın hesabı…

Duygu ve düşüncelerimizi, imkan ve kabiliyetlerimizi nerede nasıl kullandığımızın hesabı…

Hayatı yaşadığımızın ya da hayatı tükettiğimizin hesabı...

Bencilleşmenin, insanın hallerine körleşmenin ağır bedeli olan canlı heykel oluşumuzun hesabı…

Yol haritasını yitirmiş, rehbersiz kalmış, hayat felsefesi parçalanmış, inancına, değerlerine yabancılaşmış olmanın hesabı…

Vicdanını susturmuş olmanın hesabı...

Hayat aynı zamanda bir hesap işidir.

Herkes insan olmaktan dolayı hesaba çekiliyor, çekilecek… Hayat bir imtihandır. Hayatın her anı bir imtihandır. Kaybedeni çoktur bu imtihanın…

“Ben kimim” sorusu rahatsız edecidir ama sorulmalıdır.

Ben kimim? Ne için varım? Nereden geldim? Nereye gidiyorum? Ölüm nedir? Hayat nedir? Hesap nedir? İnsan olmak ne anlama gelir? Üzerimdeki nimetler, şu muhteşem donanım ne içindir? Kudretim neye yeter, insan nelere hükmedebilir? Yoksa insan alabildiğine aciz mi? Kudreti de bu acizlik içinde mi tecelli eder?

İnsan gerçekte hiç bir şeye malik değildir ve insan gerçekte her şeye muhtaçtır…

İnsan “gerçeği” bulmadan gerçek ve kalıcı bir hayatı yaşayamaz, ondan geriye hatırlanacak bir yol, bir iz, bir ses, bir kelime, bir işaret ve bir iyilik kalmaz…

“Ben kimim?” Ben neye göre kimim? Ben kime göre kimim? Kendimi hangi değerlerle tartarım?

İnsan demek sorumluluk demektir.

Nedir bizim sorumluluğumuz? Nelerden sorumluluk duyarız, yürüyüşümüz nereyedir, baktığımızda neleri görürüz? Biz kimiz, kime bakarız, neleri görürüz, kim için yaşarız…

İnandığım şeyi yeri geldikçe tekrarlarım, insan idrakinden ve imkanlarından sorumludur.

Bize soru soran ve bize soru sorduran vicdanımız olduğu müddetçe, insanın yıkılışına bakmak istemez gözlerimiz, viranelerden gelen seslerden haz duymaz kulaklarımız.

Yolumuz netleştiğinde, yürüyüşümüz düzeldiğinde, bakışlarımız keskinleştiğinde, dertlilerin derdi derdimiz olur, dertlenmek ve dertleşmek isteriz biz de.

İnsan demek dert demektir. Derdin devası dertleşmekten geçer.

İnsan işe yaramalı, başıboş kalmamalı, yürüyüşü iz bırakmalı, baktığında yeni şeyler görmeli…

Ben kimim, biz kimiz? Hangi medeniyete aidiz? Nasıl bir gelecek tasavvurumuz var? Cevabı, insana bakışımızda…

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...