Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Hayatta öyle anlar olur ki, yaşadığı hali anlatmaya kelime bulamaz insan. Düşündüklerinden ve hissettiklerinden ibarettir insan. Davranışları da o his ve düşüncelerin etkisinde şekillenir.

Ya hisleri dumura uğramışsa, ya düşünceleri düşüncesizleşmişse... Elbette değer kaybeder, gözden ve gönülden düşer, muhitini yitirir insan.

/resim/site/sehit.jpg

Türkiye bugünlerde şehitlerine ağlıyor. Ölüm her yerde kol geziyor ve her gün birkaç tabutu örtüyor bayrak.

Duygu içinde duyarsızlık, düşünce içinde düşüncesizlik de tam bu ortamda dikiliyor karşımıza…

Hakkari de şehit düşen Murat binbaşıya Van''da devlet töreni, ardından uçakla İstanbul''a gelen naşı insanın içini acıtan bir utanç fotoğrafına dönüşüyor; Atatürk Havalimanı yer hizmetleri görevlileri bayrağa sarılı naşı uçaktan alıp bir kamyonet kasasına koyuyorlar, yanına da kişisel eşyalarını taşıyan bavullarını atmışlar…

Askerlerin omzundan kamyonet kasasına…

Bu utanç fotoğrafını gören eşi ne düşünmüştür o anda?

Şehadet mertebesine ulaşmış bir askere reva görülen, utanma duygusunu yitirmemiş herkesi utandırmaya yetecek kadar acı dolu bir fotoğraf bu.

Ne hayatta olanlarına, ne de ölülerine değer vermeyen, hayatı da ölümü de asaletle taşıyamayan bu hal bizim fotoğrafımızıdır.

Şehitlerini, tabutlarını, bayraklarını siyasete ve kendi küçük mücadelelerine alet eden bir büyük yozlaşmanın eseridir bu utanç tablosu.

İnsan niye ölür?

İnsan niye yaşar?

Ne uğrunda ölürseniz yücelirsiniz?

Murat binbaşının ölümü neden daha derin şeyler söylemiyor bize?

Neden daha düşünceli, daha hisli hale getirmiyor bizi.

Ardından döktüğümüz gözyaşlarımıza rağmen nasıl olur da ihanet ederiz ona.

İçi boşaltılmış bir hayat bana acı veriyor.

Mensubu olmaya çalıştığımız anlamsız kalabalıklar aldatıyor bizi, istila ediyor duygu ve düşüncelerimizi, esir alıyor davranışlarımızı.

İnsan bu, düşüyor kendi tuzağına.

Ve ben bütün bunları insanın yenildiğini düşündüğüm anlar olarak kaydediyorum.

Bu yenilmişliği de “yalnızlık duygusuna” bağlayıp, kendi olamayan, kendi duyuş ve düşünüş yolculuğuna çıkma cesaretini gösteremeyip, kalabalıkları sığınak gören, ona teslim olan içi boşaltılmış hayatların akıbeti olarak görüyorum.

İnsan başarabilseydi yalnızlığı, tek başına bir anlam taşımayı, değer ifade etmeyi, o anlamlı ve değerlilerin oluşturacağı birliktelik “uğultulu kalabalıklar” değil, en zengininden ve çok renkli bir “değerler dünyası” olacaktı.

Ne hazin bir hal ki, şehit tabutuna dahi haysiyetiyle sahip çıkamayan bir fotoğrafımız var şimdi.

Yalnızlık duygusunu kavrayabilseydik, o kamyonetin kasasında o tabutu eskimiş, işe yaramaz bir eşyayı taşır gibi taşımazdık.

Bir buruk hayattır içimize deyip gidiyor.

İçinde taze bir şehit olduğu halde yalnız ve garip bir tabut İstanbul''da.

Binbaşının naşını kamyonetin kasasında gören eşi ne hissetmiştir o anda?

Ne hissettirdik ona?

İnsan yalnız, yapayalnız.

Ölülerine sahip çıkamayan bir toplumun kendinden ürkmesidir bu.

Binbaşının oğlunun gözlerine bakarak “sen şehit oğlusun, bu şeref sana yeter, başın dik olsun” diyebilecek miyiz?

Şehide yapılan alelade bir kargo muamelesini nasıl izah edeceğiz?

Yalnızlık insanları olgulaştırır ve birleştirir aslında.

Sık sık sorarım bu soruyu; insan yalnızlıktan kurtulmalı mı?

Bilirim, yalnızlığın ürkütücü bir yanının olduğunu ama cevabım şudur; insan yalnızlığın yalnızlığından kurtulmalı.

Yani varlığının anlamına dair “derin” bir arayışa girmeli.

Hayatı sanal yaşayanlar, yani ona temas edemeyenler, onda bir nokta kadar dahi iz bırakamayanlar için yalnızlık duygusu ürkütücüdür. Onlar derinleşmekten korkarlar. Kalabalıklara karışmak, sloganların sesine kulak vermek ve dıştaki acılar kalbe inmediğinden içini acıtmayan fakat üzüntü iması taşıyan iki damla gözyaşı yeter onlara.

Halbuki insanlık hiç bu kadar yüzeyde değil, derinlerdedir.

Kamyonun kasasında taşınan Binbaşı Murat''ın naşı da bizlerin anlayamayacağı kadar derinlerdedir.

Derinlerde olan şey, yüzeysel bir hayatı yaşayan hissizlerin, düşüncesizlerin karşısına nasıl çıkabilir ki!

Şimdi düşünüyorum ki, insan yalnızlığa koşmalı.

Ancak yalnızken kendi olabilir, benliğinin gerçekliğiyle, yalınlığıyla karşılaşabilir ve yalnızlıkla keşfeder insan kendini.

Bütün birliktelikler yalnızlığımızı derinleştirmek içinse anlamlıdır. Ve hayat bir anlam arayışından ibarettir.

Binbaşı Murat o anlamı bulmuştur tek başına. O bir tabuta sığmaz artık.

Biz kamyonet kasasını reva görürken kötülüğü ona değil kendimize yaptık.

Çekilen o fotoğraf bizim sığlığımızın, sığ birlikteliğimizin fotoğrafıdır. Daha doğrusu yapayalnızlığımızın…

Sahte yalnızlıklar bunlar.

Hakiki yalnızlığın kemale erdiği an, yalnızlığın “derin ve anlamlı” bir hayata dönüştüğü andır.

Ontolojik yalnızlıklarımız mıdır bu hoyratlığın sebebi?

Ölüm niye bize anlamlı gelmez, “bizim için ölenlere” niye özen göstermeyiz?

Binbaşı Murat''ın yalnızlığı ile biz kalabalıkların yalnızlığı ne kadar farklıdır birbirinden. Birinde hayat başlar, birinde korkularla biter hayat…

Sır buradadır.

Kendine bir iç dünya inşa edemeyen, varlığı gövdesine sıkıştırmış ve kendinden sürülmüş insan için bende, “hayatın galibi yok” düşüncesi her zaman ağır basar.

Kalabalıkların birlikteliği içi boş yalnızlıklardır.

Baştan sona kaostur.

Bedeninin dışına olduğu gibi, içine de elbise giydiren insanlar, o boş yalnızlığı öylesine benimser ki, yalnız olduğunu bir an olsun hatırlayamaz. Gönül bağları değil, ten ve slogan yakınlığı vardır onlarda.

Değerlerden yalnızlaşmanın ağır bedelidir, içinde taze bir şehit olduğu halde bayrağa sarılı tabuta sıranda bir kargo muamelesini reva görmek…

İnsanı anlam ve değerler dünyasına taşıyan sahici yalnızlığın yükü ağırdır.

İnsan aslında yalnız yaşar hayatı.

İnsan yalnız yaşamalı hayatı.

Hayat, dışımızda değil içimizde yaşanır.

İçimizdedir ateş.

Gerçek hayat bir sır gibi yaşanır ve ancak yalnızlıkta fark edilir.

Tek tek sır yaşayanlardır “birlikteliğin” hakkını verenler ve çoğalanlar. Onların birlikteliği için bir mekan da şart değildir her zaman

“Birlikteliklerini” kalabalıklaşmadan, hissizleşmeden, düşüncesizleşmeden, davranışlarının idrakini yitirmeden yaşarlar.

Tehlikelidir kalabalığa ait olmak.

Kalabalık yutar, yitirir insanı.

Yalnızlığı içinde yaşatmalı insan.

Yalnızlıklar çoğalırsa, insana dair sürgünler, insana dair acılar tükenir.

Yalnızlığın büyüsünü keşfeden insan, bir başkası için yeni bir acı sebebi olamaz.

Hayata yenilmiş insanın bilinçaltında ''suçluluk'' olgusu belirir ve kendini saklamak için kalabalıklara sığınır.

Bazıları orada bir heykel kadar dik, bir heykel kadar katıdır.

Kendimizle barışık bir dünyamız olmadığından, ya kendimiz ya da başkaları mutlaka düşmandır bize.

Yaşadığımızı hayatla var olmayı tanımlayamadığımızdan, üretilmiş bir ''düşman'' üzerinden varlık biçeriz kendimize.

Yalnız olduğumuz için öldürürüz.

Savaşırız ki, herkes yalnız kalsın.

Bizde olmayanın başkasında olmasına da tahammülümüz yoktur.

Kaya gibi, kütük gibi, mermer gibi bir adam çıkar bizden, kalabalıklardan.

Kalabalıklarda alkış oluşturmakla meşgulüz. Benlik körüklemedir bunlar.

Binbaşı Murat''ın anlamlı ölümüne karşılık, naşının gördüğü anlamsız muamele, gerçek yalnızlığın kıvama ulaştığında, insanın bütün yalnızlıklarının bittiğini fısıldadı bana.

Yenilmişlik insanın kaderi değil, yenilmişlik insanın hatasıdır.

Kendini yenenler hayatın galipleridir.

''Anlam'' peşinde koşmayan, ''sürgününün bitiş düşünü'' kurmayan insan yenilmiştir.

Hayat kapısı her zaman ölüme açılır.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...