Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
51

Bildirimler

Karar verilmesi gibi dillendirilmesi de zordur “vedalaşma” gerçeğinin.

O anın tespiti de öyle.

İstenmese de sık yaşanan bir insanlık halidir o.

İçinde çok şey barındırır.

Her ayrılış önce duyguda belirir. Duygu derinleştikçe, düşüncede var olmaya doğru kararlı adımlarla ilerler. Ve nihayet sıra kaçınılmaz olarak söze geldiğinde yolculuk helal, yola direnmek azap olur.

Yolculuk ki, yaşadığın yerde kendini bırakmaktır bir miktar.

Yolculuk ki yaşadığın, güldüğün, ağladığın, koştuğun, durduğun, sevdiğin, nefrete uğradığın, anladığın, anlamadığın, anlaşılmadığın, düşünceye daldığın, düşüncesizleştiğin, umursamazlıklara yelken açtığın, bencillikle özveri arasında gidip geldiğin yerden başını alıp gitmektir bir miktar.

Sakin ve sorunsuz bir hayat tasavvuruna demirleme çabası; son tahlilde huzurdan çok alışkanlıklara boyun eğerek yaygınlaşan, farkındalık ve idrak yeteneğini tahrip ederek yol alan bir “sıkışmışlık duygusu” oluşturur insanda.

Zaaflarıyla idealleri arasına sıkışan insanın en anlamlı adımı olmalıdır; veda

Biliriz ki; dünya bir tek insanın bütün duygularına, düşüncelerime ve isteklerime cevap vermekte yeterince zengin değilken, nasıl olur da insan kendisini tek bir mekana, tek bir adrese, tek bir işe mahkum edebilir!

Yanlış tercihlere, yanlış zamanlara ve zamanla yanlışlanan mekanlara karşı “vedalaşma bayrağını” açabilmeli insan.

Veda edebileceklerinin çokluğu kadar özgürdür insan.

Aldanmışlığa başkaldırıp bir kere daha yola koyulmanın adıdır bizde veda.

Huzur; bir sonuç değil bir süreçtir ve hayatın içinde gizlidir.

Bazen kaçmaktadır kurtuluş, bazen de kalmakta

Başarı, yapıp ettiklerin değil, gitmen gerektiğini hissettiğinde, o lüzumu duyduğunda -için acısa da- arkana bakmadan gitmeye karar verebilmektir.

Buraya kadar, nasibin gerisi başka yerde diyebilmektir.

Zordur bırakıp gitmek.

Bizim buralarda insan, öyle kenarından köşesinden değil tam içinden bağlanarak yaşar hayatı.

Önemser hayatı ve hayatın içindekileri.

Eşyayı, kullandığı kalemi, oturduğum masayı, karşısında duran tabloyu, camın kenarına iliştirilen çiçekleri…

Ve en çok insan önemsenir, her şey gelir geçer ama insan kalır bizde.

Gitsek de götürürüz onları, ya da bir yaşanmışlık bırakırız geride.

Bir izdir bizden kalan.

Orada vedalaşmanın ağırlığı biraz daha derindir, vicdana baskı yapar, hayatın sonraki safhalarında yaşam tarzını tehdit edecek kadar güçlüdür sesi.

Vedalaşıp çekip gitsek de geçmişten, yaşanmışlıktan kalan bir iz, derin bir ses hep vardır içimizde, kurtulamadığımız.

Yaşanmışlık iyisiyle kötüsüyle bırakmaz yakamızı.

Nelerden ne kadar uzaklaşıyoruz, nelere ne kadar yakınlaşıyoruz?

Biz kimiz, nereye aidiz, nereden gelir nereye gideriz, vedalarımız kimden kime, nereden nereyedir?

Ayaklarımız yere bassa da; duygularımız veda öncesinde, fikirlerimiz de gelecektedir.

İnsan ki; kendine veda edebilmeli, alışkanlıklarına veda edebilmeli, huzur dediği şeye veda edebilmeli.

Anlık durumlar aldatıcıdır.

Hiç değişmeyen gerçek şu ki, insan aldanmıştır.

İnsan ki; zalim ve cahildir.

Hayatını zulümden ve cehaletten hicrete, büyük vedaya ayarlamalı insan.

Arayışın, kendini yenilemenin, fikir, ruh ve kalp seyahatine çıkmanın bir başka adıdır bizde veda.

İnsanın bedeni gibi, istidatları da, becerileri de, fikri de eskir, hatta köhneleşir.

Eskiyenden eskimeyene, ölümden hayata göç edebilmek için o “veda” duygusunu sürekli canlı tutmak gerekir.

Ne kadar çok ölür ve ne kadar çok dirilir insan bu fani dünyada.

Her günah bir ölümdür.

Her tövbe bir diriliştir.

“Süper duygu” ve “büyük fikir” suretine giren heva ve hevesler öldürür insanı.

Çare dünyaya, dostlara, eşyaya veda çektiğimiz gibi, günahlara da asil bir veda çekebilmektir.

Oruçla gelen rahmet, zahmetleri ortadan kaldırıp büyük büyük vedalar bırakıyor. Kendine takılan, nefsine demirleyen, arzularına yenik düşen biz insanlara özgürleşme, düne dair her şeye veda etme gücü ve iradesi verirken, yenilgiden zafer yolculuğuna giden yola da ışık tutuyor.

Aklımız yaşanmışlıkta, yüzümüz gelecekte.

Umudumuz veda ile gelen büyük göçte.

Bir veda sesi yükseliyor içimde...

Her zaman aklımda bir vedalaşma tarihi vardır.

Her şeye ve her yere vedalaşma.

Ey oruç, tut bizi, al götür.

Geride sadece bir vedalaşma kalsın.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...