Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
51

Bildirimler

Şehirler insana benzer, insan gibidir; kimi sığ, kimi derin, kimi efsunlu, kimi hikmetli, kimi karmaşık, kimi ürkek, kimi uzak, kimi yakın…

Yüzyıllar öncesinden yaşanmış ama hala yeni -bu zamana ait- gibi duran nice savaşlar ve nice aşklar birbiri ardı sıra geçerler şehrin içinden.

Zaman ve mekan dile gelir, ruhunu bulur o geçiş merasimlerinde.

O şehre yolu düşen her savaşçı kendi barışını arar, her aşık da söyleyemediği aşk şiirlerini…

Her şehir bir yolculuktur.

/resim/site/StPetersburg.jpg

Nerede yaşarsanız yaşayın, nereli olursanız olun öyle müstesna şehirler vardır ki, kıskandırır sizi, bir “ah” çekersiniz ta en derinlerden gelen.

İstanbullu olmasaydım, İstanbul''u tanımasaydım ne kadar çok kıskanırdım Rusya''nın kültür başkenti, bataklıkta açan gül şehri St. Petersburg''u.

Eskinin eskimediği, yeninin ancak ona uyumla kendine yer bulabildiği Çarların, Puşkin''in, Petro''nun, köprülerin, Katerina''nın, suların, Dostoyevski''nin, Neva''nın, renklerin, müzelerin, tarihin, beyaz gecelerin, seslerin, köprülerin ve heykellerin şehri St. Petersburg''u...

İstanbul, bu şehri kıskanmamı değil, sevmemi salık verdi bana.

İnsanlar gibi şehirler de sevilir, kimini fikren beğenir, kimini de gönülden seversin.

Şehrin ruhu bu sayılanların hepsinin üzerindedir.

Ve şehir esir alır seni, çıkıp gelsen de ondan kalır bir yanın.

Şehirler insan benzer, arzuları ve korkuları vardır ve en çok onlar etkiler insanı. St. Petersburg''ta arzu ile korku arasında gelgitlerle inşa edilmiş, muhteşem ama hüzünlü bir masalsı şehir.

St. Petersburg''u yazan Mustafa Armağan, bu büyülü şehri “Kuğunun Son Şarkısı” olarak tanımlamayı uygun bulur. Bilinir ki, kuğular en güzel şarkılarını son nefeslerinde söylerler.

Şehirler insana benzerler, şehirle insan arasında köprüler vardır, St. Petersburg da bu anlamda son şehirdir, yolcusu çok olan.

Geçmiş ve gelecek arasındaki mesafe kısadır burada. Mayıs''ın son günlerinde başlayıp Temmuz''un ortalarına kadar süren Beyaz Gecelerde, gecenin zifiri karanlığı kaybolur, ışıl ışıldır her yer.

Güneş batsa da kızıllığı kaybolmaz doğana kadar.

Öyle ki, bir kaç saat sonra battığı yerden doğar güneş.

Bu şehirde ne zaman ayrılık vakti gelse, o hüznü bastıran bir masalsı düş kurulur, aniden ve vuslat türküleri ümitle düşer dudaklara.

Yolculuğa çıkarır bu tür şehirler insanı. Orada canlı bir varlıkla iletişim ve etkileşime geçtiğini fark eder, şehirle uzun uzun konuşur insan.

St. Petersburg ki, sana köprüler atar, sesler bırakır, masallar söyletir, şiirler yazdırır...

***

Geçen hafta başında seçkin bir grupla St. Petersburg''a gitmek üzere yola çıktık. Çoğumuz, bir çok ülke ve bir çok şehir görmüş olmamıza rağmen, bu şehirle henüz tanışmamıştık.

Heyecanlı bir yolculuktan sonra ayak bastık, gezdik, gördük, tanıştık… Aslında yazının bu bölümünden sonra söylemem gerekenleri yukarıda içtenlikle söyledim, geç kalmış bir tanışma olduğunu hepimiz itiraf ettik.

Mekan algısı, estetik vurgu, sanat zevki, müzeler, düzen ve akıp giden Neva nehri büyüleyiciydi.

Yeni tanıştığımız bu şehir hakkında kendi aramızda konuşacak o kadar çok mevzu oluştu ki…

Çoğumuzun ortak noktası Beyaz Geceler gezisi ve St. Petersburg oldu, Neva üzerine kurulan onlarca köprünün bir benzeri -o ana kadar ayrı ayrı adacıklar gibi birbirinden kopuk duran- bizlerin arasında kuruldu.

Şehirler insana benzer dedim ya… İnsandan insana da köprüler kurulur, aşılması gereken engeller varsa.

***

Defalarca gittiğim Moskova''da bir anlam verememiştim, Rusların mağrur duruşuna. St Petersburg''la tanışınca bu duruşu ve bu duyguyu nihayet anladım.

Bataklık üzerine kurulan kültür başkentinden yükselen bir büyük meydan okumanın sesleri duyuluyor.

Beyaz Geceler gezisi sırasında beklenmedik bir davet üzerine, St. Petersburg''da Türklerin Ruslarla birlikte açtığı kız okulu ve erkek okulu olmak üzere iki kolejin mezuniyet gecesine katıldık.

Tamamı Rus öğrencilerle, Türk ve Rus öğretmenlerle tanıştık, konuştuk.

Rus öğrencilerin Türkçeye, Türklere ilgisine tanık olduk, Türk öğretmenlerin de Rus kültürüne vukufiyetlerine.

Öğrendik ki, 1995 yılında açılan bu okullar St. Petersburg''un ilk beş okulu arasına girmiş, her alanda kendinden övgüyle söz ettirir olmuş, hem Rusya hem de dünya çapında bir çok madalyalar kazanmışlar.

Başarının sırrını aradığımızda, karşımıza çıkan gerçek şu: öğretmenlik aşk işidir, oradaki öğretmenlerin hepsi mesleklerine aşkla bağlı insanlar ve bunun için sürekli köprü kuruyorlar, insanlar, şehirler ve ülkeler arasında.

Aşkla kurulan köprüler de yıkılmıyor, zamana ve zemine direniyor, çünkü gücü içinden geliyor.

Bu okullardan mezun olan Timofey Neşitov şöyle diyor: Matematik''te, Fizik''te, Kimya''da bu okuldan daha iyi eğitim veren okullar hem Rusya da hem de dünyanın başka yerlerinde vardır, ancak bu okulun ötekilerden çok önemli bir farkı var; biz burada iyiliğin millî değil, tüm insanlığın özelliği olduğunu öğrendik, her yerde geçerli olan bir dil öğrendik ki, bu da uluslar arası iletişim kültürüdür.

Bataklık üzerine bir şehir düşünü büyütme fikri ilk duyulduğunda olmayacak şey, hatta cinnet eseri olarak algılanıyorsa, bundan 12 sene önce Rusya''da, St. Petersburg''da Türk girişimcilerinin bir okul açma fikri de aynı oranda bir cinnet çağrışımıdır.

Eminim ki okul açma teklifini ilk duyduklarında Ruslar gayri iradi tebessüm etmişlerdir.

Çünkü o yıllarda Türkiye hakkında pek az şey biliniyordu. Hatta okulun ilk günlerinde yapılan bir ankette öğrenciler “Türkiye''yi nasıl biliyorsunuz?” sorusuna tereddütsüz; “çöl ve develer ülkesi” şeklinde cevap vermişler.

Aradan geçen 12 yıl büyük köprülerin kurulması için cinnetin ne denli gerekli olduğunu ortaya koymuş.

Şimdi Rus-Türk dostluğuna hizmet eden bir önemli merkeze dönüşmüş, oradaki Türk öğretmenler, öğrenciler ve okulları.

Okul Müdürü İ. Lipatova diyor ki, “Okulumuz iki ülke arasında köprü olan büyük bir ailedir.”

Bu işin içinde bir aşk var.

Dedim ya şehirler insana benzer.

Beyaz Gecelere doğru çıktığımız yolculuktan, St. Petersburg''da birbirimizi fark ve keşfetmiş olarak, kimi yeniden kurulan, kimi de unutulmaya terkedilmiş köprülerin yolcusu olma kararlılığı ile döndük İstanbul''a.

Anladık ki, bize de lazımmış; köprüler ve aşklar…

Aşkla inşa edilmiş köprüler…

Ve aşk ki güneşi battığı yerden doğuruyor…

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...