Canım çok sıkkın...
Hiç bir şey değişmiyor bu ülkede.
Hayat, kışlada kendi hüznünden ilham alan bir askerin yazdığı şiirin en kötü nakaratına takılmışçasına geçiyor bir kere daha.
Umutlarımız neredeyse günlük değişiyor.
Neyse ki, fikirlerimizi o kadar da kolay önüne katamıyor esen rüzgarlar.
Dedem, babam ve ben üçümüzün hayatı da ne kadar benziyor birbirine.
Üçümüz de darbelerle tanzim edilmiş bir hayata iliştirilmiş olarak duruyoruz.
Şöyle esaslı bir darbe olsa da bir daha darbeye ihtiyaç hissetmeseler diye geçiyor içimden. Fakat darbe yapanlar da biliyor ki, darbe çözüm değil ve onun için sürekli patinaj yapıyorlar. His ve heyecanlarına kapılıp darbe yapanlar, akılları başlarına gelince, ilk onlar darbeden kurtulmak istiyorlar.
Demirel, Baykal ve askerler de dedem-babam ve benden oluşan üç dönemi birleştiren üç önemli figür...
Onların etkin olduğu dönemlerde anlamsız, sığ ve kavgalarla elimizden çalındı hayatlarımız.
Ne yazık ki hepimiz aynı anda “beyhude geçti seneler” diyoruz.
Dün olduğu gibi bugün de yalanlarla geçiyor…
Taze taze bir kere daha öğrendik ki “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” demek de bir büyük yalandır.
Teorinin pratiğe uzak düştüğü ve ondan koptuğu gerçeğini kaç kez gördük.
Gerçek şu ki;
Egemenlik kayıtsız şartsız askerindir…
Egemenlik kayıtsız şartsız bürokratlarındır…
Egemenlik kayıtsız şartsız azınlık bir elitindir…
Egemenlik kayıtsız şartsız sermayenindir.
Egemenlik kayıtsız şartsız 11-2 hakimlerindir…
Gücün ve çapsızlığın sonucudur halka karşı yürütülen “egemenlik gaspı” eksenli hareketler.
Güç, devlet erkinin “derin kontrolüne” geçer, çapsızlık da teslim olmaya hazır kimi siyasilere ''görev'' tevdi edilirse, orada halkın dışlanması ve azınlığın çoğunluğa tahakkümü, kendi değerlerini dayatması kaçınılmaz olur.
12 yıldır röportaj yapıyorum. Üşenmedim, açtım dosyaları teker teker baktım, kimleri konuk etmişim, ne konuşmuşuz?
Canım çok sıkıldı çok…
İşte son 12 yılın başlıklarla bendeki özeti;
''Darbe lafından bıktık artık''-Deniz Baykal
''Hukuk işlemezse devlet zorbalaşır''-Sami Selçuk
''Hepimizin üzerinde baskı var''-Oltan Sungurlu
''İktidarı sorgulamıyoruz''-Ahmet İnsel
''Sahi nerede bu devlet!''-Atilla Yayla
''Bu Türkiye halkın tercihi değil''-Mehmet Altan
''Solculuk laikliğe indirgenemez''-İsmail Cem
''Türk solu değişimi görmeli''-Murat Karayalçın
''Demokrasi alabora olabilir''-Seyfettin Gürsel
''Kim sivil belli değil''-Ergin Cinmen
''Siyasete sivil baskı lazım''-Ali Rıza Bozkurt
''Askeri siviller öne itiyor''-Etyen Mahçupyan
''Türkiye''de gerçek sol yok''-Hasan Bülent Kahraman
''Birey devletten daha önemli''-Can Pakel
''Takma kafanı Ankara''ya''-Besim Tibuk
''Askerle polemik bir hataydı''-Bülent Arınç
''Laiklik demokrasi içinde olmalı''-İshak Alaton
''Bir sivil darbe lazım''-Recep Yazıcıoğlu
Ya bende problem var ya da sivil ve silahlı bürokratların, siyasilerin, hukukçuların, rektörlerin hepsinin sivil kılıflı uzantılarının demokrasiyi algılama biçimlerinde…
Hava günlük güneşlik ama canım şimdi daha da sıkıldı.
Çünkü değişen bir şey yok. Sorunlar aynı, yapılması gerekenler belli. Fakat bunları yapacak irade, kararlılık ve vizyon henüz belirmedi şafakta.
Devlete ve topluma sızmış “azınlık ama etkin bir blok” var değişime direniyorlar.
İsimleri, adresleri, amaçları çok bellidir.
O adresteki o isimler tarafından işgal edilmiş hayatlarımız.
Bunlar; asla demokrat değiller, özgürlük karşıtı tavır alırlar, statükocu, jakoben ve darbeci vasıflarıyla kıvanç duyarlar. Kendi toplumlarıyla kavgalıdırlar, ikna edemediklerini, saflarına çekemediklerini imha etmek için sonsuza kadar düşman bellerler.
Bunlar; azınlıktır ama güçlü bir koalisyon kültürüne sahiptirler. Dağınık gözükürler fakat hedef birliği yaptıklarından bir mekanda, bir amaç etrafında ve bir somut hedef gösterildiğinde çabucak belirirler. Medyada, iş dünyasında, bürokraside, sivil toplumda, siyasette, orduda… Kiminde kökleri kiminde uzantıları vardır.
Bunlar; düşmanlıktan beslenirler, “değerlere düşmanlık” yaparlar.
Cumhuriyet vurguları ve halk söylemleri de bir yalandan ibarettir.
Her şeyin yolunda gitmesi, ülkenin düzlüğe çıkması, dışa açılması ve itibar görmesi gibi olumlu gelişmeler onların huzurunu kaçırır.
Huzuru kaçanlar hırçınlaşır ve genellikle gece yarısı harekete geçerler.
Sorgulanması gereken bir zihniyete takılı kalmışlardır. Ayrımcılık yaparlar, tepeden bakarlar, “egemen sınıf” olarak nam salmaya çalışırlar. Suret-i haktan görünme gayretleri olur. Onlara göre ülke elden gidiyordur ve sürece el koymak lazımdır. Kurtarıcılığı kurtarıcı olarak görürler. Rol keserler, rol üretirler, korku salarlar… Vizyonları yoktur, düşmanlık merkezli eylemlerinden beslenirler.
Türkiye''yi darbelere sürükleyen, askerin kucağına iten, fakirleştiren, dünyadan koparan sürecin baş aktörü hep bu zihniyet olmuştur.
Çok konuşurlar ama boş konuşurlar.
İkinci postmodern darbe 27 Nisan da bu sorunlu zihniyetin omuzlarında kendine zemin bulmuştur.
Ömrünü tamamlamış solda duran bir zihniyet, 2007''de demokrasiyi tehdit edebiliyor. Ve bu toplumda başta devlet olmak üzere kimse demokrasiye sahip çıkmıyor, o tehdide boyun eğiyor.
Türkiye için askeri darbeden daha tehlikelidir, demokrasi kılığına girmiş sivillerin demokrasiye, özgürlüklere ve geleceğe yürüyen Türkiye vizyonuna ''içten'' ihanetleri.
Sivil ya da asker darbeciler bu cesareti nereden buluyorlar?
Hiçbir darbenin hesabı sorulmadığı gibi hiçbir darbeci de yargılanmadı bu ülkede.
Suç vardı ama ceza görmediler, aksine alkışlandılar.
“Darbe olur mu” sorusu yaşadıkça hiçbir şey değişmez, beyhude geçer seneler.
Son darbe de derin stratejilerle uzun zamandır planlanıyordu. Emareleri kendini göstermişti birkaç kez. Planlayanlarla taşıyıcılar buluşunca eylem dönemi başladı.
Biri yakın diğeri uzak olmak üzere iki hedefleri vardı.
Yakın hedef; AK Parti''nin meşruluğunu tartışma konusu yapıp onu yalnızlaştırmak ve iktidardan uzaklaştırarak siyaseti yeniden dizayn etmekti.
Plan uygulandı, birinci hedef gerçekleştirildi.
İkinci ve uzak hedef ise henüz masada duruyor…
Esasında birinci hedefin hedefiydi ikinci hedef.
“Laiklik elden gidiyor” sloganı asıl hedefi gizleme, ya da asıl hedefe varma yolunda atılmış “akılcı” bir adımdı. Çünkü gerçek başkaydı, Meclis iradesinin işgali ve AK Parti''nin uzaklaştırılmasından daha öte bir şey…
Bu rüzgarda ne mum yanar ne de bir ağırlık kalır.
Canım çok sıkkın…
Demokrasinin, bireyin, toplumun katilini gördüm ve elini kolunu sallaya sallaya ortalıkta dolaşıyor. Ne müdahale eden var, ne ardından ''katil'' diye bağıran.
Bu kaçıncı vakasıdır bilinmez.
İşinde usta olduğu aşikar…
Aklıma seri katil olma ihtimali düşüyor.
Bir dostum “Haziran''da yağan kar tutmaz” dese de canım çok sıkkın…
Seçimi de, seçeni de, seçileni de hiçe sayan demir gibi bir soğukluk var havada.
Malum küresel ısınma tehdidiyle mevsimler de birbirine karıştı.
Düzgün bir kış yaşamadık ki, düzgün bir yaz geçirme konusunda tereddütlerim olmasın…
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.