Yıllar önce sormuştu Ahmet Altan; İnsan neresinden değişir sorusunu. Nedense Altan''ın sorularını cevaplarından daha çok tutarım. Cevaplarının beni ıskaladığı yerde sorularına yakalanırım. Onun dik başlılıkla ve isyankar duygularla sorduğu sorulara çabucak kapılırım.
Bugün cevap verecektim, insanın neresinden değiştiğine. Fakat daha acil bir konu işgal etti gündemimi.
Cumhuriyet gazetesinin provokatif ve militarizm çağrıştıran reklamları, İlhan Selçuk''un diktatörlük özlemi taşıyan yeni senaryoları, Genelkurmay''ın beğendiği ve beğenmediği gazete ve gazetecileri irdeleyen ikinci andıç vakası, “devlet neresinden değişir” sorusuna öncelik vermemi zorunlu kıldı.
Sahi devlet neresinden değişir?
İlhan Selçuk''un siyah-beyaz ağırlıklı kağıttan cumhuriyetine göre devleti değiştiren tek güç ordudur. Yeni rolü “rol biçicilik” olan Selçuk yeniden sahne alıyor 2007 Mayıs''ına giderken. Orduya, CHP''ye, yakın dostu Cumhurbaşkanı Sezer''e, kimi sivil toplumculara, sağa park edipte gerçek adresini gizleyenlere uygun roller…
İlhan Selçuk''un ve onun gibi çağının çok gerisinde kalmış tiplerin kafa yapılarını Türkiye Cumhuriyeti''nin bekaası için tehlikeli bulurum. Sayılamayacak kadar arızaları var bunların. Dertleri, bir şekilde elde ettikleri konumlarını, güçlerini, iktidarlarını mümkün olduğunca uzatmaktır. İdealleri de, kendi naciz bedenlerinin ömrüyle sınırlıdır. Cumhuriyetten anladıkları, Türkiye Cumhuriyeti değil, cep cumhuriyetidir.
Onlar, korku üreterek, silahlı kuvvetleri arkalarına alarak, kimi üst düzey bürokratlara rol ve yol göstererek toplumu değiştirmeye çalışırlar.
Hadise şu ki, bunlar yıllardır devleti işgal etmişler, kimi kurumları ele geçirmişler, gerçeği gizlemek için de durmadan sanal tehlikeler, sanal durumlar üretiyorlar. Bu onlarda öylesine fabrikasyon haline gelmiş ki…
Bu gerçekle yüzleşmenin de zamanı geldi geçiyor.
İlhan Selçuk kabinesine dikkat.
Korkarım Selçuk''un etkisinde kalan emekliliği yakın bir üst düzey bürokrat, “benden sonrası tufan” mantığı ile “vuruşarak çekilme” siyaseti güdebilir. İşgal kuvvetlerinin ayrılırken, yakıp yıkması gibi bir durum canlanıyor gözlerimin önünde.
Neden insanlar konumlarının hakların vermezler, neden toplumla ilk temasta kazandıkları o büyük kredilerini hızla tüketirler. Neden ve neresinden değişir onlar?
İnsan neresinden tutunursa hayata orasından değişir.
Bu bir tuzaktır.
Kalp ufku olmayanların çok çabuk düştüğü bir tuzak.
Kimi askerler ne kadar meraklılar kurtarıcılığa, bin yıl sürecek süreçlere?
Son on yılda kaç kurtarıcı çıktı kışladan?
Şimdi neredesiniz, “kurtarıcılar mezarlığı” size huzur veriyor mu?
Yoksa vicdanınızın sesini dinleyerek “Eyvah aldandık” diyebiliyor musunuz?
Kimi kurtarabildiniz?
İlhan Selçuk cumhuriyeti ile gaza gelen siz malum paşalar, ne çabuk terk ettiniz rollerinizi.
İtiraflarınız bir bir dökülürken tarih sizi affetmeyecek.
Gördük ki, devleti değiştirmeye “balans ayarlı tankların” da gücü yetmiyor.
Devlet ve toplum kışladan değişmez, kışladan yönetilemez.
Son andıç vakasıyla ilgili Genelkurmay soruşturma başlatmış. Merak etmiş o dosyayı karargah dışına sızdıranı. Sorusu şu; içimizdeki köstebek kim?
Ne güzel…
Kabul edilemez bu haltı kim işledi, o emri kim verdi demiyor Genelkurmay. Yapılan iş doğru ama sızması yanlış, diyor.
İç düşman üretmekle, dostlarını da düşman görmekle,cepheyi genişletmekle kimse zafer kazanamaz. Bunlar Cumhuriyetimizi geliştiremez, küresel bir aktör yapamaz, demokrasiye, hukukun üstünlüğüne, bireyselleşmeye, özgürlüklere hizmet edemez.
Elbette askerin siyasete karışmasına karşıyız.
Çünkü eleştiri yurtseverliğin bir gereğidir.
Selçuk ve avanesinin, cep cumhuriyetleriyle servise koydukları “yaz saati” uygulaması akılcı ama sonuç vermeyecek bir provokasyon.
Bunlar arızalı halleriyle koca bir ülkeyi “otistik hasta” gibi görmek istiyorlar.
Otizm “içe kapanma hastalığı” olarak biliniyor. Bu hastalığa tutulana da “otistik” deniyor. Hastalık, önce kişinin zihinsel enerjisini “kendi içine” yöneltmesiyle başlıyor. Yavaş yavaş “gerçeklikten kopuşa doğru” gidiyor. Otistik, düş dünyasına sığınıyor ve insanlarla ilişki kuramıyor. Kişi, gerçeklikle bağını koparıp sanı ve varsayımlarla dolu özel bir dünyaya sığınıyor. Tamamen içe kapanıyor. Ruhsal dengesini yitiriyor.
Eskiler, alemi kendin gibi sanırsın derler.
Kağıt cumhuriyetçilerinin eylemlerini besleyen duygu; ülke sevgisi değil, toplumu korkutarak işgal ettikleri devleti daha fazla elde tutma çabası.
Hiç dertleri değildir şu tür sorular; Neden üretmiyoruz? Neden cumhuriyeti geliştiremedik? Neden demokrasiyi içimize sindiremedik? Neden toplum iktidarını çıkartamıyor? Neden bu ülkede hayat başlarken bitiyor. Neden bu ülkede hepimiz rüyalarımızın tam ortasında aynı anda uyandırılıyoruz? Neden düşlerimizde bile rahat değiliz? Neden bir kabile anlayışıyla yaşıyoruz? Neden duyarlı, tepkili, iç dinamikleri canlı bir toplum değiliz? Neden her otorite karşısında boyun eğiyoruz? Neden daha iyi bir hayata talip değiliz? Neden sahici bir kaygı taşımıyoruz? Bizim rüyalarımız bölündü, tamam yıllardır hepimiz aynı anda uyandırılıyoruz, peki bu durumun çocuklarımızın hayatında da sürüp gitmesine izin mi vereceğiz?
Hayır, artık böyle gitmez.
Çalınmış hayatlarımızı, ertelenmiş güzel günlerimizi geri verin…
İlhan Selçuk ve cep cumhuriyeti, siyaset ve iktidar heveslisi kimi askerler ve kimi bürokratlar, hukuku yok sayarak devleti yok etme fiilinin tam içinde olduklarının acaba ne kadar bilincindeler?
Orada neler olmuyor sorusunu, her kurum için sormak her bireyin hakkıdır ve kimse bunun önünü alamaz.
Bu ülkeyi korku duvarlarıyla öremeziniz, çünkü hukuk devlete sızmıştır artık.
Sahte cumhuriyetçiler için de işleyecek bir hukuk var.
İktidar hırsı herkese, ama en çok orduya, bürokratlara ve medyaya zarar verir.
Tabular yıkılıyor. “Rol biçici” İlhan Selçuk''un da “cumhuriyet takiyyesi” ile anlamsız çırpınışı bir yıkılışın sesidir.
Yıkılan bizim Türkiye Cumhuriyeti değil, onun, İlhan Selçuk''un cep cumhuriyetinin iktidarıdır.
Gerçeği gizleyen sihirli bir kağıt var Selçuk''un elinde; adı mevkute olarak Cumhuriyet.
Tekrarlıyorum; İlhan Selçuk ve çağının çok gerisinde kalan zihniyet, Türkiye Cumhuriyeti''nin bekaası için çok çok tehlikelidir.
Umarım siz de tehlikenin farkındasınızdır.
Umarım, yedi yıl önce ''itibarla'' gelen Cumhurbaşkanı Sezer, yedi yıl sonra Çankaya''dan giderken kendisine “biçilmek istenen rollere” aldırmaz ve biraz kayıpla da olsa ''itibarla'' gider.
Ahmet Altan''ın, insan neresinden değişir sorusu hala aklımda…
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.