Çocuk ne işe yarar?
Mehmet Gündem - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 18/05/2008, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Geçen hafta “Türkler nerede doğuyorlar” diye sormuş, cevap olarak son yirmi yılda dünyanın her yerinde doğduklarını kayda geçirmiştim… Bu “her yerde doğuş” ve “her yerde oluş” olarak nitelerken, izahını da Anadolu''nun mana ırmaklarının beslediği gönül çeşmesinden fışkıran dinamizmiyle yola çıkan “mefkure sahibi” Türklerle yapmaya çalışmıştım. Türkiyeli bir dünyadan söz açmış ve elbette bu “yeni dünyanın” içinde beliren “yeni insan”ın inşasında “fikir mimarı” olarak, kendisini ve ufkunu anlamakta zorlandığımız Fethullah Gülen''e işaret etmiştim.
Gülen ne yazık ki bu ülkede yeterince anlaşılmıyor, hatta yanlış anlaşılıyor.
Bu yanlış anlaşılma durumu, Türkiye için “fırsat” olan Gülen''i, Türkiye için “tehlike” olarak sunma noktasına kadar da varıyor.
Onu anlama konusundaki fikri, zihni ve ruhi bir egzersizimiz yok.
Kah eserden sanatkara, kah sanatkardan esere giderek “anlama çabası” yolunda birkaç yazı yazacağım sözünü de vermiştim geçen hafta.
Fakat bu haftalık bu önemli konudan affımı isteyerek, kısa bir parantez açıp bebekten, çocuktan ve tedailerinden söz etmek istiyorum.
Yani bizim yeni doğan kızımız Azra''dan…
Burak ve Esra''dan sonra üçüncü çocuk…
Azra 12 Mayıs akşamı doğdu. Annesi iki gün sonra taburcu olurken, Azra yoğun bakım ünitesindeydi. Anne ile bebeğin ayrılığı hala devam ediyor.
Bu durumda baba da hüzünlense de asıl acıyı “şefkat kahramanı” anne çekiyor…
Necip Fazıl;
“Annesi gül koklasa, ağzı gül kokan çocuk;
Ağaç içinde ağaç geliştiren tomurcuk...” diyor çocuğa.
“Biz akıl tutsağıyız, çocuktur ki asıl hür” mısrası da ona ait.
İdrak, anlama ve yaşama sınavındayız.
Yeryüzü ve içindekiler bir imtihandır bize.
İnsan her yaşta farklı hissediyor, farklı yorumluyor.
Yaş kırka doğru giderken bir kere daha baba olunca “çocuk ne işe yarar” diye soruyor insan.
Çocuk ne işe yarar sorusuna vereceğim cevap var;
Küçücük çocuk büyük bir dünyadır.
Tılsımlı bir cazibe merkezidir.
İnsanlığın masumiyet çağıdır.
İçinde her şey olma potansiyeli olan ve neredeyse her eve isabet eden bir cevher.
Kalp demektir çocuk.
Sevgi demektir, sevgi dili demektir, dua demektir.
“Odak”tır çocuk.
Rüya saatidir, düş vaktidir çocuk.
Hayata başlarken hayatın sonuna da gönderme yapar çocuk.
Yol yorgunu, nisyanla malul insanın durup yeniden düşünmesi, yeniden başlaması için gelir çocuk.
Gökyüzünün maviliğinden yüreğimize düşen bir diriliş çağrısıdır o.
Çocuk hem maziye hem de geleceğe gitmeye imkan tanıyan bir yol arkadaşıdır.
Bir bebeğin gözlerine bakarak insanlığın saadetine dair “büyük düşü” yeniden canlandırabiliriz biz.
Çocuk kendini merkeze koyarak cömertçe unvanlar dağıtır çevresine; annelik, babalık, dedelik, anneannelik, babaannelik, halalık, teyzelik, amcalık, dayılık, ağabeylik, ablalık, kuzenlik…
Çocuk toparlayıcıdır, hatırlatıcıdır.
Size de hatırlatır, sizi unutanlara da hatırlatır.
Beş-on yıldır görmediğiniz, unuttuğunuz, unutulduğunuz insanlar bir bebeğin doğumu ile yeniden ulaşırlar size.
Dostluklar kaldığı yerden devam eder.
Bebeğin çağrısıyla bir kere daha toparlanıyoruz..
Belki de bebeğin saflığı, masumiyeti çağırır onları bize.
Azra doğdu, ben unvanlardan insanlığa geçmeye çalışıyorum şimdi.
Babalık unvanından koparak “dünyaya girdiği gibi çıkmayı” talihlilik bilenlerin safında yer almaya…
Bebek bizi kalbe çağırıyor, vicdana davet ediyor, masumiyet diye haykırıyor.
O küçücük bedeniyle, muhtaç haliyle terbiye ediyor bizi.
İnsanın en büyük güce aczini idrak ettiğinde ulaştığını ilan ediyor.
İman artırıcı etkisi büyükmüş bebeklerin.
Allah büyük kudretini ne kadar da güçlü hissettiriyor bebek üzerinden.
Bir çocuk, bir bebek ne kadar da çok işe yarıyormuş.
Azra ile şimdilik yoğun bakım ünitesinde, o küvezin içinde biz dışında günde iki kez buluşup hal diliyle anlaşıyoruz.
Bu dil bana daha derin iman ve zamana hükmeden bir mefkure tahşidatı
yapıyor.
Bir bebeğin yüzü ile bir velinin yüzünün, bir bebeğin sözü ile bir velinin sözünün derinliğini düşündüm.
Bazen ikisi de en etkisi beyanını susarak yapmaz mı?
Kalbimin üzerinde, fikrimin derinliklerinde “büyük yük” taşıyorum şimdi.
Beni yeniden bir miras korkusu sardı.
Burak, Esra ve Azra''ya “güzel ahlak” bırakma mirası…
Bunun yolu “mefkure sahibi insan” olmaktan mı geçer acaba…
İçine bütün dünya çocuklarının sığdığı bir mefkure…
Dünyanın her yerinde doğan Türkler ile İstanbul''da doğan Azra bebek aynı dili konuşuyorlar hayata başlarken.
Bizden istedikleri de bu “temiz insan halini” sürdürmemizdir.
Onları “koruma altına alarak”, dil, fikir ve gönül birliğini daha da ileriye taşımamızdır.
Büyüklerin kalpsizliğine, büyüklerin nefsine, büyüklerin kinine ve büyüklerin kavgasına onları karıştırmamaktır.
Amaç insanlığın yeni çağını “bebek masumiyetine” daha yakın kılabilmektir.
Çünkü, bir tek çocuk için tehlikeli olan dünya, aynı oranda bütün çocuklar için de tehlikelidir.
Azra bir kere daha hatırlattı bunu bana.
Çare olarak imanın nuruyla aydınlanmış bir mefkureye sımsıkı tutunmayı bildim.
Dünya menfaatle çatışır ama çocukta buluşur, çocuk kalbi paradigmasında…
Çocuk girince devreye ırkları, dilleri, coğrafyaları siler dünyadan, orada sadece insan kalır.
Büyükler her çocuğu sever de, her çocuk her büyüğü sevmez, buna tertemiz fıtratı izin vermez…
Büyüyerek yitirdiğimiz ama vicdanımız tefessüh etmediği müddetçe aramaktan da geri kalmadığımız bir “rüyadır” çocukluk hali…
Her şey değişse de insanın özünde bir çocukluk var.
Ölünce içimizdeki çocuk, insanlık da ölür hızla.
Ve dünyanın her yerinde çocukların, çocuklarımızın hali neyse işte o bizim hayat hikayemizdir.
İyi bir hayat için, dünyaya söyleyecek sözü olan çocuk yetiştirmek lazım şimdi…
Tehlikeli bir dünyada yaşıyoruz…
Fırsatta, tehlike de çocukta…
Çocuk her şey olma potansiyeliyle geliyor, marifet ehlinin elinde insanı yücelten vasıflarla donanıp “fırsat” olarak beliriyor, her şeyi tüketenlerin eline düşünce de “tehlike”ye dönüşüyor…
“Büyüyen fırsat” ve “büyüyen tehlike” iç içe…
Çocuklara dünya gerçeğinden önce güzel masalları öğretmek lazım.
Elinde harita, aklında model isimlerle büyüsün çocuklar…
Haritasız büyüyen çocuklar nereden bilecekler, dünyada kendileri gibi çocukların yaşadığını.
En büyük yükümüz çocuklarmış meğer…
Eserimiz olan çocuklar…
Çocukları bedenimizle sahiplenmek kolaymış, onları ruhumuzla düşünmek ise ne kadar da zormuş...
Biz çocukları “sahiplenip” hayatlarını hırpalamışız ve bunu “sevgi” adına yapmışız.
Şimdi bu istila edeci, tüketici sevgiden arınıp, onları “emanet bilerek” kabiliyet ve istidatlarının inkişafına imkan hazırlamalıyız.
Kendimize benzetmek değil, çocukların kendi olmasını sağlamaktır başarımız.
“Sahiplik” rahatlığından, “emanet” ufkuna yolculuk başlıyor çocukla…
Bir çocuk üzerinden, çocukla münasebet tecrübesi üzerinden bütün insanlarla irtibata açık bir paradigma geliştirilebilir.
İnsan insana emanet…
Peki emanet edilen ve emaneti alan insan nerede?
Yeryüzünde, her yerde…
Eşref-i mahlûkattır insan, ama en fazla çocuk…
Azra''yı bekliyoruz, yeniden düşünmek, hataları telafi ederek yeniden yaşamak için…
Bize yeni bir fırsat veren Allah''a binlerce şükür…
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.