Bugün gözlerimin tesirindeyim.
Eskileri karıştırdım, Bosna''ya, Filistin''e, Irak''a gittim, yakın dönem savaşlarını canlandırdım…
En çok da ölü çocuk fotoğraflarına baktım. Daha doğrusu öldürülmüş çocuk fotoğraflarına…
Hiçbir ''kirli'' savaş benim savaşım değil.
Öldürmek için savaşmam,
İnsanı yaşatmak için savaşırım ben.
Her savaş, bir ''ölüm meydanı'' kurar bize.
Kendi ellerimizle öldürdüklerimizi, ölümüne göz yumduklarımızı seyrederiz o meydanda...
Bir de, bizden olan ölülerimizi seyredeceğiz orada.
Şehrin ışıkları kararır.
Ama en önce içimiz kararır.
Karanlığın en koyu noktasından ölüler birer birer savrulur mekansızlığa.
Boşluğa bırakılmışcasına bir korku sarar benliğimizi.
O andan itibaren ölülerden de, canlılardan da koparız biz...
Katılmasak da, bizim eserimizdir savaş.
Bir kere girince savaşa, yeni bir savaş her an dayatılır bize…
Yeryüzünün savaş hattı geçer Bosna''dan, Filistin''den, Irak''tan…
Ve bütün vahşetiyle içimizden.
''Bu sizin savaşınız'' diye dayatılan bir savaşla sürekli çalınıyor kapılarımız.
Ama, bu savaş benim savaşım değil.
İnsanı öldüren hiçbir savaş benim savaşım değil.
Savaş''ın ''son çare'' olduğu öğretilmişti bize.
Ne oldu da, ne değişti de, savaş bu kadar kolay telaffuz edilir oldu?
Ne oldu da, ölüm bu kadar acele ve bu kadar hoyratça istenir oldu?
İnsan nasıl öldürerek yaşar ki?
Bir bebeği öldürerek kim kendine huzurlu bir gelecek kurabilir ki?
Yanı başımızda masum bir halk gözlerimizin içine bakarak öldü kaç kez.
Onlar ölürken, bize bıraktıkları ''son bakış''ın silüeti peşimizi hiç bırakmadı, bırakmayacak.
Korkudan, kapanmasını istemedik gözlerimizin.
Genç, yaşlı, kadın erkek ve çocuk, o “masum” insanların, çırpınırken son bulan bakışları, savaşı ''ilk söz'' olarak kullanan biz savaşçıların kabusu oldu.
Savaş, barışta da bırakmıyor yakamızı.
Ölümleri sessiz sedasız izlemek de, bir tür savaşmaktır, savaşcılıktır çünkü.
Başlarken, ''bu benim savaşım değil'' diyor, kendimize erdem kumaşından elbiseler biçiyor, savaşın karşısında ''dik'' duruyorduk.
Ansızın, savaşçılar geldiler ve önce tutunduğumuz erdemimize dokunup, ''dik'' duruşumuzu yerlebir ettiler.
Savaşçılar, yendiler bizi.
O ana kadar ''benim olmayan savaş'', artık benim savaşım haline geldi...
Benim olmayan, ''benim savaşım'' başladı...
Çünkü, savaşın işgal ettiği ilk ve en önemli, en stratejik hedefiz biz…
Gitmedik savaşa, ama o geldi bize.
Savaşı, canlı canlı evlerimize taşımaya hazırdı ''sihirli kutu''.
Böylelikle, bombalar, evlerimizin içinde patlayacaktı.
Füzeler evlerimizin içine düşecekti.
Ölü gövdeleri evlerimizin içinde yeniden parçalanacak.
''Ölü çocuklar'' bizim çocuklarımızın yataklarına uzanacaklar.
Savaşın öldürdüğü her insan, evimizde, bizim şahitliğimizde bir kere daha ölecek.
Yeniden ölürken, bizdeki hayat damarlarını kurutarak ölecekler.
Sonra, çocuklarımızın rüyaları değişecek.
Korkacaklar, ürkecekler gittikçe küçülecekler.
Büyümeye nafile direnecekler.
En çok da savaşa ve ölüme dair kelimeleri kullanmaya başlayacak çocuklarımız.
Felaketimiz olacak, barış ve sevgi dolu küçük dünyalarını kendi ellerimizle yıkıp, kendi vahşi büyük dünyamızı önlerine serdiğimiz gün.
İstemesek de öğreteceğiz çocuklara savaşı.
Çocuklarımızı uzak tutamayacağız savaştan.
Gün geçtikçe savaş biraz daha ilerleyecek içimize doğru...
Bizim savaşımız olmaktan çıkıp, çocuklarımızın savaşı olacak.
İşte o zaman biz gerçekten savaşı kaybetmiş olacağız.
Çocuklara asla anlatamayacağız, öldürmenin mantığını.
Naif varlıkları isyan edecek yaptıklarımıza.
Ölü çocuk fotoğraflarını çocuklarla bakarken susacağız sadece…
''Neden çocukları öldürdüler?'' soruları karşısında ''akıllı'' bir cevabımız hiç olmayacak.
Susup geçiştireceğiz...
Biz sussak da, susmayacak çocuklar...
Soruları huzurumuzu kaçıracak…
Bakışları içimizi parçalayacak…
Öldürmenin, öldürerek var olmanın, insanın bozulmuşluğu olduğunu da anlatamayacağız…
İnsanlığın tükendiği anları da…
Savaş''ın enkazından çaresizliğimizi yüzümüze haykıran, utancımızı belgeleyen fotoğraflar kalacak geriye.
Bakıp bakıp çaresizliğimize hayıflanacağız.
En çok çocuk fotoğrafları dokunacak yüreğimize.
Karabağ''dan, Bosna''dan, Filistin''den, Irak''tan ölü çocukların fotoğraf galerileri oluşacak yığın yığın.
Utanç duyarak izleyeceğiz onları.
Ölü çocuk fotoğrafları...
Öldürülmüş çocuk fotoğrafları...
Ölüm gözlerinde okunan, aç ve ümitsiz insan fotoğrafları...
Karnımız tok, evimiz sıcak izleyeceğiz bütün bunları…
Bir çocuk ve bir tank...
Bir çocuk ve bir uçak gemisi...
Bir çocuk ve bir uçak filosu...
Bir çocuk ve bir ordu…
Paletleriyle, ruhumuzu parçalayan bir tank...
Ölümle susan bir çocuk ve çocukların ölümüne susan dünya...
Savaşmayan savaşçılar...
Savaştan geriye ne kalacak?
İstatistikler… İçi görüntülerle dolu gözler…
Yıkılmış kentler, yağmalanmış hayatlar...
Açlıktan kırılan insanlar, evsizler, yurtsuzlar...
Ölümü hayata tercih eden çaresiz, çelimsiz bedenler...
Korku, hayatının tümünü alıp götürmüş, hayallerini silip süpürmüş çocuklar...
Sonra; arşivlere düşen, koleksiyonlara giren yeni fotoğraflar...
Kameramanlar için ''orijinal'' görüntüler...
Yazarlar için yeni yazı konuları...
Siyasiler için yeni nutuklar...
Aileler için yeni ağıtlar...
Çocuklar için, bir daha geriye gelmeyecek, savaş öncesinden kalan, az da olsa o mutlu günlerin anıları.
Belki de o ''son mutluluk'' kareleri de kalmayacak, savaşın işgal ettiği çocuk hafızalarında.
Asla cevabı bulunamayacak sorular, çocukların çocuk kalplerinde...
Ve yeni savaşları, eski savaşların fotoğraflarıyla besleyen, duyguları nasırlaşmış savaşçılar...
Savaşın enkazından çıkan ölü çocuk fotoğraflarını hatırlayın…
Artık ne ölü çocukların, ne de diri çocukların gözlerine bakamayacağız eskisi gibi...
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.