Hani bin yıl sürecekti...
Mehmet Gündem - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 02/03/2008, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Bin yıl sürmesini planlanmıştınız ama olmadı, 28 Şubatçı öngörünüz on yıl bile dayanamadı...
Tarihte hangi ''av''ın mevsimi geçmedi ki!
''Soğuk şubat macerasının'' kudretli paşaları, emre amade siyasileri, anlı şanlı yazarları, büyük patronları, bürokratları, sendika başkanları, sivil destekçileri, yargıda ve üniversitede derece derece rol alanları…
Ey, ilkel hiyerarşiye boyun eymiş ''darbe cemaati'', şimdi neredesiniz?
Taksimatını keyfinize göre yaptığınız şan, şeref, itibar, kudret, makam ve mevkilere ne oldu?
Neden eskisi gibi gür çıkmaz sesiniz? Dağıldınız mı?
Devletin zirvesinden nereye düştünüz?
Kiminiz mezara girdiniz…
Kiminiz itibarı dibe vurmuş olarak eve kapandınız…
Aranızdan bütün varlıklarını kaybederek iflas edenler oldu…
Eski tüfek yazarlarınızın da hem kalemi kırıldı, hem de topallamaya başladılar…
Siyasi kanadınız da tarih oldu.
Şimdi hiç biriniz pervasızca dolaşamıyorsunuz toplumun içinde.
Ne oldu sizin ahkam kesen o pervasız hallerinize?
Yüzünüz yerde, üzerinize ''büyük utancın'' gittikçe kararan gölgesi düşmüş.
Büyünüz bozulmuş ve hayatın kenarına itilmiş değil misiniz?
“Zulüm ile abad olanın sonu berbat olur” sözünü bilirsiniz...
Biliyorsunuz ki hayatın gerçekleri sizi vakit geçirmeden cezalandırdı.
Çünkü hepiniz mesleklerinize, konumlarınıza ihanet ettin, topluma savaş açtınız.
Hukuku delik deşik ettiniz, laikliği din karşıtlığı olarak konumlandırdınız, bilimi altında her şeyi rahatça tezgahlayabileceğiniz bir örtü olarak kullandınız, seanslarla darbe ruhunu kışlaya çağırdınız, toplumu psikolojik harekatla kaosu körüklediniz, korku saldınız, siyaseti siyasi yandaşlarınızla etkisiz hale getirdiniz, demokrat ve özgürlükçü düşünür ve kalemleri susturdunuz...
28 Şubat bataklığının etkisi, bugüne var olan ''sorunların ömrünü uzatmak'' şeklinde yansıdı.
Ey ruhu darbe iştiyakıyla kirlenmiş darbeciler;
Gerçek şu ki; elinizin temas ettiği her şey hızla değer kaybetti. Kavramlar, kurumlar, insanlar hiç olmadığı kadar bu dönemde yıprandılar…
Siz hiçbir şeyi, hiçbir değeri muhafaza etmediniz.
Bu ülkeyi muhafaza edemediğiniz gibi, kendi itibarlarınızı da muhafaza edemediniz…
Darbe ruhu önce siz darbecileri mi çarptı yoksa.
Siz hiç itibarlı darbeci gördünüz mü?
Ya darbe kışkırtıcısı? Kaosa el kaldıranları?
Darbecilerin kalbi nerede atıyor biliyor musunuz?
Elbette tarihin çöplüğünde ve en diplerde…
Buradan bir kere daha ilan ediyorum, bundan sonra darbe olmaz, darbe teşebbüsü olur. Darbeye teşebbüs edenlerde bin pişman olur.
Türkiye değişti, toplum başkalaştı, akıl heveslere galip geliyor. Algılamalar değişti ve toplumdaki farklılıklar tehdit olmaktan çıktı. Laik kesim ile muhafazakâr kesimin bugün paylaştığı ''ortak yaşam alanı'' daha da fazla.
Makulleşiyoruz, konuşarak çözüyoruz sorunları.
Zorbalığa yer yok…Marjinallikler törpüleniyor...
Kim, nerede, ne planlıyorsa hızla gün yüzüne çıkıyor, hiçbir şey gizli kalmıyor.
Fikrini ve bedenini darbe hastalığı sarmış kimi çevrelerde “dış destek tamam, iç süreçler işliyor, darbe geliyor, safını belirle” yayınları sözlü ve yazılı şekilde başladı.
Felaket tellallığı yapan medya ayağı devrede…
Kurumsal kimlik sahibi “unvanlı” aktörler de öyle…
Gün boyu üç-beş provokasyona katılmakla sürece destek çıkan sokak eylemcileri de iş başında…
Darbe fanatizmi diye bir olgu var..
Bu arada sahneye çıkan başörtülü öğrenciler için “Aldığı eğitimi ifa edemeyecek olan ikinci sınıf bir kadın portresini özgürlükle alakası yoktur” diyerek işe renk katmaya çalışan, yetersiz mizahçı düzeyinde konuşan, eylemden ve fikirden yana yaşı geçmiş hukukçu emekliler de var. Toplumsal kesimleri ''rencide'', ''tahrik'' yöntemiyle huzursuzluğa çekme çabasındalar.
Bunlar ve benzerleri ısrarla kaos ticareti yapıyorlar.
Açık ve net bir gerçek ki, Türkiye''de ''emekliler'' diye bir sorun var…
Bu ülkede iki kesim ''kolay'' kandırılıyor, gençler ve ihtiyarlar…
Aman dikkat, sakın kanmayın…
Bazıları, emeklilik sonrası bünyenin taşıyamayacağı, heyecan dozu yüksek bir maceraya atılıyorlar.
Nasıl oluyor da, o kadar tecrübe, bilgi, birikim, yaş insanı biraz daha sakin, huzurlu ve sorumlu hale getiremiyor?
Neden hırçınlaşıp yoldan çıkıyorlar, neden bu derece savruluyorlar da, ülkeye, bilgi ve tecrübelerini aktarmanın tek yolunu kaos ortamında, olmazsa darbede görüyorlar.
Bu tipler ve bu türler ne dün ne de bugün memlekete, özgürlüklere, demokrasiye, istikrara hizmet etmiş değiller.
Yasakçı rektörlerin direnişine bakın, ne kadar da toplumun aklını çelmeye dönük duruyor.
''Rektör iradesi'' ''millet iradesine'' karşı…
Yeniden meydanlar ısınıyor, ekranlar saf belirliyor. 28 Şubat''ın mağduru kimi medya mensuplarında adeta hafıza kaybı yaşanıyor…
Yine topluma korku salarak ''saf genişletme'', dağılan ''darbe cemaatini'' toparlama gayreti içindeler.
11 yılın ardından hala yaşıyor 28 Şubat ruhu.
Nerede mi?
Yasakçıların zihninde... Üniversitelerde… Kimi paşaların damarlarında…
Ulusalcılıkla ün salmış çetelerde… Medyanın beynine sinmiş beyninde…
“28 Şubat''ın BÇG''si neyse bugünkü Ergenekon Çetesi aynıdır” yorumları yapılıyor. Üstelik çete içinde beş rektörün varlığından da söz ediliyor.
“Yeni ikbal projesi” olarak darbeye sarılanlar; büyük değişimi göremeyip de Şubat''tan kalma sendromla 2008''in Mart soğuğunda aklından hala darbe geçenler, duygularını darbeyle okşayanlar,
Size bir ''ibret vesikası'', ''yaprak dökümü'', ''hüzünlü son'', ''pişmanlıklar kuşağı'' olarak 28 Şubatçıları hatırlatırım.
İdrakiniz o kadar uzağı kavramakta güçlük çekiyorsa, aklınıza “Sarı kız”, “Ay ışığı” denemelerini, yetmezse 27 Nisancıları getireyim…
27 Mayıs 1960... 12 Mart 1971... 12 Eylül 1980 darbecilerinin sonu ise herkesin malumu…
Darbeye bulaşan, içeriden ya da dışarıdan destek veren, modern veya post modernine tevessül edenlerin hiçbirinde, itibarı ayakta kalan, başı dik, sözü tok adam bulamayacaksınız.
Akıbetinizin böyle olmasını elbette istemezsiniz.
Aklınıza başınıza alın, yenik düşmeyin duygularınıza ve duygudan körleşmiş çevrenize…
Üniversitelerde saf tutarak, öğrencileri kamplaştırıp vuruşmaya iterek, toplumu bölerek, hukuku çiğneyip özgürlükleri yok sayarak bir yere varamazsınız.
Sadece yaşayacağınız vicdan azabı ve giderek artan utancınız büyür…
Bir gazetede fotoğrafı yayınlandı; Kışkırtmalarınızla dolduruşa gelen bir öğrenci gurubu üniversitenin önünde başörtülü bir öğrenciyi hırpalıyordu…
Bu size keyif mi verdi, utanç mı?
Ne düştü içinize?
100 yılın fotoğraflarından birisidir;
51 yıl önce ABD Anayasa Mahkemesi siyahi öğrencilerin de beyazların gittiği okullara gidebilmesi önündeki yasağı kaldırır. Beyazların gittiği bir liseye 9 siyahi öğrenci kaydolur. Siyahi öğrencilerden Elizabeth Eckford''un okula girmeye çalışırken beyaz öğrencilerin sözlü ve fiili saldırısına uğrar. Arkasından öfkeyle bağıran öğrencilerden Hazel Massery 40 yıl sonra Eckford''dan özür diler, o gün yaptıklarından dolayı ömür boyu pişmanlık duyduğunu söyler.
Bizim en büyük utancımız ''utanmayı unutan'' siz darbeciler ve siz yasakçılarsınız…
Yapmayın bu ihaneti kendinize.
Hiç değilse ''vicdanınızın sessiz azabından'' haberdar olun.
Tarih başkalarına lazım olduğu kadar bize de lazımdır…
Belki de en çok aklından darbe geçenlere…
Bizim, hepimizin üzerinde duran, iyiliği ve iyileri korumak gibi bir insanlık ödevimiz var…
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.