Hayat dersleri...
Mehmet Gündem - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 09/12/2007, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Bir hadis hatırlıyorum…
“Yaşı kırka bali olduğu halde hayrı şerrine galip gelmeyen cehennemde yerini hazırlasın” diyordu.
Yaş kırka doğru giderken insan daha derinden sorguluyor hayatı, dünü, yapıp ettiklerini…
Hayatın çıkışı bitmiş de inişe geçilmiş gibi. Uzunda olsa kısa gelen meçhul bir zaman bekliyor bizi.
İnsanın yeryüzü serüveninde ''kırk'' tılsımlı bir rakam.
İnsanın aslının numunesi gibi, ya kemalat ya da bir büyük bozgun, acı bir hüsran.
Şimdi mazi olan kendi bireysel tarihime dikkat kesilmişken fark ettim ki, içimden ne kadar da çok imrenecek hayatlar gelip geçmiş.
Çok azı iz bırakmış bende, öğretici olmuş şu hayata dair!...
Hayat, kitaptan, bireysel tecrübelerden ve yaşanmış başka hayatlardan öğreniliyor.
İlahi Kitap''ın bilgisine ne kadar da çok muhtacız…
İnsana faniliğini, zalimliğini, cehaletini ve buna rağmen iyinin de kötünün de yolcusu olarak ebede müştak yanını hatırlatan bilgiye…
Hiçbir mazeretin geçerli olmadığı, pişmanlıkların fayda etmediği o büyük güne odaklanmaya…
Bu kitap sadece akla bilgi vermiyor, kalp ve vicdana da hitap edip ona kimsenin tesir edemediği kadar tesir ediyor.
İçinde başarıyı da başarısızlığı da aynı olgunlukta ve aynı edepte taşıyan yaşanmış başka hayatlara da ihtiyacımız var.
Bazen başarı olmadık şekilde küçültür insanı, bazen de yenilgi sürprizlerle büyütür…
Ve elbette bireyin hissederek, var olmanın, insan olmanın, mümin kalmanın sorumluluğunu duyarak yaşamaya, en az kendi kadar başkalarını da düşünme istikametinde gerekli ceht ve gayreti göstermeye ihtiyacı var. Bu da iradenin hakkını verip, gelecek tasavvuruna ve bir büyük ideale ram olmakla mümkün…
Bu gerçeği, kendini aşmakla başlayıp çağlara uzanan büyük hayatların yeryüzü serüveninde de görmek mümkün. İnsan hem tarihtir hem de gelecek. Eşya değil, insan ve adanmışlık mutlu eder onu.
İnsani, milli ve dini adanmışlıklar…
Demirden, tunçtan, taştan bir heykelimiz, ücra bir kasabanın meydanına ya da bir batı kentinin en işlek bulvarına dikilebilir. Bunu yapmaya paramız, konumumuz, önemimiz yetebilir ama dikilen pek az heykelin ruhu vardır. Şu fani ve maddi dünyada ruhumuzun heykelini dikmek o kadar kolay değildir. Orada para yetmez, aşkın bir şey gerek, insanlığa dair bir değer bırakmaktır bunun bedeli.
Gövdemizden sonrasını da kuşatan bir amel lazım bize…
Kırka giden yol gerçekten sarsıcıymış…
Pişmanlıklar…
Keşkeler…
İhanetler…
Kaçan fırsatlar…
Umursuzca geçen lakayt zamanlar…
Bir hiç uğruna harcanan insanlık kredileri…
Giden zaman geri gelmiyor…
İnsan olma fırsatları tükeniyor…
Hayat bitiyor…
Yapıp ettiklerinin, hayatının karnesinin yüzüne yansıdığını düşünürüm nedense insanın. Yüzünün kıvrımlarında, simasının renginde o yaşanmışlıktan izler taşıdığına inanırım.
Yüz ile kalp arasındaki mesafenin bilindiğinden daha kısa olduğunu da düşünürüm.
Yüzümün bozulmaması için bir kurtarıcı gibi, eskinin bilgisine ve eskinin duygusuna ihtiyaç duyarım.
Bu hem kalp balansı için gereklidir hem de hali hazırda elimizde olanın değerini idrak edip de ziyadesiyle şükredebilmek için…
Şükredebilirse insan; ne yokluk onu yoldan çıkarır ne de varlık onu bencilleşip, nankörlüğe, şükürsüzlüğe düşürür...
Kırka doğru giderken, insanın hayat derslerine duyduğu ihtiyaç artıyormuş. Çünkü bizdeki bilgi ham duruyor, henüz bir “yaşama sanatına” dönüşmemiş.
İnsana başarı lazımdır, bir de yaşanmış hayatları bilmek.
Hayat başarı ve başarısızlıktan ibaret değil, hayat bütün yönleriyle yaşanmışlıktan ve o yaşanmışlık anlarında gösterilen tavırdan, düşünceden, histen mürekkeptir…
Çünkü hayat denen şey, bizimle başlamadığı gibi bizimle de bitmiyor ve o sadece bizim tecrübemizden ibaret değildir, hayatlar arasında anlam, derinlik, boyut farkları vardır.
Hayatın bir gayesi var, var olmak, insan olmak, sorumluluk yüklenmek ve nihayetinde bütün bunların hesabını verebilir olmak…
Kırk yaş bu yolculukta sonu hatırlatan zirvede bir ikaz…
Mal, mülk, evlat... hepsi bir imtihan…
İnsanlığın kaderine derin bir imtihan düştü.
“İnsanı Allah''tan uzaklaştıran her şey” diye tarif edilen bulanık ve sisli dünyada bu derin imtihanın idrakine ulaşmak ve sırrına varmak da çok zor…
O bilgisine muhtaç olduğumuz kitabın işaret ettiği gibi, “Ne yani, şimdi insanoğlu kimsenin kendisine güç yetiremeyeceğini mi sanıyor? Ve ''ben (bu konumu gelmek için) kucak dolusu servet harcamadım mı'' diyor” dememek de zor.
Var olmak, varlık sahibi olmak insana büyük sorumluluklar yükler.
Varlık da yoklukta aynı derecede imtihandır.
Hayat özetle sabır ve şükür arasında gidip gelen ve ikisinin de derinleştiği bir yol değil mi esasında.
Yaş kırka giderken, hayır-şer endişesi gittikçe çoğalırken, son günlerde kendimi iyi yaşanmış bir özel hayatı dinlerken buldum.
İsmini vermeyeceğim, önemli bir iş adamı.
Dünya çapında başarılar yakalamış. Uzun ve bereketli bir hayatın içinden aynı zamanda zor bir döneme de seyahatler yapıyorum. Bu bir hayat dersidir aslında. İçinde her şey var ama en kalıcı olanı hayat bilgisi, yaşama sanatı…
Bütün yapıp ettiklerine insani, milli, dini sorumluluk ufku giydirmiş. Böyle olunca da, hali, kali ve fiili yaşı 80''e doğru giderken yüzüne mutluluk olarak düşmüş…
Bir bebeğin yüzüyle, hakkı verilmiş bir hayatın sahibinin 77''sindeki yüzü aynı masumiyette birleşir elbette.
O, dünya malını kalbine indirmemiş olacak ki, hayat onda telaş yerine sükunet, huzur ve daimi bir şükre dönüşmüş.Mülk sahipliğine aldanıp elindekini koruma kaygısına hiç düşmemiş, bunca varlığın bir emanet olduğunu bilip, hesabını verebilme gayreti hayat düsturu olmuş.
Gösterişten, eşyadan uzak, ilkelerine yakın bir sadeliği benimsemiş.
Tevazu ve mahcubiyet de karakteri olmuş. Şimdi fırsat oldu da konuşuyoruz, yaşanmış bir hayatın ibretlik anlarını yaşayandan canlı anlı diniyorum. Varlığından mahcubiyet duyan bir adam görmeyeli çok olmuştu. Yaş kırka giderken kendimi bir hayat üniversitesine kaydolmuş olarak buldum.
Benim için bir açık üniversitedir okuyabildiğim her hayat.
Kimsenin dünyalığında gözüm yok ama yaşadığı güzel hayata mirasçı olmaya talibim elbette…
Anladım ki, insanda bir davranışın tarz ve karaktere dönüşmesi için üzerinden uzun yılların geçmesi gerekiyormuş, bilmek yapmak için yetmiyormuş, bilginin hayat düsturuna varması irade ve gayrete bağlıymış… Bir hayat üniversitesine kaydoldum…
Şimdi, kitaptan, yaşanmış hayatlardan ve kendi muhasebemden ibretlik hayat dersleri alıyorum.
Yaş kırka yaklaşınca telaş da artıyormuş insanda.
Bize yaşanmışlık gerek, onurluca taşınmış yenilgiler, onurluca taşınmış başarılar… Bencilleşmeden toplumsallaşıp insani, milli ve dini büyük sorumlulukları duyabilmek için. Kendine değil, insanlığa aidiyet duyabilmek için… Yine de bir umut var, iyiliğe doğru atan, gönlüme yakın hayatlara meyilliyim şimdi.
Bir müddettir zihnimi meşgul eden hayat ile hatırat arasındaki karmaşık ilişki şimdi çözülüyor gibi…
Nostalji ve yapıp ettiklerinle övünme değil, var olmanın, daha doğrusu var edilmenin hesabına yoğunlaşmadır bunlar.
Tarihimiz, hatıralarımız, sözlerimiz, davranışlarımız, duygularız, düşüncelerimiz kaybolmadığına, kalbimize yerleşip yüzümüze yansıdığına göre…
Yapılacak şey insanın bütün gücüyle; o büyük hesap gününe konsantre olmasıdır…
Daha da çok şükretmek için bahanedir bunlar.
Zaman en etkili musahhihtir denir ya…
Kırka giden yolda bu gerçek oldukça net gözüküyor…
Hayat bizim yazdığımız bir senaryo şeklinde tezahür etmiyor, dirensek de gerçek kendini gösteriyor.
Bir gelecek nasıl kurulur, bir gelecek nasıl tasavvur edilir…
Hayat derslerinde bir kere daha anladım ki, ileriyi görmek için geriden de gelmek gerekiyormuş…
İnsanı kendi başına bırakmamak da lazımmış ki her bir insan bir dünya hayatı yaşar. Dünya ve içindekiler tehlikedir, aldatıcıdır, oyundan, uğraştan ibarettir. Ve kitap der ki, “…İnsan aldandı”
İnsan kendini yönetemez...
Yola “aldanmamak için” çıkmak gerek…
Şurada kırka ne kaldı ki!
Gelecek ve geçmişle övünmek ne mümkün…
Salihat ve hasenata yelken açıp tehlikeyi bertaraf etmek için son bir buçuk yıl…
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.