Hayat ve hatırat...
Mehmet Gündem - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 18/11/2007, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Hepimiz birer yolcuyuz.
Hayatımız sürekli yolda geçse de zamanla yol yorgunu olur, bizi yolda anlamlı ve dik tutan niyetimizle aramıza da mesafe koyarız çoğu kez.
Neden başladığımız gibi bitiremeyiz?
İşlerimiz, münasebetlerimiz, ideallerimiz neden çıkış hızında yol almaz?
Niçin zamanla koparız kendi inşaamızdan?
Neden yabancılaşırız; kendimize, muhitimize, yol arkadaşlarımıza… yaşanmış o günlerin temiz duygularına, bilgisine, yalnızlığın sancılı gecelerine, fakr-u zaruret içinde geçse de şükür dolu günlere, namüsait şartlara rağmen kurulan düşlere...
En masum ve en gerçekçi olduğumuz günler değil midir o “ilk zaman” halimiz.
Yoksa biz ideallerimizle harmanlandığımız, dünyayı değiştirecek gücü fikrimizde, aksiyonu ruhumuzda bulduğumuz günleri hiç mi yaşamadık!
Yaşadıysak, sonra ne yaşadık ve ne yaşamadık da böylesine koptuk o yürüyüş ahenginden.
Neden ve nasıl yabancılaşıyoruz kendimize, bireysel tarihimize.
Bazı şeyler mazide kalır mı gerçekten!
Hiç yaşamamış gibi olur mu insan?
Kopar mıyız yaşadıklarımızdan, bırakır mı bizi onlar.
Bu kopuş gibi duran şey, içinde toparlanma ihtimali de olan bir savrulmamadır sadece.
Yoksa bir bitiş, bir tükeniş mi?
Tecdit mi, inhiraf mı?
Hayat ile hatırat arasında sıkı bir “bağ” var.
Hayat insanı, insan hayatı etkiliyor, değiştiriyor, dönüştürüyor.
Kullananı pek az olsa da, insanın fıtraten filozof olduğunu düşünürüm.
Akıl büyük bir nimet, onu kullanmak yani düşünmek çok zor.
Her haliyle sancılı bir uğraş.
Düşünce eylemi bir insanda yaşıyor olarak varsa, bir hayatın tamamını kuşatır, tıpkı ahlak gibi.
Bazı şeylerin üçüncü hali yoktur.
Düşünenler için, düşünce, ibret, hikmet, öğüt ve nasihat vardır.
Hatıralara yoğunlaşmak da bir düşünce eylemidir.
Sevgide, aşkta bir düşünce işidir. Düşüncesiz sevgi, sevgi olmaz, aşk da aşk olmaz.
İnsan insanla nerede buluşur, sadece halde mi, mevcut zaman ve mekanda mı!
Elbette hayır, hem mazide, hem de atide buluşur dostlar.
Yani hatıralarda ve ideallerde.
Hepimiz birer “kökü mazide atiyiz”…
Maziye sadakat ve aynı anda bir gelecek tasavvuru düşüncesi de güçlü bir potansiyel olarak vardır insanda.
Akıl ve idrak sahibi her insanın himmetini yoğunlaştırdığı yer, “anlamı olan” bir varlık olma noktasıdır. Bunun için sorar, anlamaya çalışır, aldığı cevapları yine sorgular. Hem insan, hem de alemdeki öteki varlıkların var oluş biçimleri ve var oluş mücadelelerine dair gözlemler yapar. Bu meşakkatli hayat yolculuğu hatıratların içinden geçer, devam eder.
Yaşamak öğrenmektir bizde.
Akıl ve vicdan arasında test edilir insan.
Yaşanmış olanla yaşanacak olan arasında da bir “bağ” vardır.
Yaşanmış olan neyse, bir anlamda yaşanacak olanın habercisidir.
İnsan hem mazidir hem de gelecek.
Bu tür insanlar ve bu tür toplumsal yapılar, hem kendileri hem de toplumları için büyük birer fırsattır, çünkü savrulmayı, iç boşalmasını, anlamsızlaşmayı, değer kaybını, kimlik erozyonu, şuur yitikliğini önlerler.
İnsan bir yolcudur dedim ya, bir noktadan sonra yolculukta insan kendi izlerini yeniden yaşamaya koyulur.
Orada aynı şeyler değil ama benzer şeyler yaşanır ve bunlar zaruret cümlesinden bir ihtiyaçtır.
Duygu ve bilgi tazeleme ihtiyacı, adeta her şeye yeniden başlama, öze dönerek yola bir kere daha koyulma imkânı verir.
Bu birey için de böyledir, toplum için de böyle.
İnsan fıtraten filozof olduğu kadar, aynı zamanda cemaatçi bir yapıya da sahiptir.
İnsan bireysel gözükse de aslında sosyal bir varlıktır ve birlikte yaşar, birlikte yürür yolları. Birlikte yıkılır ya da birlikte dirilir insanlar.
Bazen yollar aşınır, bazen insanlar.
İnsanı duygu ve düşüncede besleyen iki damardan biri hatıralar, yani yaşanmış olanlardır. İkincisi de gelecek perspektifi, yani ideallerimizdir.
Hayat yolculuğu hatıratlardan geçerek istikbale doğru devam eder.
Hayat, hatırat ve gelecek çizgisinde işleyen bir süreçtir.
Yola ilk çıkış içinde acemilik barındırsa da duygu ve bilgi kirliliği barındırmaz. Niyet berrak, hedef açık seçiktir. Zamanla insan yorulur, niyet sorgulanır, yol kıvrımlaşır, hedeften sapmalar başlar, yolda kaymalar, düşmeler olur, metafizik gerilim azalır, ama çare geçmişin duygusuna ve geçmişin bilgisine tekrar geri dönmektedir.
Geriye anlamlı dönüşler olmayınca yoldan kaymalar kaçınılmaz olur.
İnsan insana muhtaç olmasa da insanın insana ihtiyacı vardır.
Bu ihtiyaç da çoğu zaman hatıralardan giderilir.
Yaşanmış olanın hatırı vardır ve her zaman önemlidir.
Hatırat dediğimiz şey “değerler” barındırır içinde.
Yaşanmış olan her şeyi değil, yaşanıp elenmiş ve değer olarak kalan, söze, davranışa, düşünceye, tasavvura anlam katan şeyleri sayarız hatırat cümlesinden.
Yüzü geleceğe dönük güçlü bir sestir o içimizde.
İyi bir hatıratınız yoksa iyi bir geleceğiniz de olmaz.
İnsan önce yaşadığından ibarettir, sonra da düşüncelerinden, ideallerinden ve yolda yürüyüşünden.
İnsanı en çok yaşanmış olan etkiler ve insan en çok duygudan, düşünceden beslenir. Onlarda hem mazide, hem halde, hem de atidedir.
Üçü arasında hayat-hatırat-gelecek ekseninde sağlıklı bir bağ kurulduğunda, yolculuk da kolaylaşır.
Biz hem düne aitiz, hem de geleceğe.
Şimdiye takılmamak için hızlı geçiyoruz bu zamanı.
Şimdiye takılınca aşınan yol değil yolcu olur ve yolda hatırata geçen hatırlı bir iz yerine, sadece aşınma enkazı kalır bizden.
İnsan bu yolculuğu değerini bulmak için çıkmamış mıydı yoksa!
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.