Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

İçimize düşmüş yazılmayı bekleyen kimi yazılar vardır.

Her yazarın içinde yazılmamış yazılar vardır.

O yazılar unutturmaz kendini, hatırlatır sık sık.

Bugün o yazılardan birisin yazmanın vaktiymiş meğer.

Kaç kere denedim ama olmadı, nereden ve nasıl başlayacağımı belirlemekte bilemediğim bir güçlüğü yaşadığım için erteleyip duruyordum bu yazıyı.

Geçen gün Zaman''daki köşesinde “Düşünen ve düşündüren insan” başlıklı yazısını okuyunca, benim yazının kapısı da suhuletle açıldı.

Kendini ele veren çok az cümle kurar, fakat o yazıda okurlarına karşı oldukça cömert davranmış, şöyle diyor;

“Ben, makamla mansıpla, dünyanın maddi zevkleriyle ilgisi olmayan değil, olamayan ve bu halimin bir iradi tercih değil bir mizaç zarureti olması sebebiyle bir faziletmiş gibi telakki edilemeyeceğini bilmenin ifade rahatlığını da duyan biriyim.”

Kendine hüznü “inşirah meltemine” çeviren bir düşünce adamadır o.

Ahmet Selim beyden bahsediyorum.

Duyarlılığına, nezaket ve seçkin üslubuna pek itibar ettiğim Ahmet Selim Bey hüznü “güzel duygu” olarak tanımlar.

Onun için “hüzne mahkûmiyet”, bilinenin dışındaki bir başka hüzündür.

Bu hüzün çok yakışır ona.

Ben onu tanımlarken zaman zaman “hüzünlü düşünür” derim.

Onun ihtiyaçlarıyla bizim ihtiyaçlarımız farklıdır.

Onun nefes almasıyla bizim nefes almamız farklıdır.

Onun duygu ve düşünce derinliği ile bizin duygu ve düşünce derinliğimiz farklıdır.

Onun anlayışıyla bizim anlayışımız farklıdır.

“İnsan ne kadar kendi hayatının müellifidir” sorusunu da cesaretle sorduruyor bu tür insanların sürekli “insan olma” gayretleri.

Dedim ya hüzünle yaşayan bir insan Ahmet Selim Bey.

Bu “yüksek yoğunluğa” rağmen o her mevzu da rahat ve derin konuşuyor.

Mesela; Mütefekkir ile Âlim''i birbirinden basitçe ayırıyor, ancak bu basitliğe itiraz etmek neredeyse mümkün değil; Alim olmak zordur, önemlidir; ama sınırlıdır. Biz çeşitli ihtisas dallarıyla ilgili çok âlim yetiştirdik ama yeterince düşünür yetiştiremedik, bunun sıkıntılarını da çok yaşadık diyor.

“Alim” diye tanımlayıp ancak o çerçevede algıladığımız insanın “alim olmadığını”, daha ötesinde onun “düşünen ve düşündüren bir insan” olduğunu işaret ediyor.

Ben onun yazılarını okurken hüzünlenirim.

Bu hüznü de bir “düşünce eylemi” olarak algılarım.

Her konuşmasında pek çok müşkülü halleder, akla yol bulur, duyguları da kolayca yakalayan cümleler kurar.

“İlimsiz düşünce uçar, düşüncesiz ilim donar” der ve bu kısır döngüyü kırmak için; hem dikkat ister, hem rikkat; hem sabır ister hem coşku; hem kudret ister, hem nezaket; hem tebessüm ister, hem gözyaşı; bunların bir araya gelmesi, itidal ve bütünlük şuurunun çok yönlü tefekkür emekleriyle, yardımlarıyla mümkün.

O anlamayı, idrak etmeyi kalaylaştıran bir insandır, ama “kolaylaştırmak iyidir ve kolaylaştırmak kolay değildir.”

“Kolaylaştırmanın zorluğunu anlayabilme nasibinden de o kadar uzak durmayın!” çağrısının anlamı büyüktür.

Ona göre; asıl değerli düşünürler, düşündürmeyi amaçlarlar.

Yine ona göre; düşündüremiyorsan, eğitemezsin; düşündüremiyorsan, yaşatamazsın; düşündüremiyorsan, akışın devamlılığını sağlayamazsın.

Düşündüreni anlayan bir sevgiden söz ederken, saygıyı ve minnettarlığı önde tutan bir şuurdan bahis açar.

Hüzünle yaşayan bir düşünce adamı.

Kendini değil bizi, geçmişi, geleceği, insanı düşünen bir adam.

Zor bir duruş, zor bir tercih.

“Her ne kadar makamla mansıpla, dünyanın maddi zevkleriyle ilgisi olmayan değil, olamayan” dese de o “duruş” aynı zamanda bir iradi tercihtir.

Ve nihayet bu “özenilen” bir “hayat tarzına” dönüşmüştür onda.

Ülke olarak içine düştüğümüz ve o günden beri krizlere müptela haline geldiğimiz “Fikrî samimiyet” yoksulluğu da, “hakikat sevgisi” züğürtlüğü de bu yaşam tarzında mücadelesini verdiği iki büyük problem alanıdır.

Vicdanlı bir düşünce adamı için dert bitmez bu dünyada.

Zaten onları canlı tutan, zaman ve mekan ötesi anlam boyutuna taşıyan bu “dert yüklenme” potansiyelinin derinliğidir.

Kimimiz dünya malını nimet bilir, en çok ona şükrederiz.

Kimimiz de düşünebilmeyi, düşündürebilmeyi, sevmeyi, sevebilmeyi, duyabilmeyi, hissedebilmeyi, idrak edebilmeyi, hüznü… hakiki nimet bilir çok çok şükrederiz.

Ahmet Selim bey talibi az sayıdaki bu ikinci kısımdaki insanlardandır.

Onu sürekli o yalda görmek, -hakkıyla yoldaşlık yapamasak da- bizim mutluluğumuzdur.

Çünkü yol bu “sadık yolcuları” sayesinde yerinde duruyordur.

Biliriz ki yolcular aynı zamanda o yolun bekçileridir.

Yazının bir yerinde demiştim ya, o kendisi için değil, insan için, insanlık için düşünen bir düşünce adamıdır.

Kimi sevgiler öldürür, kim sevgiler yaşatır bizi.

Bizi kendisi için sevenleri de gördük, bizi biz olduğumuz için severleri de tanıdık.

“Yaşatan sevgileri” uzaktan da olsa biliriz biz.

Ahmet Selim''in halinden öğrenmiştim;

Hüzün derinleştikçe, insanileşir ve içinde paha biçilmez düzeyde bir düşünceyi de, sevgiyi de barındırır.

Bize “karşılıksız seven”, “karşılıksız düşünen” insanlar lazım.

“Yaşatan sevgiyi” ve “düşündüren düşünceyi” onurluca taşıyan insanlara ne kadar da çok ihtiyacımız var.

Ahmet Selim beyi tanımayı, okumayı, dinlemeyi…

Düşünceli, duygulu, duyarlı, dikkatli ve rikkatli, sevgili ve hüzünlü, her daim mutedil ve temkinli “insanlık haline” şahit olmayı nimet bilmenin hüznü ile…

Bilirim insanın insanda nasibi vardır.

Kim bilir daha kimlerde nasibimiz var.

Acaba nasip bekler mi, gelip kendiliğinden bizi bulur mu, yoksa onun varlığına inanıp yola çıkıp aramak mı lazım.

En kötüsü nasibimize nasipsizliğin düşmesi olurdu.

Ahmet Selim beyin duruşu, “şeklen yaşamaya” da bir büyük itirazdır bizim buralarda.

Öğrendiklerimizle değişiyor, “tenezzül ettiklerimiz” ve “tenezzül etmediklerimiz”in listesi…

Ben o muhitte, gönül diyarında, fikir dünyasında her defasında zorları çözmüş ve kolaylaştırmış “kalıcı bir insanlık abidesi” aradım ve buldum.

Başka bir ses, başka bir duyuş, başka türlü söylenmiş sözler…

Ona bir kere gönülden selam verseniz, bir kere kapısını çalsanız, eminim ki “unutulmazları” arasında kendinize hatırlı bir yer bulursunuz.

Bütün bunları “faziletmiş gibi telakki edilemeyeceğini” bilmenin ifade rahatlığına sığınarak yazıyorum.

“Samimiyet hissi” kimi cümlelerin kuruluşuna cesaret veriyor.

“Cehalet” de aynı fonksiyonu icra edebilir…

Bilirim; bu kadar anlayışsızlık içinde, bir insanı anlamanın ne denli zor olduğunu…

Dilerim “inciten” olmamışımdır…

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...