Sırma saçlı, siyah gözlü beş yaşında bir çocuğun ölüm haberini okumak kime iyi gelir.
Bana iyi gelmedi, gelemez.
Bir isyanın içindeyim.
İsyanım kadere değil..
Caddelere, sokaklara ölüm tuzakları kuranlara, insanlığını yitirmişlere.
Ölüm izleyicisi olanlara, arsızlara.
Sorumluluklarını yerine getirmeyen, nasırlaşmış kalıpların dayattığı hoyratlıkla insana davranan yetkililere.
Dilara beş yaşında sevimli mi sevimli bir çocuktu. İstanbul''da, Bahçelievler''de annesinin elinden tutmuş yürürken korna sesinden irkildi, korktu ve yol kenarına doğru koştu. Adımlarını attığı yer, üstü kartonla kapatılmış bir rögardı. Kartona bastı ve kayboldu. Düştüğü kanalda kilometrelerce sürüklendi. Minik bedeni karanlıkta, suyun içinde kim bilir nasıl çırpındı, nasıl can verdi. Aramalar sonuç verdiğinde ancak küçük kızın cesedine ulaşılabildi.
Baba, sabah sarılıp öperek ayrıldığı kızı Dilara''yı aynı günün akşamına doğru ıslak ve ölü bedeniyle kucağına alabildi sadece.
Baba, gözbebeği kızı Dilara''nın öldüğüne inanamadı, kurtulur diye hastaneye götürmek istedi.
Öpüp öpüp kokladı…
Ne yazık ki Dilara çoktan ölmüştü.
Ölü kızını bağrına basan babanın fotoğrafı insanı ta yüreğinden sarsıyor.
Baba kucağında sımsıkı tutuyor ölen kızını.
Önce Babanın gözlerinde belirdi ölümün çaresizliği.
Dilara''nın üstündeki pembe mont da solmuştu.
Anne Songül de çaresiz…
Bir anlam veremedi bu ölüme.
Belki de bir daha gülmek istemeyecek. Kim bilir kaç zaman gözleri dalıp dalıp gidecek ve o gözlerinin sabitlendiği yerlerde kızını arayacak, hayal kuracak, sesini duyacak, kucaklayacak, sevecek Dilara''yı. Ansızın bir sesle irkilecek ve acı gerçekle tekrar tekrar yüz yüze gelecek.
Bir daha tarayamayacak o güzelim saçlarını Dilara''nın.
Gerçek şu ki Dilara öldü.
5 yaşında kızı olanlar Dilara''nın ölümünü nasıl karşıladılar?
Ölüme seyirci kalanlar ve ihmalleri yaşatanlar için ölüm ne işe yarar?
Rögarın üzerini kartonla örtmek kimin marifetidir?
Kaç paradır rögar kapağı?
İnsan hayatı kaça gider buralarda?
Kazandığınız paralara ölümün kokusu sinmez mi?
Kim sorumludur bu ölümden?
Neden tedbir alınmaz, neden insan hayatına önem verilmez bizim buralarda?
Bu ülkede ölümlerin hesabı sorulur mu?
Hayatın bir anlamı var mıdır?
Yargı sadece siyasal alanda mı işler?
Rejime duyarlılık gösterildiği kadar, içinde bir nebze olsun insani hassasiyetler de taşımaz mı?
Dilara''nın neden öldüğünü, annesine, babasına, arkadaşlarına ve 5 yaşındaki çocuklara kim nasıl anlatabilir?
Ölüm neden bu kadar kolay bu ülkede?
Sonu ölüm olan bu büyük ihmalin hesabı sorulacak mı?
Sonu ölüm olan hangi büyük ihmallerin hesabı soruldu ki bu ülkede?
Kimin işidir ölüm çukurları açmak, ölüm tuzakları kurmak?
Dilara''nın evine kim taziyeye gidebilecek, hangi yetkililer ölüm karşısında rahat ve pervasızca konuşabilecekler?
''Sorumsuzluk topu'' kimler arasında gidip gelecek?
Bir çocuğun ölümü susturmayacak mı sizi?
Yüreğiniz yetecek mi, o caddeden bir daha ''yetkili'' olarak geçmeye?
Adınızı ve yüzünüzü saklamayacak mısınız?
Vicdanınız sizi neye mahkum edecek?
Küçük kızın ölümü utanmanıza yetecek mi?
Yastığa başınızı koyduğunuzda gözlerinizin önünde neler canlanacak?
Ey çukur kazıcıları,
Ey mezar kazıcıları,
Hiç yüreğiniz sızladı mı, gözünüzden iki damla yaş geldi mi Dilara''nın ardından?
Devletiniz nerededir, ne yapar?
Neden kural koymaz, denetlemez, neden korumaz insanlarını?
Ne kadar sorumluluk duyar Dilara''nın üstü kartonla örtülü rögara düşüp ölmesinden, cesedinin kilometrelerce sürüklenmesinden…
Vatandaşının ölümüne ve hayatına nasıl olurda ilgisiz kalır devlet?
İnsanı yaşatmayan devletler niye yaşarlar?
Umursamazlığınızla daha kaç çocuk öldüreceksiniz, yoksa siz ölümden mi besleniyorsunuz?
Sizin hiç küçük kızınız öldü mü?
Üzerine titrediğiniz, bakmaya doyamadığınız, geceleri uyanıp birkaç kere üstünü örttüğünüz ve yanaklarına buse kondurduğunuz biricik kızınız…
Bir gün yolda yürürken elinizden kayıp ''yetkililerin'' açtığı bir ölüm tuzağına düşse ve siz saatler sonra cesedine ulaşsanız…
Kucağınızda bir ceset olduğu halde çaresizce yere yığılıverseniz…
O anda ne yaparsınız?
İsyan…
Kadere değil.
Bu topluma başarısızlığı, duyarsızlığı, beceriksizliği kader olarak sunanlara…
Kurdukları ölüm tuzaklarıyla övünenlere...
Ölüm izleyicisi olan arsızlara isyan...
Bir de boş gözlerle bakıp ''vah'' çeken, hissiz, tepkisiz, hayattan kopmuş kalabalıklara…
Ey kalabalıklar;
Neden sormazsınız ölümlerin hesabını?
Yoksa devlete rağmen yaşamayı hak etmiyor mu çocuklar…
Sevmez mi çocukları devlet?
Bilirkişi Dilara''nın düştüğü lögarın başına devlet adına geldiğinde, ölçüp biçecek ve hükmünü verecek;
Dilara''yı kendi ölümüne sebebiyet vermekten suçlu bulacaklar, ya da devlet vicdanıyla yüzleşme cesaretini gösterip hesap verecek ve daha büyük ölümlerin önüne geçecek…
Biliyorum ki, insan hayatının ucuzladığı ülkelerde devlet yüceltilir.
Sahi insan hayatı kaça gider buralarda?
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.