Seçmen, seçilen, sandık, oy ve 22 Temmuz. Bu kelimelerin bileşkesidir seçim.
Yine seçiyoruz, ama kimi ve nasıl?
Her seçim bir tercihtir. Son tahlilde her tercihin de bir sonucu vardır. Sonuçlar, kimi zaman hayatı, olmazsa hayata dair nüansları değiştirir, kimi zaman da mevcut durumun değişmeyeceği gerçeğini perçinler, bir adım daha ileriye giderek şartları insandan, toplumdan yana daha da ağırlaştırır.
Sandığa giden yolda adımız var, sandıkta sayıya dönüşüyoruz, sandıktan düşünce de unutuluyoruz.
Kısaca seçmen diyorlar bize. İhtiyaç duyduklarında bizi çağırıyorlar, miting meydanlarına, sandık başına. Bilmiyorlar ki, oylarımız gönülsüzleşiyor bu tek taraflı iletişimde.
Hayatımızı kolaylaştırmak değil, amaç iktidara giden bataklı yolu bizimle kurutmaktır esasında.
Seçmenin adı yok ki, bir tercihi olsun. Bu halimizle biz “negatif seçmeniz”, huzursuzuz.
Seçenin, seçilenden daha önemli olduğu gün oylar demokrasiye hizmet edecek.
En baştan adımızı elimizden alıp yerine sayıları verseler belki bu kadar kaçmayacak huzurumuz. Fakat yola çıkarken adımız yerinde durduğundan huzurumuzu kaçıran -her şeye rağmen yaşayan- umutlarımızdır.
Ne fikirlerimiz ne de gövdemiz barikatları aşıp sandığın ötesine geçemiyor…
Sandığa gömülen her defasında biziz, bir avuç oyla hipnoza yenik düşen biz.
Sandığın dibini gören neden başarısızlığı tescillenmiş, seçim kaybetmiş liderler değil de biziz?
Şöyle soralım soruyu, neden oylar demokrasinin pek fazla işine yaramıyor bizde ya da hangi oylar demokrasiyi güçlendirir?
Sloganlarla yönlendirilen bindirilmiş kıta oyları mı?
Düşünen, sorgulayan, hesap soran, kendini önemseyen, dayatılan isimsizliğe başkaldırıp yan yana durduğu halde tek tek var olmaya yetkin bireylerin oyları mı güçlendirir demokrasiyi?
Rakamlarla oynanıyor, tıpkı kalabalıklarla oynandığı gibi.
Kalabalıkların isimlerini silseniz de, bireylerin izlerini silemiyorsunuz hayattan.
Bize var-yok arası bir muameleyi reva gördüğünüzden demokrasiniz işlemiyor, “müesses nizam” her defasında yeniyor sizi.
Ey kendini “seçilmiş” zanneden siyasiler; bilin ki, bize asıl ihtiyaç duyacağınız zaman sandıktan sonraki zamandır. Sandığa kadar kimsenin sesi çıkmaz, ama her seçimden sonra “hazımsızların” hedefindedir demokrasi ve meclis. İşte o anda biz tabandan siyasete ve demokrasiye sahip çıkmazsak başınıza nelerin geleceği, gelenlerden bellidir. En iyisi siz bu halka var-yok muamelesinden vazgeçin ve ona sandığı aşan daha derin bir anlamla bakın.
“Sandık demokrasisi” yetmiyor, sandıktan çıkan sonuca sahip çıkacak bir halk lazım.
Kontrolsüz güçlerin sürekli tehdidindedir demokrasimiz.
Türkiye''de bu tür, yani seçilenin uyanıklık gösterdiği, seçenin seçtiğini zannettiği “bilinç sorunlu” bir seçim anlayışı bitmelidir.
Seçilenin değil, seçenin daha önemli olduğu yeni bir dönem önümüzdedir.
Halkını kalabalık, isimsiz, rakamdan ibaret gören toplumlarda seçilen daha önemlidir. Orada siyaset gereğinden fazla ciddiye alınır, normalleşme süreci yaşanmaz, siyasete büyük ve aşkın anlamlar yüklenilir, demokrasi göstermeliktir, rejim tehdit altında algılaması yaygındır, değerler çatışması sürekli körüklenir, devletle toplum arasında uçurum vardır, derin bir elit iktidar hükümeti de rahat bırakmaz, çeteler cirit atar, darbe sözü pek sık konuşulur, darbecilerin sesi hep gür çıkar, muhtıralar verilir, hukuk siyasallaşmıştır, siyaset kurumu kan kaybeder, kimlikli siyasetin kalesi yıkılır, liderler ölünceye kadar lider olarak kalırlar, üslupsuzluk her yere hakim olur, seçim meydanlarında sözler, afişler, fikirler ve ruhlar kirlenir.
Çünkü bizde her seçim bir büyük taarruz gibi yapılır.
Sandık başına duygu yüklenmiş aidiyetle, olağanüstü tepkili, biraz akılcı ve en çok da mecbur kalarak gideriz.
Vicdanımız ile aklımız ne büyük çelişkiler yaşar, varlığımız yalnızca bir oya tahvil edildiğinde.
Fazla bir bilinç yok oylarımızın arkasında.
Ne istediğini bilenlerin azlından, ne istediğimizi önemseyen de çıkmıyor.
Bilinci yaralı oylar demokrasiyi güçlendiremiyor. Çünkü negatifleştirilmiş seçmenin tercihinde sonrası yok.
Demokrasi dışı sürprizler yaşamamak için oy sonrası, oyuna gelmeden oyuna katılmak şart.
Demokrasi için sandık şart ama yetmiyor, sandık sonrasını da kollayacak, koruyacak, gözetecek, demokrasi içi ve demokrasi dışı güçleri “topluma hesap verir” pozisyonda tutacak bir büyük bilince ihtiyaç var.
Seçmek işin başlangıcı, sonrasında yürünecek uzun-ince yollar var.
İktidarlar kalabalıklara hesap vermezler, demokrasiye kesintiyi uygun görenler de bilinçsiz yığınları umursamazlar.
Bilinç ile oy arasındaki ilişki demokrasiyi doğrudan etkiler. Yarın göreceğimiz tablo bu bilinç durumunun ilk fotoğrafıdır.
Demokrasi sonuç değil süreçle ilgilidir. Seçenin seçilenden daha önemli olduğu, kimin yönettiğinin anlamsızlaştığı, nasıl yönetildiğimizin anlam kazandığı bir durum. Burada başaktör, açık bilinçle sürece katılan tek tek insanlardır.
Biliyoruz ki, süreçleri içeriden yaşama meşakkatine katılmayanlara sonuçlar sürekli dayatılır.
Dayatmalarla yaşayanlar da hiçbir zaman sahici bir hayatın sahibi olamazlar. Hayat bir yalanla gelir, bir yalanla gider. Onlar tehlikesizdirler, yok gibi yaşadıklarından siyasete, sisteme, devlete tehdit oluşturmazlar. Hangi oylar demokrasinin işine yarar sorusu da akıllarından hiç geçmez.
Yazık ki az sayıda insanı ilgilendiriyor bu soru.
O azınlık için, seçen ''birey'' olduğunda seçilenin kim olduğu hiç de önemli değildir.
Benim, kalabalıklara inat var olmaya çalışan bireyden anladığım kısaca şudur;
Birey inşa sürecindedir, sorgulayıcıdır, sorumludur, kendisini hem sorunların hem de çözümlerin içinde görür, hayatın akışına yön veren, gerektiğinde direnen aktif bir tavır ve duruş içindedir, eleştirel bakar, sunulanla yetinmez, reddedicidir…
Birey de gelişmiş bir ''hak'' arama kavramı vardır, geleceği tasavvur eder, inisiyatif alır, eğitimlidir ve yeni öğrenmelere açıktır, özgürdür, sosyal bir varlıktır, iletişime açıktır, etkiler-etkilenir, empati yapar, insana, insani olana duyarlıdır…
Bireyin kendini aşan bir anlamı vardır, aidiyetlerden çekinmez, fakat aidiyetlerine yük olmaktan korkar, onlara değer katma çabası taşır. Gönüllü ve örgütlü hareket eder…
Birey devleti, siyaseti hukukla, bilgiyle kontrol eder. Toplumun değil, devletin yönetilmesi ve kontrol edilmesi gerektiğini bilir, demokratik hak ve kültürün bilincindedir, gerektiğinde isyana çıkar, “İsyan ahlakı”nı tanır.
Birey cesurdur, toplumsalın bilinçli ve başat elemanıdır, farklıdır, farklılığı önemser ve onu toplumu zenginleştiren bir güç olarak görür, kimlik ve kişilik çatışması yaşamaz, ahlaki ve sosyal sorumluluk taşır, değerden yanadır.
Birey kendini yeni bir put olarak dayatmaz. Sınırlarını, imkan ve kabiliyetlerini bilmesi onu güçlü kılar.
Birey iktidardan, ideolojilerden, doğmalardan özgürleşmiştir.
Birey insanlığın ortak değerlerini yüklenecek düzeyde fikri ve ruhi donanımlara sahiptir. O, bu hayatı yaşadıktan sonra, geride sonraki insanların yaşamlarını kolaylaştıracak, anlam dünyalarını derinleştirecek değerler bırakır.
Aslında her birey önce yalnızdır. Bu yalnızlık ona kıvama erme fırsatı verir.
İnsan kalabalıklarda fikir değil, tavır sahibi olur. Tavır da hayatın yükünü taşımaya yetmez.
Birey ilk yolculuğuna daima yalnız çıkar.
Oy verirken de yalnız olmakta, yalnız kalmakta fayda var.
Yalnızlık duygusu, zamanla benzerleriyle buluşturur insanı.
Ve böylelikle seçenin seçilenden, yönetilenin yönetenden, halkın devletten, bireyin kalabalıklardan daha önemli olduğu gerçeği çıkar ortaya.
Dedim ya, sandık ve oy yetmiyor, ötesini görmek, oyuna gelmeden oyuna katılmak lazım.
Demokrasi sadece oy istemiyor, sonrasında da sürece kapılmadan katılım istiyor.
Umudumuz bilinci körelmemiş “pozitif seçen” olmakta…
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.