Son günlerde biraz daha fazla düşünmeye başladım babamı.
“Kıvama ermiş bir fotoğraf” düşüyor gözlerimin önüne.
Bir kitap gibi duruyor evde. Okunmak istiyor ısrarla. Muhatap arıyor kendine.Söyleyecekleri var anlayana.Belli ki çok şey biriktirmiş hayatta.
Hepsini ifade edemese de anlayacak bir idrak arıyor gözleri.
Kim bilir neler yaşadı, neler gördü, nelere tanık oldu yorgun kalbi.
Babasız büyümüş bir baba.
Daha babasını tanımadan öksüz kalmış bir baba.
Babasızlığın nasıl bir şey olduğunu o biliyor, ben değil.
Üzerinden ağırlaştırılmış bir dünya geçmiş gibi…
Çocukluk dönemini atlayıp erken büyümüş.
Hemencecik delikanlı olmuş…
Yıllar gurbette ve tek başına mücadeleyle geçmiş…
Kim bilir mavi gözleri neler biriktirmiş…
Yabancı şehirlerde nelere tanıklık etmiş…
Şimdi ben onu keşfedilmeyi bekleyen bir baba olarak yeniden düşünüyorum.
Keşfedip onunla yeniden yaşamak için…
Ertelediklerimizi hayata serpiştirmek için…
Kendi tarihimizi tamamlamak için…
Bu çaba bana bir boyutuyla “anlam” katarken bir başka boyutuyla da “hüzün” bırakıyor.
Çünkü her durumda yapılacak daha iyinin olduğunu bilirim…
Bunun için büyük pişmanlığın hüznüdür yaşadığım…
Geç kalmışlığın, gecikmişliğin, sessizliğin, suskunluğun, daha fazlası varken, daha azına kanat etmenin hüznü…
Orada bekleyen mavi gözlere yeterince bakamamanın hüznü.
İnsan neden en sevdiklerini en fazla ihmal eder anlamış değilim.
Ben neden böyleyim, biz niye böyleyiz?
İnsan nedir ne işe yarar, baba nedir ne işe yarar sorusunu daha sık sormak lazım.
Ve elbette çocuk ne işe yarar?
Babalık neden sır olsun ki?
Meğerse babalık “acilen bağımsızlık mücadelesi verilmesi gereken” bir otorite değilmiş…
Bildiğimiz halde çabuk unutmuşuz; Babalık hiç bitmeyen bir gerçekmiş. Babalar için çocukları da hiç büyümeyen çocuklarmış...
Eyvah ki aldandık. İnsan ne kadar cahil ve ne kadar da zalim. Ve ne kadar da vefasız. Hatta nankör…
Ne acı ki haklarını hiçbir şekilde ödeyemeyeceğimiz iki varlıktan biri olan babalar bugün evlatlarından bekledikleri ilgiyi göremiyorlar...
Biz “yaşayan babalarımızdan” söz etmiyoruz toplumca.
Biz “ölü babalarımızdan” bahisler açıyor, tek yanlı anlatımlarla rahatlatıyoruz kendimizi.
Babalarımızı ya kendi evlerine hapsediyor, arada bir “protokol ziyaretleri” gerçekleştiriyor ya da onlar için en iyisinden, mermerden, granitten mezar tasarlıyoruz.
Babam yaşıyor, hayatta… Beş on kilometre uzakta… Yarım saatlik mesafede… Ve hiç değilse telefonun öbür ucunda…
Sizin babanız da o kadar yakın değil mi size…
İtiraf edelim ki, uzak olan babalarımız değil biziz. Halden anlamayan insanlığımız. Bencilliğimiz, sevgisizliğimiz, ilgisizliğimiz mesafeleri büyütüyor…
Halbuki en büyük nimetlerdendir babalar. Vakit çok geç olmadan dönmek lazım babalara…
Babamın sessiz, sakin hali bende derin bir hüzün uyandırıyor şimdi.
Uzun ve meşakkatli bir yoldan gelmiş gibi duruyor önümüzde.
Yolculuğun izleri var yüzünde. Yıllar çok yormuş onu…
Heygidi günler… Delikanlılığını bilirim babamın. Eski, tırtıllı kesilmiş fotoğraflarını da. Tıpkı bir insan gibi yılları içinde tutan yıpranmış albümünü de. Siyah kıvırcık saçlarını da. Güçlü, kuvvetli olduğu günleri de. Merdivenleri ikişer, üçer çıktığı zamanları da.
Ama şimdi dalgaları durulmuş bir deniz gibi… Yaşı ilerlemiş, sesi taş plaktan geliyor gibi usul sulu çıkıyor, beden eski kuvvetini yitirmiş, hastalıklar sıraya girmiş…
Baba;
Sen defalarca ameliyat masasına yattın, her defasında nemli gözlerle fakat tevekkülden taviz vermeden helalleşerek ayrıldın bizden.
O günlerde küçük ellerimiz senin için açıldı duaya.
Çocuk kalplerimiz senin için titredi.
“Acaba kaybettik mi” korkularımız büyürken yeniden bulduk seni.
Kaç kere kapandı, kaç kere açıldı mavi gözlerin.
Sensizliğin soğuk düşünü kaç kere kurduk biz…
Şimdi biz büyüdük, ben daha da büyüdün.
Mavi gözlerine, bembeyaz saçlarına, yer yer kırışmış yüzüne bakınca tarihe açılıyor kapılar.
Bizim tarihimize, bizim ailenin tarihine, senin tarihine...
Hayata seninle başladık biz.
“Tarih yapan” olarak ilk seni tanıdık o küçük evde. Seyahati, acıyı, sevinci, hüznü, vedaı da sende gördük ilkin. Disiplini, çalışmayı, imanı, ibadeti, tevekkülü, sabrı ve şükrü de… Yokluğu ve varlığı da.
Bizim ilk kahramanınız sendin… Belki bunu sana yetirince hissettiremedik ama inan bu böyleydi.
Sen bizim sebeb-i varlığımızsın. Biz ezberletilmiş bir yanlışın, şartlandırılmış bir ''erkek olma'' ispatının kurbanıyız.
Sezai Karakoç''un feryadıyla söyleyeceğim, “ey ulu hocalar” buna bize neden öğretmediniz.
Rabbimiz sana öyle bir paye vermiş ki, üç büyük günahı, kendisine ortak koşmayı, yalan yere şehadet etmeyi sayarken anne ve babaya karşı serkeşçe davranmak da diyor.
Başka bir ayette de sen söyle zikrediliyorsun;
“Eğer aranızda iki büklüm ihtiyarlarınız, süt emen çocuklarınız ve ot otlayan hayvanlarınız olmasaydı belalar dolu gibi başınıza yağardı” diyor.
Ve ilahi ikaz bir kere daha geliyor;
“Yazıklar olsun anne-babasına veya ikisinden birisine ulaşıp da bu büyük vesileyi değerlendirip cennete giremeyenlere!..”
Annelerin hakkını saklı tutup babalarımıza seslenmek, onları yeniden keşfetmek zamanıdır şimdi.
Ayet diyor ki; Biz insana, ana-babasına iyilik etmesini emrettik.
Nedir acaba anne babaya iyilik?
Yaşlılığında bakmak mı, yoksa onun “evladı olduğunu hiç unutmayıp” fıtrı alaka gösterip, ilgi ve sevgiden hiç mahrum etmemek mi!
Yani yaşarken onunla yaşamak mı!
Bende bir babayım ve babalığı kendinden değil, “babalığı babamdan başlatmaya” karar verdim.
Babasına fayda veren “salih bir evlat olma” çabası da bunun içinde…
Babalarımız varken neden bazılarımız “babasızmış” gibi yaşarız ki…
En makbulünden dua almak varken, neden duasız kalalım ki…
Bir kere daha keşfedilmeyi bekliyor babalık gerçeği…
Biz hayata “babalarımıza emanet” olarak başladık, zaman devrini tamamlarken babalarımız bize emanet…
Hazin bir insanlık tablosudur babalık; önce kendin için yaşıyorsun, sonra eşin için. Ve nihayetinde ikiniz birlikte çocuklar için…
O çocuklar gözlerinin içine baka baka büyüyorlar ve vakti geldiğinde yuvadan uçup gidiyorlar…
“Beklemede” geçen bir hayat kalıyor geriye…
Baba;
Şimdi bir başka bakıyorum; Mavi gözlerine… Yüzünde yolculuğun emaresi yol izlerine… Sesine, soluğuna, birikmiş insanlık haline…
Baba;
Eğer seni hayattan ziyade biz evlatların yorduysak... Vay halimize…
Vefasızlığımızla, duyarsızlığımızla, nankörlümüzle ve bütün suçumuzla sana geliyoruz, ellerine kapanmaya geliyoruz…
Artık biliyorum babalık benimle başlamadı, seninle başladı…
Rabbimiz seni vasıta kılarak neler ihsan eyledi bizlere…
Mavi gözlerini kaçırma bizden…
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.