Ölümden haber var...
Mehmet Gündem - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 22/04/2007, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
İnsan, insanı mı yoksa bir hayvanı mı daha kolay anlar?
Mantığım, insanın insanı daha kolay anlayacağını söylese de, hayatın pratiğinde insanın insanı anlamakta yaşadığı acziyete çok sık tanık oluyorum.
Ne acı ki, insanın insana yabancılaştığı, hayat bilgisinden mahrum kaldığı, sevginin, merhametin, anlamanın, paylaşmanın, acısını acısı, sevincini sevinci bilmenin, uzağında olduğu halde onu hissetmenin hızla yittiği bir başka insanlık tablosu aniden çıkıyor karşıma.
Malatya''da bir kitap evi basılıyor ve üç kişi boğazlarından kesilerek katlediliyor.
Öldürmek ve öldürerek kendini var etmeye çalışmak da, bu tablo içinde kara bir lekedir.
Bu, insanın yenilmişlik tablosudur ve seyreden herkesi insanlığından utandırır, sıkıntıya sokar, çeşitli dertlere müptela eder.
Hayata ve ölüme duyarsızlık da yenilmişliğimizin bir başka ilanıdır.
Ölüm haberlerini nasıl dinlersiniz sorusu da benim anahtar sorularımdandır.
Derin bir sessizliğe bürünür, elim bir hüzne dalıp giderim ölüm haberlerini dinlerken.
Biten, her defasında bir hayattır.
Düşüncesi düşüncemden, rengi rengimden, kökeni kökenimden, dini dinimden olsun ya da olmasın, ister aynı ulusa, ister ayrı toprağa ait olalım, farklı dilleri konuşalım ya da aynı bayrağın rüzgarla raksı karşısında bir iç coşkusunda buluşalım...
Herhangi bir insanın ölüme yürümesi karşısında içine girdiğim sessizliği ve kapıldığım hüznü değiştirmez bunlar.
Her ölüm haberinde bir kere daha kendi ölümüm düşer aklıma. Kendi ölüm provamı yaparım tekrar tekrar.
Farkında mısınız, bu ülkede ne çok ölüm haberi veriyor gazeteler, televizyonlar...
Ne çok ölüm sonrası, ölü insan fotoğraflarıyla yüz yüze geliyoruz. Yoksa alışıyor muyuz ölüme?
Hayır. Ölüme alışılmaz. Çünkü ölen her insan bir başkasıdır, benzersizdir, tektir.
İnsan yalnızca bir kere tadar ölümü.
Her ölüm acıyla gelir. Geride tahammülü güç bir acı bırakır. Ölüm acısı o ilk şokla boşluğa çeker insanı. İnsanı kaybeden insan, hayatın bir daha eskisi gibi olamayacağını düşünür. Kendi hayatını gözden geçirirken, hatalar, pişmanlıklar, keşkeler, zaaflar, günahlar hücum eder aklına. Yeni bir başlangıç yapmak ister, çünkü ölüm ansızın onun da kapısını çalacaktır.
Uzun sürmez bu halet-i ruhiye ve insan ölümün şokundan sıyrılıverir bir sabah. Alışkanlıkları yeniden esir alır onu…Bu bir döngüdür sürüp gider.
Ölüm bir cemaat olgusudur. Biz ölümü, başkalarının ölümlerine tanık olduğumuzda kavrarız.
İnsanın ölümü, biz de hayatiyetini çoktan kaybetmiş duyguların, düşüncelerin, hislerin, latifelerin hayat bulmasına, hayatla yeniden tanışmasına imkan hazırlar. Bu bir diriliş fırsatıdır esasında…
Ölüm, içimizden birilerini alırken, geride kalanları diriltmek istercesine bir musiki icra ederek gelir ve gider.
Ölümün eziyetlisi zamana yayılanıdır ki, beden yaşadığı halde insani değerler bir bir ölür. Yamaçlardaki toprağın yağmurlarla akıp gitmesi gibi sessizce gelir ve yavaş yavaş tüketir insanı. Önce vicdanını kaybeder, ardından hissizleşir, bencilleşir, kendinden başkasını öremez, duyamaz, sezemez insan. Kalbinin yerinde bir nasır taşır. Koca toplumda, dağda, mağarada yaşıyor gibi yaşar, umurunda değildir kimse. Dünyayı kendi etrafında döndürür ve kahraman zanneder kendini. Ölümün en acısı da insanın böyle ölmesidir. Uzun sürer, yıllar alır.
Ne acıdır, ne hüzünlüdür insanın hayatta yitip gitmesi.
Bitmeyen ölüm haberleri…
İzmir''den yola çıkan gezi otobüsü kaza yaptı, çoğu öğrenci 34 insan öldü…
PKK ile çatışmaya giren 4 asker şehit düştü…
Çöken binanın altında kalan 7 kişi kurtarılamadı…
Malatya''da beş genç İncil dağıtılan kitap evini bastı, içerideki üç kişiyi katletti…
Acıyı hissetmeyen, hissetse de önemsemeyen insan için ölümler istatistiki bilgiler sunuyor yalnızca...
“Bugün 7''si erkek, 3''ü kadın, 8''i çocuk 18 kişi öldü.” Sadece merak duygusuna hitap eden insansız ölümler... Sanki rakamların ölümü gibi… Sayılar arttıkça insanlık talihsizce tükenişini yaşıyor.
Ya isimleri yok ya da hemen unutuluyor ölenlerin. Yakılan ağıtlar ne kadar kısa… Geride bıraktıkları aileleri de yaşanmış bir mekanları da yok onların. Bu hayata değememiş gibiler. İsimleri yoksa, hayata dair bir hikayeleri nasıl olsun ki?
Var oluşlarını kabul etmiyoruz ki, ölümlerine bir anlam verelim, isimlerini soralım. İsmi olmayanın, hayatı da ölümü de yoktur bizim için.
Peki, bizim ismimiz nedir? Biz var mıyız? Ölü müyüz? Hayatta mıyız? Kimin hayatını yaşıyoruz? Kimin adını taşıyoruz?
Gerçek şu ki; masum değiliz, ölen de biziz öldürende. Öldüren her bir silahla, öldürülen her bir insanla, insanlığımız da tekrar tekrar ölüyor.
Malatya''da 5 genç nasıl olurda hayatının baharında, hayatı ölümde görürler, “vatan için” diyerek cinayet işlerler.
Neden ve nasıl bu kadar erken sevgisizleşirler?
Kimin esiri bu “katil çocuklar”. Bize yabancı hangi muhitin, bize düşman hangi düşüncenin çocukları bunlar?
Ölümle neyi ve kimleri susturabilirsiniz?
Ölüm kimleri susturdu?
Şimdi genç katilleri susturmadı mı, hayatlarını söndürmedi ölüm?
Ölüm, insanın adını çalıp yerine rakamları koyanları susturdu bir kere daha.
Barış ve sevginin aktörlüğünü reddedip, savaşın dekoru olmaya razı gelen sessiz yığınları susturdu ölüm…
Ölüm, haberleri duyarsız izleyen, hayatı sığ merak boyutunda sürdüren ölüm izleyicisi kalabalıkları susturdu.
Kışlada, cephede, yolda, işyerinde ölenler çekilip gitti bu hayattan. Geride acı dolu insanlar bırakarak.
Biz, hayatı ve ölümü birlikte taşımayı bilmiyoruz. Hayattan ölüme, ölümden hayata ikisinden de kaçarcasına yaşıyoruz.
Bu panik ve beceriksizlik halinde, haberini aldığımız ölümleri de “kaçış zayiatı” olarak görüyoruz.
İtiraf edelim ki, vakit dolduruyoruz, hayatı da ölümü de sevmiyoruz ve ikisinden de korkuyoruz.
Ölmüş duygularımızın kadavrasını taşıyoruz sırtımızda.
Belki de onun için ölüm bize “kolay” geliyor, belki de onun için hayat bizi “ciddiye” almıyor.
Hadi şimdi ölüm haberlerini bir kere daha dinleyelim.
Ben iyi ölümlerin, hayatı ciddiye almaktan geçtiğine inanırım.
Bu ülkede ölümler bu kadar kolay olmamalı, canlar bu kadar ucuza yollara serilmemeli, bedenler bir hiç uğruna düşmemeli.
İnsanı hayatta tutmak için var olmalı insanlar ve sistemler. Din ve izmler de öyle.
Dinin bende çağrıştırdığı ilk kelime hep merhamet olmuştur. “Dini kurtarmak için yaptım”, “vatan elden gidiyordu” sloganlarını yedekleyerek öldürenleri görünce, onların dinden ve rahmetten ne kadar uzak ve ne kadar nasipsiz olduğunu düşünürüm.
Kaç kere tecrübe etmişizdir,“dini ve vatanı kurtarmayı” hedefleyenlerin esasta dini yaşamadıkları, vatanı da pek önemsemedikleri gerçeğini.
Din ile geliştirdiğimiz sorunlu ilişkiyi sürdürme ve anlamlandırma biçimimiz zaman zaman bizi “din ile imtihana” sürükledi.
Önemsediğimiz kadar bilmedik, bilgisine değer vermedik dinin.
Sorun din değil, bilgisiz, ruhsuz, hissiz, yanlış dindarlıktır.
Dine şekil ve muhit olarak yakın olsa da gerçekte dinin ruhunu kavrayamamış, dinden uzak, duygularına ve küçük akılarına yenik düşmüş insanların eseridir öldürmek.
Sevgisizlik öldürmeyi tetikler…
Din karşısında “ilgilerimiz” daima “bilgilerimizin” önünde oldu ve kitleler dindarlığı duygu düzeyine indirgeyince din ve dindarlığın suiistimali de pek kolay hale geldi.
Derin cehalet ve kendine zulmetme halleri çoğalınca, duygusal etki ve ideolojik yönlendirmelerle de ülkenin başına türlü belalar açıldı.
Yaşatmak için ölenleri anlıyorum da, kendine ve etrafına ölüm çemberi çizenleri hiç anlamıyorum.
Öldürmeyi marifet zannedenlere, insanın yenilmişliği, ruhunun ve zihninin bozulmuşluğu deyip geçmek istiyorum, ancak ölenleri, isimlerini, hikâyelerini, hayat izlerine düşününce…
İsyanım artıyor, “katiller” diye haykırmak istiyorum.
Dinin, düşüncenin, vatan sevgisinin, hayatın katilleri…
Onlar karşımdaki beş gençten ibaret değil sadece…
Perdenin arkasında duran, derindeki “büyük katiller” beliriyor gözlerimin önünde ve onlardan geliyor ölüm haberleri…
Sırada hangi cinayetler var…
Sahi “büyük katiller” ölüm haberlerini nasıl izlerler, onlar ölmez mi, onların da ölüm haberleri çıkmaz mı gazetelerde…
Unutmadan şunu da söyleyeyim; insanın insanlıktan uzaklaştığı anda “anlamak” ve “anlaşmak” için “sevimli hayvanları” seçmek daha makul bir tercihtir…
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.