Romantik talepler...
Mehmet Gündem - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 06/04/2008, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Gök, bulut, yağmur, hayat, aşk, ölüm ve uçurum… Korkularla geçti son üç neslin yılları. Ümitler bile korku doluydu. Hepimiz çok yıprandık, yorgun düştük hayattan. Kurak geçse de yıllar bir aşkı bir de ölümü tattık…
Sistem, derin iktidar, statüko her defasında direndi ve galip geldi. Değişimle gelenleri değiştirdi, onları özlerine ve içinden geldikleri halka yabancılaştırdı.
“Bizden” devlete doğru yola çıkanlar umutla, idealle geldiler, hüsranla yıkılıp gittiler…
Şair, “sizin en büyük gücünüz karşınızdakini değiştirmek” diyordu ya…
Sistemin en büyük hüneri karşındakini değiştirmek oldu…
“Ben değişmeyeceğim”, “size benzemeyeceğim” diyebilmek gün gün zorlaştı.
Hep “bitmiş bir bugün”, “eskimiş bir yarın” verdiler bize.
Yok sayıldık, hepimiz çok yorulduk.
Devlet katında ve toplum katmanlarında hüküm süren sınıflar-zümreler arasındaki iktidar oyunu yordu bizi.
İktidarın maskeleri sayesinde bugün elimizde yorgun insanlardan kurulu yorgun bir ülke var.
Yorgun Türkiye… Bu cümle bile içinde ne kadar hüzün taşıyor.
Yorgunuz ama büsbütün ümitsiz değiliz; bütün gücümüzü toplayıp, irademizi elimize alarak; kullanılmamış bir gelecek istiyoruz.
Kim verecek bize kullanılmamış bir geleceği.
Kim değişmeden değiştirecek Türkiye''yi?
Devlet ve topluma düşman bir yapı var bizde. Devletin tam içinde… Devletin yüzünü soğuk, varlığını yasakçı gösterip de onu militanlaştırma gayretleri hiç eksik olmadı.
Bugün anlam veremediğim hadiseler bana tarihi hatırlatıyor.
Kanunsuz suçların icat edildiği İstiklal Mahkemelerinin ruhu dolaşıyor üzerimizde…
Ardından ölümün sokaklarda kol gezdiği günler düştü aklıma.
Hazırlanıp darbeye giden süreçler. Sokaklarda birbirine kırdırılan gençler. Bölünmüş halk. Çıkmaz sokağa girmiş siyaset. Birbiriyle konuşamayan siyasiler, kaçıp giden liderler. Ve nihayet rap rap sesleri…
Tek tip insanlar, yok olmuş hayat tarzları, kıvamı kaçmış yaşamlar, iddiasız ve öykünmeci kalabalıklar, 70 sente muhtaç günler…
Şimdi kim ister o günleri bir kere daha yaşamayı, bize layık görülen kara bir maziyi…
Müstahak olmamak için yapılacak şey öncelikle “kuralları” korumaktır.
Sinsi bir şebeke tarafından kirletilmiş devlet…
Yakın tarih toplumu derin uykusundan, gafletten uyandıracak kadar ciddi ve vahim hadiselerle doludur.
Bugünü anlamak için biraz yakın tarihte gezinmek, siyasi tarihe bakmak, o dönemin aktörlerinin hatıratlarına göz atmak lazım…
Dönemler, devirler, aktörler değişse de yenilgilerin yolu aynı güzergâhtan, benzer hatalardan geçiyor.
Galibiyetlerin, zaferlerin yolu da öyle; iradeden, ideallerinden taviz vermemekten, demokrasiye sarılmaktan, statükoyu frenlemekten, çağını iyi okuyabilmekten, muhataplarını tanımaktan, toplumu “büyük Türkiye” için hamasetten uzak sahici projelerle heyecanlandırmaktan geçiyor…
Devlete teslim olmadan devleti yönetmek gerekiyor.
Sorunları küçümseyip, kendi durumunu, mevkiini aşırı önemsemek gibi bir yanılgı içinde bizde siyasiler.
Kendilerini -hukuk dahil- her şeyin üzerinde tutan “sistemin adamlarının” iktidar uğruna ne tür çılgınlıklar yapabileceklerini hiç hesap edemediler.
Kaç kere gördük, hukukun üstünlüğü elbisesi çıkartıldığında geriye sadece çıplak bir gücün kaldığını.
Böyle olunca da dünyayı değil, “ideolojik iktidarı” izleyen bir hukuk çıkar ortaya.
Bizde hukukun gücünü hatırlayın;
Bu güne kadar darbecilere hesap sorulduğuna hiç tanık oldunuz mu?
Ya onlardan birisinin hakim karşısına çıktığına?
Hiç değilse başbakan asanların kınandığına?..
Çok geriye gitmeyin, Meclis''te kurulan Susurluk Araştırma Komisyonu''na çağrıldığı halde ifade vermeye gelmeyen, Veli Küçük Paşa''yı hatırlayın yeter. Paşa adeta meydan okumuş, hiçbir kuvvet beni oraya getiremez demişti.
Bugünde değişen bir şey yok. Yıl 2008, hukuk hala bazı yerlere işlemiyor. Hrant Dink suikastından haberi olduğu halde görevini yapmadığı gerekçesiyle ifadesi alınmak istenen Albay Ali Öz Meclis Araştırma Komisyon''una gitmiyor.
Bana kalırsa hukukun keyfiliği ve hukukun kapsama alanının darlığı “tank sesi duymak” isteyen “kart cuntacıları” uyandırıp cesaretlendiriyor...
Bunlar hukuku hiçe sayıyor, statükoyu yüceltiyor, toplumu ve toplumun tercihlerini yok sayıyorlar, bütün dertleri “azgın azınlık” iktidarının ömrünü uzatmaktan ibaret.
Bunlar, bu öldürücü ihtirastan, iktidar duygusundan kurtulmalılar, mümkünse temiz bir hayata yeniden başlamalılar. Ama bunun için istidat lazım.
Siz, hayat elinizden akıp giderken, bize yaşanmayı bekleyen bir “beyaz gelecek” değil, bize tükenmiş, kirletilmiş bir “siyah mazi” bıraktınız…
Bütün sevdiklerinize ihanet ettiniz… Belki de hiç sevmediniz… Yakın tarih bir “sevgi ihaneti” ile doludur. Celal Bayar, 1953''te Atatürk''ün mezarı nakledilirken''Seni sevmek bir ibadettir'' dedi, Atatürk''ün yaptıklarını bozmakla işe başladı…
Kullanılmamış bir gelecek hiç düşmedi aklınıza…
Şu iktidar olgusu hiçbir zaman toplumun dilini konuşmadı.
Böyle olunca da Türkiye''de devlet, sanki tek taraflı, birilerinin devletiymiş gibi görüldü ve halkın büyük bir kesimi yıllarca devletten korkarak ve ona küskün yaşadı.
Aradaki bu “büyük çatlağı” devletten geçinenler oluşturdu.
Kargaşa çıkararak kendini korumaya alan bir yapı…
Kabul edelim ki; bunlar halkı “teba” olarak görüyorlar, yüzde 47 ile iktidara gelen Ak Parti”yi de hiç hazzetmiyorlar, hatta onu bir “işgal kuvveti” olarak da görüyorlar.
Artık bu yapı hiç olmadığı karda “meşruluk problemi” yaşıyor.
Hepimiz için ultra hipnozdan uyanma vakti…
Türkiye tarihinin kritik kararlarından birini daha vermek üzere…
Türkiye''nin en büyük kitle partisi siyasetten men edilmeye çalışılıyor.
Hukukun siyasallaşmasıyla ilgili tehlikeli bir süreç işliyor.
AKP kapatılmakla karşı karşıya. Yani siyaset bitsin, toplum kabuğuna çekilsin isteniyor.
Şimdi kader anı. Ak Parti ya kendini düşünüp demokrasiden “geri adım” atacak, statüko iki adım ileri çıkacak, ya da “her şey Türkiye için” deyip bize “kullanılmamış bir gelecek” sunacak…
Ya evrene açık demokrasi diyeceğiz, ya da içe kapanmacı ulusal ideolojiye mahkum olacağız…
Derinden derine sürüp giden iktidar çatışması nihayet su yüzüne çıktı.
“Devlet elden gidiyor”, “rejim tehlike altında”, “çağdaş yaşam tarzımızı tehdit ediyorlar” türü hipnozlu argümanlarla bir kere daha uçurumun kenarına getirildi demokrasimiz.
Operasyona göre, bir kere daha korkuyla hizaya gelecek siyaset ve toplumsal kimlik kazanamamış kalabalıklar. Eski tarz hükmetmeler, eski söylemler, eski ilişkiler devam edecek…
Ak Parti lideri ve kadroları “değişmemek için” varlık nedenini derin derin düşünmeli, niçin siyaset yaptığını unutmamalı, toplumun içinde durup tek tek insanların gözlerine bakmalı. Orada göreceği şey, ayrıcalık değil, adalet ve beraberinde beyaz, kullanılmamış bir gelecek isteğidir.
Kurt Ak Parti''nin gövdesine yerleşmemeli. İçeriden ihanetle çökertilmezse, “mukavemeti” devam eder ve Türkiye demokrasi yolunda bir kere daha yorgun düşmez.
Bunun için de ne pahasına olursa olsun sizi siz yapan “ilkeler” korunmalı;
Yakasında parti rozeti olduğu halde yolsuzluk ve usulsüzlük yapanlara asla müsamaha gösterilmemeli…
İçeride durup da başka güç odaklarına çalışanlara karşı teyakkuzda olunmalı…
Şöhret, makam ve konum kaygısına kapılanlara çıkış kapısı gösterilmeli…
Şehvetine yenilenlere de “berabere yürüyemeyiz bu yolda” denmeli.
İçeride “temiz” olmazsanız, dışarıda demokrasi için, hak ve özgürlükler için, adalet için mücadele veremezsiniz.
Statükoya rağmen, AK Parti''den beklenen, korku dolu günlerin bitmesi, ümitlerin yeşermesi ve asırlık yorgunluğun üzerimizde bıraktığı kamburun düşmesidir.
“Her şey Türkiye için” diyen ve statüko karşısında mukavemetli duran bir siyasi iktidar Türkiye''nin şansıdır ve alternatifi yoktur.
Tarihe nasıl geçmek istediğinin karanını vermeli. Ak Parti hem Türkiye''yi hem de kendini yönetmeye karar vermeli, iktidar olmalı. Çatışarak değil, “Türkiye''ye çalışarak” yapmalı bunu.
Gizli iktidar dönemini bitiremeyen “iktidar partileri” gidicidir bizde.
İkili iktidardan ya da iktidarsızlıktan kaynaklanan “Yorgun Türkiye” dönemi bitmeli…
Türkiye tarihi bir değişimin eşiğinde duruyor, bugünden tezi yok geçmişte değil artık gelecekte yaşamalıyız.
Bugün bize kim “kullanılmamış bir gelecek” verecekse, geleceğimizde de sadece o olacak…
Bu talepleri “romantik” mi buldunuz, olabilir. Bir de bunu deneyelim… “Değişmeyin” diyen şairin mısraları düştü aklıma:
Ben geldim geleli açmadı gökler;
Ya ben bulutları anlamıyorum,
Ya bulutlar benden bir şeyler bekler.
Hayat bir ölümdür, aşk bir uçurum…
Ben geldim geleli açmadı gökler…
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.