Ruhban Okulu da açılsın...
Mehmet Gündem - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 17/02/2008, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Bu ülkede hayat gibi sorunlar da ihmal edilmiş. Yılların vebali dolaşıyor üzerimizde.
Kürtler, Türkler, doğudakiler ve batıdakiler hala ertelenmiş acıları yaşıyorlar birbirlerinden habersizce… Laikler de tedirgin, dindarlarda. Liberallerde öyle, Milliyetçiler de. Devlet''te ürkek, toplumda...
Korkanlar işe “yasaklamakla” başlıyorlar, daha da ileri gidenler öldürüyorlar acımasızca…
Büyüklük duygusun yitirmiş, var olma sevincini kaybetmiş bir toplumun hazin akıbetidir bu hal. Her şeyden korkan, düşünmeyen, ne kendisiyle ne de başkasıyla konuşamayan, kendi varlığı üzerine akıl yürütemeyen, inisiyatif alamayan, aklı, fikri, ruhu kuşkuyla sarsılmış kalabalıklar çıktı bu toplumdan.
Hayat adına ülkenin içinde yoğunlaşmış nice dramlar yaşanıyor.
Korkularına sarılarak uyuyan bir Türkiye var önümüzde.
Düşünün ki Heybeliada Ruhban Okulu''ndan bile korkar hale geldik.
Bu korkuların ardından gelen, büyük bir sevgisizlik ve büyük bir anlayışsızlık dalgasının tehdidi ile karşı karşıyayız.
Korkularımızı büyüten, umut yolculuğumuzu dibe çökerten, yüzleşmediğimiz ve süreklilik kazanan sorunlarımızdır.
Darbeler geldi geçti, sosyal olaylar patlak verdi, ayrımcılık, ırkçılık hortladı. Üniversiteler kışlaya döndü, kışla siyasete özendi. Demokrasi sarsıldı, devlet destekli çetelerin freni patladı. Yolsuzluklar ve yoksulluk artı…
Gelecek bugündür... Daha iyi bir hayat için, bugünden derin bir “çözüm seferberliğine” ihtiyaç var.
Her şeye rağmen bu fırsatı yakaladı Türkiye. Kürt sorunu çözülme sürecine girdi. Din ve dindarlık eskisi kadar tehdit olmaktan çıkıyor. Sorunlara sığınarak kendi ikbalinin peşine düşmüş siyaset yerine çözüme odaklanmış bir siyasi erk gittikçe beliriyor…
Devir değişti, çağ başkalaştı bugün çözümler sorunları tehdit eder hale geldiler. Sorundan çözüm çıkarmaktır siyasetin anlamı…
Ülkenin her yerindeki her sorunu “kendi sorun” olarak kabul etmedikçe ve bütün bu sorunları ertelemeden, paralel çözümler üretmedikçe kimse bu ülkede iktidar olamaz...
İktidar olmanın yolu sorunları çözmekten, ruhları heyecanlandırmaktan ve toplumun gözünü açmaktan geçer.
Pek çok yasağın nedenini anlamadığım gibi Ruhban Okulunun yasaklanma hikmetini de anlayabilmiş değilim. Bu yasak şimdiye kadar ne kazandırdı Türkiye''ye?
Ezberleri bozmaktan, olmaza şartlanmışlıkları değiştirmekten geçer.
İktidara geldiği halde iktidar olamayan siyasetçilerin akıbeti ortada.
Orada kalış süresi değildir önemli olan, gelip ne yaptığınızdır tek belirleyici. Sorunların varlığına göz yumanların, sorunlardan beslenenlerin ihanetine uğradı Türkiye…
Zaman her şeyi eskitir de, makam ve mevkide kaybolmadan toplumuna umut yolculuğu açanları her dem taze tutar.
Kürt sorunu, Kıbrıs sorunu, terör sorunu, çetelerle mücadele, işsizlik, eğitim, Yök sorunu, başörtüsü sorunu… Hedef; sorunun olduğu her yerde çözüm odaklı paralel bir hareket zamanı…
Radikal gibi gözüken bir yerden devam ediyorum çözüm yaklaşımına…
Büyüklük duygusun hatırlatarak, azınlıkların da sorunları olduğuna dikkat çekmek istiyorum… “Bizi bölecekler”, “ikinci Vatikan kurmak istiyorlar” dediğimiz Ortodokslar onlardan birisi.
Hikayeyi biliyoruz;
Ortodokslar için din adamı yetiştiren ve 1844''te Heybeliada''da kurulan Ruhban Okulu, 1971''de kapatıldı. Kuruluşundan bugüne 1200 kadar din adamı yetiştirmiş. Neredeyse dünyadaki bütün metropolitler, başpiskoposlar, teoloji profesörleri ve patrikler bu okuldan mezun. Okul kapanırken 70 öğrencisi vardı.
71''in şartlarını bilmiyorum, ama bu gün için bu yasağı makul görmek bana göre değil. Bu yasakçı tavrın Türkiye''nin ayıbı olarak kalmasına daha fazla izin verilmemeli.
Aradan 37 yıl geçti. Bu arada Rumların İstanbul''daki sayıları gibi, dünyada da çok şey değişti. Bugün 3 binin altına düşen İstanbul''daki Rum nüfusu, o tarihte 35 bine yakındı.
Wittgenstein; “bu dünyada acayip şeyler olduğunu biliyorum. Hayatımda tam manasıyla öğrendiğim üç beş şeyden birisidir bu” diyordu.
Tek heykelli ideolojiler hiç olmadığı kadar sarsıldılar. Nice diktatörler devrildi. Sovyetler dağıldı. Berlin duvarı yıkıldı. Dünya da, büyük devlete giden yolun yasaklama ve zorbalık duraklarına uğramadığı gerçeği defalarca test edildi. Bu süreçte Türkiye; darbeleri, olmazsa müdahaleleri yaşadı ve içselleştirdi. Çoğu zaman içe dönük düşmanca düşmanlıklar üretti.
Bu onun kendine güvensizliğinin dışa yansımasıydı. Saldırgan ve yasakçı oldu.
Kemalizm''i dondurulmuş bir ideolojiye dönüştürdü. Bu durum cumhuriyetin kurucu felsefesi olan Kemalizm''e gerçek bir ihanet olarak tarihe geçti.
Ben buna “içeriden ihanet” diyorum.
Seksenli yıllarının başından 1993''e kadar Türk siyasal hayatının renkli birkaç aktöründen biri olan Özal, kurucu felsefeyi, yani Kemalizm''i yeniden yorumladı ve 15 yıla yakın dönemiyle çağa damgasını vurdu.
Özal''ın vefatıyla Türkiye derin bir sessizliğe gömüldü. Geleceği en güzel şekilde hayal eden dünyamız yeniden karardı. Özal''ın kaybıyla demokrasinin kazanımları hızla geri alınmaya başlandı ve çözümsüzlük yeniden çözüme dönüştü. Dengeler değişti. Elitler bir kere daha sindirdiler toplumu. Belirsizlikle gelen ara yıllar ardı ardına yalancı şafakları kovalayıp durdu.
3 Kasım 2002''de siyasi devrim Araf''ın aralandığının işaretçisi oldu. Ardından halka daha yakın bir iktidar yürüdü Ankara''ya. Aradan altı yıl geçti, neyse ki, türlü türlü tuzaklara rağmen “Ankara yürüyüşünde” pek zayiat vermedi iktidar. Ankara''dan yeniden halka dönmeyi başardı.
İsrailli diplomat Alon Liel''e göre bu yeni iktidar “Erdoğanizm”di. Cumhuriyetin ve demokrasinin kazanımlarına saygılı, saygılı olduğu kadar da reformist bir siyasal iktidar.
Hatta kendi müntesiplerini dahi şaşırtacak kadar reformist.
Liel; “Atatürk''ü yeniden canlandırdı Erdoğanizm, Kemalizmi ilgi odağı haline getirdi” diyordu. Erdoğanizm kavramının içi “sorun çözen” olmakla doldurulmalı.
Ruhban okulu da var olan ve çözümü konusunda ürkek davranılan sorunlardan birisidir. Erdoğan ezberleri bir kere daha bozmalı, statükoyu aşmalı, Heybeliada Ruhban Okulu''nun açılmasını sağlamakla kalmamalı, okulunun açılışını da yapmalı.
Kürt sorununa da, başörtüsü sorununa da, ruhban okulu sorununa da ilgi gösteren bir lider profili… Bakiyesinde imparatorluk olan devlete, devlet adamına yakışır.
Yönlendirilmiş algılamalarımıza göre, mevcudiyetine en çok karşı çıkması beklenenlerin eliyle açılmalı Ruhban Okulu. Türkiye''nin 37 yıllık bu yasakçı ayıbını, yasaklana yasaklana iktidara gelen bir kadro ortadan kaldırmalı.
Özal, Ruhban Okulu''nu açacaktı ama ömrü vefa etmedi. Çankaya''ya çıktığında “bir sıkıntınız olduğunda bana gelin” demişti Rumlara. Sanıyorum Fatih Kaymakamı dışında patrikhaneyi ciddiye alan ilk devlet adımı o oldu.
Özal ve Erdoğan, değerleri birbirine yakın iki lider. Erdoğan; “Ekümeniklik onların iç meselesidir, biz ilgilendiren bir yanı yok” yaklaşılınız dile getirdi. Bu korkularını yenmiş bir liderin yaklaşımıdır. Heybeliada Ruhban Okulu''nun Erdoğan''ın eliyle açılması tarihin keyifli sayfalarından birisi olur.
İstanbul Patrikliğini küçülttükçe küçülttük. Öyle ki, herkese Fener Patrikhanesi diye ezberlettik. Sonra da, “bakın Patrik, devlete meydan okuyor, ekümeniklik iddiasında bulunuyor, devlet içinde devlet olacak” dedik.
Uzun bir süredir de Heybeliada''daki okulun açılmasını patrikhanenin ve Patrik Bartholomeos''un başarısı, ya da ona yenilmişlik şeklinde görme yanılgısı sürüyor.
Hem patrikhanenin İstanbul Patrikliği olarak bilinmesi, hem de Ruhban Okulu''nun açılması Patrik''in değil, Türk devleti''nin başarısı olur.
Yasaklamak yerine, yaşatmayı tercih eden devletin başarısı.
Erdoğan iktidar olduğu halde bu okul daha fazla kapalı kalmamalı. Aksi durum Erdoğan''ın söylemleriyle, daha ötesi varlığıyla çelişir.
Erdoğan''ın şimdi Türkiye''de gerçekleştireceği bir büyük zihni devrim daha var; laiklerin de, dindarların da, Kürtlerin de, Türklerin de, azınlıkların da başbakanı olduğu gerçeği ile hepsinin sorunlarına eğilmek ve tümüne aynı içtenlikle çözümler üretmektir. Yasaklamak yasak demeli... Bu bir zihniyet reformudur.
Poper, “tarih gelecekte yapacağımız keşiflerle değişir” diyor.
Biliyoruz ki eski zihinle, eski alışkanlıklarla, eski korkularla, eski aktörlerle farklı bir yarın inşa edilemiyor. İyi bir yarın için; eskimeyen eskiye, yani yeniye ihtiyaç var. Tarihsel süreçlere dayanamayanlardır eskiyenler.
Devlet, yok ederken zorba, yaşatırken de becerikli, anlamlı ve vazgeçilmez olur. Erdoğan, yaşayan halkın ve yaşatan devletin yanında kalmalı…
Ruhban Okulu bir testtir sadece…
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.