Sevgi yolu...
Mehmet Gündem - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 14/12/2008, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Sevginin, insanın var oluşunda, yeryüzü mücadelesinde, ideallerinde, başarı ve zaferlerinde olduğu gibi yenilgisinde, sürçmesinde, sükut etmesinde, kaybetmesinde çok belirleyici olduğuna inanırım.
Sevgi kıymet biçilmesi neredeyse imkansız “büyük değerdir” insan için.
Fakat sevgi bir imtihandır, varlığı da imtihandır, yokluğu da…
Her insanın sevgiye dair bir yolculuğu vardır, içinde dramları da barındırır, bazılarını o dramlar yaşatır, canlı tutar, büyütür, olgunlaştırır… Dram bazılarını da o yolda tüketir...
İnsan demek sevgi demektir.
Günümüz insanının sevgiden sonra en büyük problemi “anlam” ve “ilişki” kavramları etrafında döner.
Anlam dünyasını keşfedememiş, anlama yeteneğini köreltmiş, vicdanını susturup aklını daraltmış, alemi fizikle sınırlandırmış ve kendi ruhunu yitirmiş insan için acı çeker, büyük üzüntü duyarım.
Varlık alemi arasında ilinti ve ilişki kuramayan insan ayakları yerde ve kendi gibi olan diğer insanlarla da sağlıklı bir ilişki, iletişim kuramıyor.
Bugün insan, “insani melekelerini” tam geliştiremediğinden İlahi nimetlerin de tam idrakinde değil.
Nimetin kadrini bilmeyen insan, öylesine bir aldanma içindedir ki, önce nimetleri bencillikle tüketir ve ardından nimetlerin kesilmesine kadar giden büyük bir drama maruz kalır.
Başlangıç yanlış olunca, sonraki süreçlerin doğru olma şansı yok gibidir…
İnsanlar alabildiğine fakirler. Ve insanlar alabildiğine endişeliler…
Fakirlikten kastım, “sevgi” eksikliğidir ki, kime sorarsan bu konuda çok dertli, ağır yaralıdır.
Endişe zayıflıktan, bilgisizlikten, sorun çözme yeteneğinin olmamasından, kendini sorun görme algısından kaynaklanıyor.
İnsan içinde zıtları barındırır. Mesela; insan realisttir, işini sağlama almak ister ve fakat aynı zamanda hayalperesttir, gerçeklerden kaçar.
Yine de insan büyük bir güce, sağlam bir yere sığınmak ister…
Bence insanın yeryüzünde aradığı en büyük değer sevgidir. Hakiki sevgi, yaşayan ve yaşatan sevgi…
Yeryüzü insan için bir maceradır… Tehlikeleri çoktur, engelleri büyüktür, düşmanları kuvvetlidir…
Hakiki sevgi endişeleri de, korkuları da izale eder, insana yeni dostlar sunar, yeni yeni kapılar açar.
Bunun için insandan anlamak, sevgiden anlamak, sevgiyi sezmek gerek.
Sevmek bir davetiyedir.
İnsan sevgiyle, sevginin gücüyle, canlı cansız bütün varlıkları içinde taşıyabilir, herkesi konum ve kametine uygun bir şekilde kendinde misafir edebilir.
Denir ya; insan küçük bir kainattır, kainat büyük bir insandır.
Sevgi kainattaki büyük ahengin, yaradılış senfonisinin senin, rengini duruş ve duyuşunu anlam ve ilişkisini de da haber verir sevgiye yönelmiş ve sevgide fani olmuş insana.
Sevginin hangi kaynaktan geldiği ve nereye nasıl yöneldiği de önemlidir.
Bütün sorun sevgisizlikten, sevgi açlığından kaynaklanıyor esasında.
Sevgiyi unutan insan ne kendisini de ne de başkalarını sevemiyor, sevemez. Mazoşist insan halleri, hedonist dalgalanmalar birer sevgi ifadesi değildir, sevgi bozulmasıdır.
Böyle karanlık ve karmaşık, duygu ve düşüncenin bulanıklaştığı, insanın duyarlı ve duygulu yaşamayı terk edip, duygusallaştığı, rotasını yitirdiği neyi ne için istediğini bilmediği yerde aşk bile bir noktadan sonra insanın insana sevgisi olmaktan çıkar, insanın öteki insan üzerinden kendisine tutkun olmasına kadar gider.
İddiam şudur, insan sevginin boşluğunu hiçbir şeyle doldurmaz.
Sevgi varsa insan doludur, huzurludur, mutludur, anlamlıdır, ilişkileri sağlıklıdır.
Sevgi yoksa, insan boştur, anlamsızdır, kırılmıştır, yaralıdır, güvensizdir…
Her insan sevmek ve sevilmek ister.
Bu duygu mecrasını bulamadığında insan ve insanlık için büyük sorunlar başlar.
Bunun için insan bende hüzün, dram ve acı çağrıştırır.
İnsanın yeryüzü macerası bu açıdan da hüzünle devam ediyor.
Hüzün diyorum çünkü gittikçe sıradanlaşıyor insan.
Ben insanın öğrenmediği, akletmediği, düşünmediği, duymadığı, sezmediği, sevmediği ve sevilmediği kanaatindeyim…
Yani kendi potansiyelinin, yaradılış kodlarının altında bir hayata razı olmuş, fıtratıyla tezatlaşarak yaşıyor insan. Uçucu, zamana direnemeyen şeylerle meşgul olan insan bir avunma içinde.
İnsanı insan yapan sevgidir, azimdir, iradedir, akıldır, vicdandır, mücadeledir, düştüğünde yeniden kalkabilme gücünü içinde duyma halidir.
Fakat insan bugün çok zayıf…
Ve insan sürekli hazineden geçiniyor.
Bakın; yaşadığımız hayat, tercih ettiğimiz meşguliyetler, övündüğümüz meslekler, savunduğumuz fikirler, sürekli kullandığımız kelimeler, dile getirdiğimiz istek ve arzularımız… bizde ruhani bir hayatın inşasına en büyük engel değiller mi…
Neden sabır göstermemiz gereken yerde hakkıyla sabredemiyoruz?
Neden şükür göstermemiz gereken yerde hakkıyla şükredemiyoruz?
Neden hayatı ve içindekileri İlahi ahlaka uygun okuyup yorumlayamıyoruz?
Neden nimeti de musibeti de olgunca taşıyamıyoruz?
Neden tevekkül gösteremiyoruz?
Neden tefekkür eden bir dimağımız kalmadı?
Neden gelen tehlikeyi fark edip tedbir alamadık?
Neden inandığımız halde adanmışlık ruhuyla yaşamıyoruz?
Neden duygu ve düşüncelerimizde ihtiyacımız olan derinlik ve sevgi yok?
Neden sevmiyoruz ve neden hakiki sevgiyle sevilmiyoruz?
Neden kimden ne isteyeceğimizi bilemiyoruz?
Neden değişti hitaplarımız?
Neden insanı önemsemez olduk?
Neden dayanışma ruhunu yitirdik?
Neden içimize yabancılaştı dualarımız?
Ne oldu bize, nelerden mahrum kaldık, nasıl değiştik, bizde değişim ne zaman, nerede ve nasıl başladı?
Galiba küçük görüp önem vermediğimiz “ihmaller” bizi bu noktaya getirdi…
İnsan eskisi kadar ne bilge ne de becerikli değil artık.
Mukavemeti alabildiğine zayıflamış, anlam dünyası daralmış, iletişim yeteneği körelmiş. Basiret kaybolmuş. Feraset hiç uğramıyor. Merhamet ve şefkat terk-i diyar etmiş. Nimetler giderek sıradanlaşmış, bedeni ihtiyaçları görür hale gelmiş.
Mazeretimiz çok…
İmkanlar, lüks tutkusu, eşyaya payandalık, sıfatsız ve konusuz bir anlam ifade etmeme durumu, iç boşalması, sevgisizlik ve yenilgi üstüne yenilgi…
Mahkumiyetler, esaretler, bitmek bilmeyen istekler, tatminsizlikler, aç gözlülük, sözün de bitmezsine neden oluyor.
İmkanlar imtihanımızdır ve bizi bitiriyorlar.
Bence mesleklerimiz de bize ihanet ettiler.
Sihirli bir dünyada yaşıyor gibiyiz, ne istiyorsak hazır geliyor önümüze, hiçbir şeyin mücadelesini vermiyoruz, sanki hak edilmemiş bir hayatı yaşıyoruz. Bu yüzden boş vaktimiz çok, hayat tarzımız, mesleklerimiz, münasebetlerimiz, meşguliyetlerimiz dolduramıyor hayatımızı… boş vermişlik içindeyiz.
İktisat ve kanaat kavramları da düşünce hayatımızdan, bereket ve ihsan da kalktı üzerimizden.
Fikrimiz değişince, kalbimizi de sezme, akletme ve sevme gücünü yitirdi ve biz yol yürümesini unuttuk…
Köreldik, istidatlarımızı kullanmadık, ellerimiz de, sözlerimiz de, gözlerimiz de, vicdanımız da eskisi kadar mahir değil.
Tembellik, tenperverlik, bencillik, konforlu yaşama tutkusu, hepsi bizde bağımlılık oluşturdu…
İdealsiz bir hayat sürmek, yaşamak mıdır ki!..
Halbuki insanın ruhani seyahatinde, terakkisinde bağımsızlık şarttır.
Bu gün hiç olmadığı kadar zayıfız, mukavemetsiziz, yorgunuz, iradesiziz…
Yalnızlaştık ve üstelik sorun çözme yeteneklerimizi hızla kaybettik…
En kötüsü de sevgisizleştik…
İnsanı ve insanlığı kuşatıp ayağa kaldıracak sevgi gücünden mahrumuz…
Yere çakılı yaşamanın bedelidir bu dramatik halimiz...
Yeniden toparlanmak için, “vaktim yok” diyenler hariç, yürünecek yol hala var…
Sevgiyle yolda yürümek, sevgi yolunu açmak zordur ama bir kere açıldı mı önünde hiçbir engel duramaz…
Yeniden başlarken şu birkaç soru aklınızda bulunsun;
İnsanı yaşatan sevgiyi nasıl yaşayabilirim?
Mesleğim, meşguliyetlerim ne kadar insani, insana dair neleri keşfediyorum?
İnsan nasıl değişir, nasıl körelir, nasıl kaybeder?
Sevginin kaynağı nedir, kimden gelir, kime gider?
Benden geriye yaşanmaya değer, rahmete vesile, duaya sebep ne kalır?..
Biraz sevgi, biraz fikir, biraz azim, biraz irade ve biraz da dua ile “sevgi yolunuz” açık olsun…
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.