“Biz suçluları yüzlerinden tanırız.” dedi Rab.
Cesaretle yüzüne bakarım ilk tanıştığım insanın.
Her yüzün bir tarihi vardır, yaşanmış bir hayatı taşır yüzler.
Yüzümüzdür bizi ele veren, bizi elden alan.
Ötekinin hayatımıza adımını attığı yerdir “yüz kapısı”.
Her yüze açılmaz kapılar.
Kimilerini ömür boyu “aziz” tutarız, kimilerine de geçit vermeyiz asla.
İç alemine ihanet edeni kaldırmaz gönlümüz.
Kirli ve suçlu yüzlerde dolaşmak istemez gözlerimiz.
Bazı yüzler vardır sıcak mı sıcak, samimi mi samimi, berrak mı berrak…
Bazı yüzler vardır soğuktur, iticidir, korkutur bizi.
Her tanışıklık bir maceradır aslında.
Çok yüzlülük çok karşılaşılan bir tehlikedir bu alemde.
Olumsuzluğun ifşasında, kabul edilemez bir halin ifadesinde feryadımız olmaz mı, yüzsüz, suratsız, yüz karası, utanmaz… haykırışlarımız.
Her canlının yüzü vardır da, hayatı yüzüne yansıyan tek varlık insandır. Çünkü bir tek odur hayat boyu düşüp kalkan.
Yüzünde belirir insanın sergüzeşti hayatı.
Yüz ki, bir alemdir, bir kitaptır okuyana.
Yüz kızarıklığı ya edeptendir ya da suçluluktan.
Berrak ve alabildiğine masum bir yüzle geldiğimiz dünyayı arkada bırakıp giderken, “yüzsüzleşmemektir” gayemiz.
Yüzümüzdedir hayatımız kodları.
Korkular, kaygılar, zaaflar, hırslar, hevesler, aldanmışlıklar, aldatmışlıklar, zaferler, mağlubiyetler, hüzünler, sevinçler, kederler, yabancılaşmalar ve en derin yaralar yüzümüzdedir…
Kararlılık da, kaypaklık da, yalan da, doğru da yüzlerdedir.
Adanmışlık da, var olmak için ödenmiş bedeller de iz bırakır yüzlerde.
Yaşanmış olandan başkası yoktur yüzlerde. Hayatı örtmez, netleştirir yüzler.
Yüzlerde gezinir, yaşanmış hayatların izlerini sürerim yalnız kaldığımda.
Son onlarca yılın yüzlerini düşündüm, çoğu asık suratlıydı. Fotoğraflardan bile nefretle bakıyorlardı…
Dün bir kere daha baktım, Adnan Menderes''in idam sehpasında sallanırken çekilmiş fotoğrafına. Yüzlerini bilmediğim “asın” diyenlerin yüzlerine düşen kara lekeyi de gördüm.
Bir katilin yüzü ile bir masumun yüzü yan yana gelmiyor bende.
Uzunca bir süre de darbecilerin yüzlerine baktım. Hiç biri huzur ve güven vermedi. Kaya gibi serttiler, mimikleri kaybolmuştu, yüzlerinin yerinde sanki bir demir maske taşıyorlardı. Ürkütücüydüler. Suçları yüzlerini esir almıştı.
Vitrindeki yüzlerin çoğu aslından sapmış, sunileşmişti.
Yüzüne şapka geçirenler de vardı. Gölge düşse de yüzlerine perçinlenmiş gerçek değişmiyordu.
En babacan yüz olarak tanıdım Turgut Özal''ı. Sıcaktı, samimiydi, hakiki bir yüzü vardı, tebessüm ediyordu, gülmeyi unutmamıştı yüzü. Kongre salonunda ölümle yüz yüze geldiğinde, yüzünde beliren ifadeyi hiç unutmam Özal''ın. “Allah''ın verdiği canı O''ndan başkası alamaz” sözünü de.
Yüzler vardır gözü olana yüzlerce anlamı taşır, engin ve zengin o yüzlere bakmaya doyamaz, kaç kere hatırlanır, gün boyu, ömür boyu.
Yüzler vardır bitmiştir, yorgundur, karadır, ölüdür ve anlam fakiridir. Kaçarız onlardan, kovarız gözlerimizden, silmek isteriz aklımızdan.
Bir katilin yüzü, bir velinin yüzü iki farklı dünyadır.
Ya bir çocuk yüzü, masumiyetten başka neyin fotoğrafıdır ki. Bozulmamış, kirlenmemiş bir yüzdür o.
En çok bir annenin yüzü benzer bebeğin günah değmemiş yüzüne.
Heykeller ölüdür, dondurulmuştur, donuktur yüzleri. Tarihine nokta koymuştur onların.
Ölü gelir bana heykel yüzleri.
Bir de duyguları ölü yüzler ölüdür.
Diktatörlerin de tehlikelidir yüzleri, sadece dehşet saçarlar.
Devletin de soğuktur yüzü.
Devletin yüzünü soğutur yüzüne ihanet edenler.
Ciddiyet ile asık suratlılığı karıştırır bu yüzler.
Bir devlet projesi midir bu yüzler?..
Suçu yüzüne asılıdır insanın.
Yüzünü koruyanın gönlü kararmazmış.
Dıştan, makyajla korunmaz yüz.
İçten hissedişlerle, iç hesaplaşmalarla,
iç yüzleşmelerle korunur yüz.
Yine bir yüzleşme zamanı…
Sandık meydana indi. Önümüzdedir vakit, yüz yüze gelecek, yüzleşeceğiz bir kere daha. Ayıracağız yüzü olanı ile yüzü düşeni. Yüz akı ile yüz karası ayrışacak birbirinden. Sözlere değil yüzlere bakacağız bu sefer.
Zaman zaman ilan ederiz yüzsüzler listesini.
Siyasetin de, medyanın da yüzsüzleri var.
Darbecilikte bir yüzsüzlüktür.
Demokrasiye ihanet de yüz karası bir suçtur.
Hepimizin vardır bir yüzsüzler listesi. Eminim ki çoğu isimler ortak, yüzler birbirinin aynıdır listelerde. Bize yabancıdır, demir gibi soğuktur, serttir, tebessümü tanımaz, sevgiyi taşımaz onların yüzleri. Her yerde karşına çıkarlar ansızın. Kah Ankara''da, İstanbul''da, kah Hakkari''de, Diyarbakır''da...
Bazılarının solgun yüzünde belirir paradigmanın iflası.
Vaktidir şimdi onlarla yüzleşmek, yüzsüzlüklerini, tarihi suçlarını yüzlerine haykırmak.
Fakat unutmayın ki yüzsüzler, umursamazlık içinde bir kere daha sergileyecekler yüzlerini.
İçinde insanlıktan bir iz taşıyanlar için yüz yüzü gelmek cesaret ister…
Yüzlerine keskince bakın bir kere daha meydana çıkanların.
Yüzlerinde okuyun hayatlarını, başarılarını, hezimetlerini, ihanetlerini, sevdalarını ve öfkelerini.
Kabus taşıyan bütün yüzleri atın hayatınızdan.
Size gam, keder, taşa yüklemeyen, size huzur veren, size sevgiyle gülen yüzlere sizde bütün içtenliğinizle tebessüm eden.
Çok şükür ki, sözü de yüzlerden bağımsız algılamamayı öğrendik.
Bazılarımız yüz taşırız, bazılarımız da maske.
Bir de suratsızlarımız vardır içimizde.
Hangi yüzle geldik hangi yüzle gideriz buralardan?
Nasıl bakarız yüz yüze?
“Biz suçluları yüzlerinden tanırız.” dedi Rab.
Son sözü yüzümüz söyleyecek.
İçimizden kimlerin yüzüne dikkatle bakıldığında “yalan yok bu yüzde” denecek…
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.